4 Maart


What a day, what a day,...
Gisteren en vandaag waren echt twee zware dagen.
Gisteren in de hospice is er een meisje van 11 jaar overleden. Ze had HIV/AIDS en TBC en kwam geregeld naar de hospice wanneer het slecht ging. Ze kreeg dan medicatie en als het beter was ging ze terug naar huis. Gisteren kwam naar de hospice samen met haar en ze zag er echt verschrikkelijk uit. Siobhan heeft haar onmiddelijk naar het General Hospital gebracht omdat ze in de hospice niets meer konden doen en onderweg in de wagen is ze overleden. Het is gewoon echt zo oneerlijk.. De vader heeft juist zijn vrouw verloren, had geen geld en deed alles zodat zijn twee kinderen eten hadden s’avonds. Maar het mocht allemaal niet baten, bovenop alles is hij zijn dochter ook nog eens kwijt. Wie kan nu zo hard en gemeen zijn. Ik kan er echt niet bij dat deze mensen zo sterk blijven geloven in een God die ervoor zorgt dat alles inorde komt. Alles komt inorde maar je moet gewoon geduld hebben want God geeft het je wanneer de tijd rijp is. Dat is wat ze hier geloven, ondanks alles wat ze hier moeten meemaken geloven ze dat nog steeds. Can you imagine?!!! Ik had mijn geloof al lang opgegeven in hun plaats, want een God die zoiets doet is het gewoon niet waard om in te geloven.
Het gevoel van onrechtvaardigheid en ongeloof bleef vandaag ook de hele dag. Ik heb reeds verteld over Pethias, de jongen van Sables die sinds kort op de straat slaapt. Ik ben 2 weken geleden op huisbezoek geeweest bij zijn vader, zonder resultaat echter. Ik merkte gisteren reeds op dat hij een heel zware hoest had en niet zichzelf was. Deze morgen zag hij er echt slecht uit en ik stelde voor aan Alice, sociaal werkster in Sables, om hem naar Siobhan in de Hospice te brengen om hem te laten nakijken. Aangezien ze toestemde heb ik hem naar Siobhan gebracht. Ze besliste om hem op te nemen omdat hij positief testte voor malaria en ook tekenen van een longonsteking vertoonde. Aangezien hij op de straat slaapt zou het er niet beter op worden, dus besloot Siobhan om hem enkele dagen in de Hospice te houden. Ze hebben hem propere kleren gegeven, want sinds mijn eerste dag in Sables tot nu (zo goed als een maand) droeg hij dezelfde, ongewassen kleren. In Sables hebben ze nochtans kleren, maar ze willen ze niet zomaar geven. Ik was helemaal in shock. Ik vroeg of ik een trui mocht nemen voor hem omdat hij enkel een t-shirt draagt en dit is niet echt bevorderend voor zijn longen maar dat mocht niet. Het moest eerst goedgekeurd worden door Sydney, blablabla.... Echt, ik kon mijn oren niet geloven. Gelukkig hebben ze hem in de Hospice vanalles gegeven. Ik ben zo lang mogelijk bij hem gebleven en ik had zo een vreselijk gevoel wanneer ik hem alleen moest achterlaten daar. Mijn hart is opnieuw gebroken!! Deze jongen heeft niemand die hem zal missen deze avond, niemand die hem zal gaan opzoeken. Het is gewoon niet in woorden te vatten. Ik ga morgen naar de Hospice en kijken hoe het met hem is. Hopelijk kan hij daar nog eventjes blijven totdat hij weer de oude is, want slapen op de straat zal de dingen alleen maar erger maken. It’s just so unfair!!
Voor ik hierheen kwam geloofde ik dat alles een reden had, maar daar begin ik nu serieus aan te twijfelen want voor deze dingen is geen enkele, maar dan ook geen enkele reden aanvaardbaar. Ik zou zelf in de verste verte geen reden kunnen bedenken om al deze vreselijke dingen te kunnen rechtvaardigen. Een 11 jarig jongetje helemaal alleen op de wereld, wie kan dat rechtvaardigen?
Dus mama, ik ben serieus aan het twijfelen of alle dingen die gebeuren een reden hebben en uiteindelijk in iets positief uitdraaien. Ik geloof er hoe langer, hoe minder in.
Zoenen en tot snel!