Elly die aan het koken is
de klas
De binnenplaats met een stal
Sableswoensdag 11 maart 2009
9 Maart
Hoe is het daar in België?
Het is vandaag maandag 9 maart 2009, een feestdag hier in Zambia: International Womans Day! Iedereen krijg hier vrijaf om de dag van de vrouw te vieren, als dat nu eens geen goed initiatief is. :-)
9 maart betekent ook dat ik hier al een maand en 2 dagen ben. Ik kan het gewoon niet geloven hoe snel de tijd hier vliegt. Een maand is in een knip voorbij.
Vorige week donderdag en vrijdag ben ik iedere middag Pethias gaan bezoeken in de Hospice. Ik ben zo blij dat ik voorgesteld heb om hem naar daar te brengen, wie weet wat er nu anders met hem zou gebeurd zijn. Hij voelde zich wel niet zo goed in de Hospice, wat natuurlijk heel logisch is wanneer je omringd bent door stervende en zwaar zieke mensen. Iedere keer als ik daar aankwam blonken zijn oogjes van geluk en als ik s’avonds weg ging blonken ze ook maar dan van zijn tranen. Het was zo erg om hem daar achter te laten wetend dat er niemand is die hem nog zal bezoeken of missen. Er werd wel heel goed voor hem gezorgd en hij was daar de ster, iedereen was gek op hem. Ze hebben hem daar zelf een paar extra dagen gehouden zodat hij voldoende kon recupereren. Dus dat is allemaal heel positief é, morgen komt hij terug naar Sables. Het geeft mij echt een grote voldoening dat ik ervoor heb kunnen zorgen dat alles nu goed met hem gaat en dat hij toch ergens het gevoel heeft gekregen dat er mensen om hem geven. Allé, dat hoop ik toch tenminste.
Vrijdagavond ben ik samen met Siobhan, Kate, Kelly en Raj op een weekendje vertrokken naar Mulungushi Lake, ongeveer 2 uurtjes rijden vanuit Kabwé. Het was een fantastisch en relaxed weekendje. Toen we daar aankwamen was het al donker. We hebben wat gegeten en gaan slapen. Je kan je echt niet voorstellen wat Raj allemaal meehad van eten en drinken, het was er echt over. Het was precies alsof we met 10 man weg waren voor een week. Het was echt een beetje decadent en ik had momenten dat ik mij echt afvroeg wat we aan het doen waren, gelukkig dacht Siobhan er net hetzelfde over. Raj heeft veel geld en hij toont het ook graag. Iets waar ik mij nu over heb gezet want het heeft niet veel zin om daar met hem over in discussie te treden.
De volgende dag zijn we gaan varen met zijn zodiac op het meer. De hutjes waar we sliepen staan langs de oevers van het meer echt prachtig. Je hebt verder een enorme dam met watervallen waar we naartoe gevaren zijn. Daarna hebben we een tour gedaan op het meer en naar de zonsondergang gekeken vanuit de boot. Ik heb nog nooit zoiets prachtigs gezien. Het meer is reusachtig en we zaten met ons vijf in een klein bootje in het midden. Je voelt je zo ontzettend klein. Ik mij nog nooit zo overweldigd gevoeld door de natuur als op dat moment. Kelly, Kate en Siobhan zijn toen in het meer gesprongen maar Siobhan had mij zo bang gemaakt voor de krokodillen dat ik vriendelijk bedankt heb. Ze waren er trouwens zelf snel in en uit, want er zitten wel degelijk krokodillen in maar jammer genoeg geen gezien.
Zondag zijn Raj, Kate en Kelly gaan vissen en wandelen en Siobhan en ik zijn aan het zwembad gebleven. Het was te warm om te gaan wandelen op de rotsen en er was daar een klein zwembadje dus zijn we daar gebleven. Heerlijk wat zwemmen, wat lezen en wat babbelen. Het was een supermiddag. Toen ze terug waren hebben we alles ingepakt en terug naar Kabwé vertrokken. Ik en Siobhan zaten in de laadbak van Raj’s zijn pick-up en genoten van het uitzicht en weeral een prachtige zonsondergang terwijl we liedjes zongen en Hunters dronken. Het klinkt allemaal nogal idyllisch, maar het was ook zo. Het is zo leuk om even weg te kunnen en te bekomen van een zware en emotionele week want indien je dat niet kan, kan je het niet lang volhouden hier.
Ik ga het hierbij laten!
Hoe is het daar in België?
Het is vandaag maandag 9 maart 2009, een feestdag hier in Zambia: International Womans Day! Iedereen krijg hier vrijaf om de dag van de vrouw te vieren, als dat nu eens geen goed initiatief is. :-)
9 maart betekent ook dat ik hier al een maand en 2 dagen ben. Ik kan het gewoon niet geloven hoe snel de tijd hier vliegt. Een maand is in een knip voorbij.
Vorige week donderdag en vrijdag ben ik iedere middag Pethias gaan bezoeken in de Hospice. Ik ben zo blij dat ik voorgesteld heb om hem naar daar te brengen, wie weet wat er nu anders met hem zou gebeurd zijn. Hij voelde zich wel niet zo goed in de Hospice, wat natuurlijk heel logisch is wanneer je omringd bent door stervende en zwaar zieke mensen. Iedere keer als ik daar aankwam blonken zijn oogjes van geluk en als ik s’avonds weg ging blonken ze ook maar dan van zijn tranen. Het was zo erg om hem daar achter te laten wetend dat er niemand is die hem nog zal bezoeken of missen. Er werd wel heel goed voor hem gezorgd en hij was daar de ster, iedereen was gek op hem. Ze hebben hem daar zelf een paar extra dagen gehouden zodat hij voldoende kon recupereren. Dus dat is allemaal heel positief é, morgen komt hij terug naar Sables. Het geeft mij echt een grote voldoening dat ik ervoor heb kunnen zorgen dat alles nu goed met hem gaat en dat hij toch ergens het gevoel heeft gekregen dat er mensen om hem geven. Allé, dat hoop ik toch tenminste.
Vrijdagavond ben ik samen met Siobhan, Kate, Kelly en Raj op een weekendje vertrokken naar Mulungushi Lake, ongeveer 2 uurtjes rijden vanuit Kabwé. Het was een fantastisch en relaxed weekendje. Toen we daar aankwamen was het al donker. We hebben wat gegeten en gaan slapen. Je kan je echt niet voorstellen wat Raj allemaal meehad van eten en drinken, het was er echt over. Het was precies alsof we met 10 man weg waren voor een week. Het was echt een beetje decadent en ik had momenten dat ik mij echt afvroeg wat we aan het doen waren, gelukkig dacht Siobhan er net hetzelfde over. Raj heeft veel geld en hij toont het ook graag. Iets waar ik mij nu over heb gezet want het heeft niet veel zin om daar met hem over in discussie te treden.
De volgende dag zijn we gaan varen met zijn zodiac op het meer. De hutjes waar we sliepen staan langs de oevers van het meer echt prachtig. Je hebt verder een enorme dam met watervallen waar we naartoe gevaren zijn. Daarna hebben we een tour gedaan op het meer en naar de zonsondergang gekeken vanuit de boot. Ik heb nog nooit zoiets prachtigs gezien. Het meer is reusachtig en we zaten met ons vijf in een klein bootje in het midden. Je voelt je zo ontzettend klein. Ik mij nog nooit zo overweldigd gevoeld door de natuur als op dat moment. Kelly, Kate en Siobhan zijn toen in het meer gesprongen maar Siobhan had mij zo bang gemaakt voor de krokodillen dat ik vriendelijk bedankt heb. Ze waren er trouwens zelf snel in en uit, want er zitten wel degelijk krokodillen in maar jammer genoeg geen gezien.
Zondag zijn Raj, Kate en Kelly gaan vissen en wandelen en Siobhan en ik zijn aan het zwembad gebleven. Het was te warm om te gaan wandelen op de rotsen en er was daar een klein zwembadje dus zijn we daar gebleven. Heerlijk wat zwemmen, wat lezen en wat babbelen. Het was een supermiddag. Toen ze terug waren hebben we alles ingepakt en terug naar Kabwé vertrokken. Ik en Siobhan zaten in de laadbak van Raj’s zijn pick-up en genoten van het uitzicht en weeral een prachtige zonsondergang terwijl we liedjes zongen en Hunters dronken. Het klinkt allemaal nogal idyllisch, maar het was ook zo. Het is zo leuk om even weg te kunnen en te bekomen van een zware en emotionele week want indien je dat niet kan, kan je het niet lang volhouden hier.
Ik ga het hierbij laten!
4 Maart
What a day, what a day,...
Gisteren en vandaag waren echt twee zware dagen.
Gisteren in de hospice is er een meisje van 11 jaar overleden. Ze had HIV/AIDS en TBC en kwam geregeld naar de hospice wanneer het slecht ging. Ze kreeg dan medicatie en als het beter was ging ze terug naar huis. Gisteren kwam naar de hospice samen met haar en ze zag er echt verschrikkelijk uit. Siobhan heeft haar onmiddelijk naar het General Hospital gebracht omdat ze in de hospice niets meer konden doen en onderweg in de wagen is ze overleden. Het is gewoon echt zo oneerlijk.. De vader heeft juist zijn vrouw verloren, had geen geld en deed alles zodat zijn twee kinderen eten hadden s’avonds. Maar het mocht allemaal niet baten, bovenop alles is hij zijn dochter ook nog eens kwijt. Wie kan nu zo hard en gemeen zijn. Ik kan er echt niet bij dat deze mensen zo sterk blijven geloven in een God die ervoor zorgt dat alles inorde komt. Alles komt inorde maar je moet gewoon geduld hebben want God geeft het je wanneer de tijd rijp is. Dat is wat ze hier geloven, ondanks alles wat ze hier moeten meemaken geloven ze dat nog steeds. Can you imagine?!!! Ik had mijn geloof al lang opgegeven in hun plaats, want een God die zoiets doet is het gewoon niet waard om in te geloven.
Het gevoel van onrechtvaardigheid en ongeloof bleef vandaag ook de hele dag. Ik heb reeds verteld over Pethias, de jongen van Sables die sinds kort op de straat slaapt. Ik ben 2 weken geleden op huisbezoek geeweest bij zijn vader, zonder resultaat echter. Ik merkte gisteren reeds op dat hij een heel zware hoest had en niet zichzelf was. Deze morgen zag hij er echt slecht uit en ik stelde voor aan Alice, sociaal werkster in Sables, om hem naar Siobhan in de Hospice te brengen om hem te laten nakijken. Aangezien ze toestemde heb ik hem naar Siobhan gebracht. Ze besliste om hem op te nemen omdat hij positief testte voor malaria en ook tekenen van een longonsteking vertoonde. Aangezien hij op de straat slaapt zou het er niet beter op worden, dus besloot Siobhan om hem enkele dagen in de Hospice te houden. Ze hebben hem propere kleren gegeven, want sinds mijn eerste dag in Sables tot nu (zo goed als een maand) droeg hij dezelfde, ongewassen kleren. In Sables hebben ze nochtans kleren, maar ze willen ze niet zomaar geven. Ik was helemaal in shock. Ik vroeg of ik een trui mocht nemen voor hem omdat hij enkel een t-shirt draagt en dit is niet echt bevorderend voor zijn longen maar dat mocht niet. Het moest eerst goedgekeurd worden door Sydney, blablabla.... Echt, ik kon mijn oren niet geloven. Gelukkig hebben ze hem in de Hospice vanalles gegeven. Ik ben zo lang mogelijk bij hem gebleven en ik had zo een vreselijk gevoel wanneer ik hem alleen moest achterlaten daar. Mijn hart is opnieuw gebroken!! Deze jongen heeft niemand die hem zal missen deze avond, niemand die hem zal gaan opzoeken. Het is gewoon niet in woorden te vatten. Ik ga morgen naar de Hospice en kijken hoe het met hem is. Hopelijk kan hij daar nog eventjes blijven totdat hij weer de oude is, want slapen op de straat zal de dingen alleen maar erger maken. It’s just so unfair!!
Voor ik hierheen kwam geloofde ik dat alles een reden had, maar daar begin ik nu serieus aan te twijfelen want voor deze dingen is geen enkele, maar dan ook geen enkele reden aanvaardbaar. Ik zou zelf in de verste verte geen reden kunnen bedenken om al deze vreselijke dingen te kunnen rechtvaardigen. Een 11 jarig jongetje helemaal alleen op de wereld, wie kan dat rechtvaardigen?
Dus mama, ik ben serieus aan het twijfelen of alle dingen die gebeuren een reden hebben en uiteindelijk in iets positief uitdraaien. Ik geloof er hoe langer, hoe minder in.
Zoenen en tot snel!
What a day, what a day,...
Gisteren en vandaag waren echt twee zware dagen.
Gisteren in de hospice is er een meisje van 11 jaar overleden. Ze had HIV/AIDS en TBC en kwam geregeld naar de hospice wanneer het slecht ging. Ze kreeg dan medicatie en als het beter was ging ze terug naar huis. Gisteren kwam naar de hospice samen met haar en ze zag er echt verschrikkelijk uit. Siobhan heeft haar onmiddelijk naar het General Hospital gebracht omdat ze in de hospice niets meer konden doen en onderweg in de wagen is ze overleden. Het is gewoon echt zo oneerlijk.. De vader heeft juist zijn vrouw verloren, had geen geld en deed alles zodat zijn twee kinderen eten hadden s’avonds. Maar het mocht allemaal niet baten, bovenop alles is hij zijn dochter ook nog eens kwijt. Wie kan nu zo hard en gemeen zijn. Ik kan er echt niet bij dat deze mensen zo sterk blijven geloven in een God die ervoor zorgt dat alles inorde komt. Alles komt inorde maar je moet gewoon geduld hebben want God geeft het je wanneer de tijd rijp is. Dat is wat ze hier geloven, ondanks alles wat ze hier moeten meemaken geloven ze dat nog steeds. Can you imagine?!!! Ik had mijn geloof al lang opgegeven in hun plaats, want een God die zoiets doet is het gewoon niet waard om in te geloven.
Het gevoel van onrechtvaardigheid en ongeloof bleef vandaag ook de hele dag. Ik heb reeds verteld over Pethias, de jongen van Sables die sinds kort op de straat slaapt. Ik ben 2 weken geleden op huisbezoek geeweest bij zijn vader, zonder resultaat echter. Ik merkte gisteren reeds op dat hij een heel zware hoest had en niet zichzelf was. Deze morgen zag hij er echt slecht uit en ik stelde voor aan Alice, sociaal werkster in Sables, om hem naar Siobhan in de Hospice te brengen om hem te laten nakijken. Aangezien ze toestemde heb ik hem naar Siobhan gebracht. Ze besliste om hem op te nemen omdat hij positief testte voor malaria en ook tekenen van een longonsteking vertoonde. Aangezien hij op de straat slaapt zou het er niet beter op worden, dus besloot Siobhan om hem enkele dagen in de Hospice te houden. Ze hebben hem propere kleren gegeven, want sinds mijn eerste dag in Sables tot nu (zo goed als een maand) droeg hij dezelfde, ongewassen kleren. In Sables hebben ze nochtans kleren, maar ze willen ze niet zomaar geven. Ik was helemaal in shock. Ik vroeg of ik een trui mocht nemen voor hem omdat hij enkel een t-shirt draagt en dit is niet echt bevorderend voor zijn longen maar dat mocht niet. Het moest eerst goedgekeurd worden door Sydney, blablabla.... Echt, ik kon mijn oren niet geloven. Gelukkig hebben ze hem in de Hospice vanalles gegeven. Ik ben zo lang mogelijk bij hem gebleven en ik had zo een vreselijk gevoel wanneer ik hem alleen moest achterlaten daar. Mijn hart is opnieuw gebroken!! Deze jongen heeft niemand die hem zal missen deze avond, niemand die hem zal gaan opzoeken. Het is gewoon niet in woorden te vatten. Ik ga morgen naar de Hospice en kijken hoe het met hem is. Hopelijk kan hij daar nog eventjes blijven totdat hij weer de oude is, want slapen op de straat zal de dingen alleen maar erger maken. It’s just so unfair!!
Voor ik hierheen kwam geloofde ik dat alles een reden had, maar daar begin ik nu serieus aan te twijfelen want voor deze dingen is geen enkele, maar dan ook geen enkele reden aanvaardbaar. Ik zou zelf in de verste verte geen reden kunnen bedenken om al deze vreselijke dingen te kunnen rechtvaardigen. Een 11 jarig jongetje helemaal alleen op de wereld, wie kan dat rechtvaardigen?
Dus mama, ik ben serieus aan het twijfelen of alle dingen die gebeuren een reden hebben en uiteindelijk in iets positief uitdraaien. Ik geloof er hoe langer, hoe minder in.
Zoenen en tot snel!
Abonneren op:
Posts (Atom)