21 maart

Hallo iedereen,
Ja ik weet het, sorry!! Het is lang geleden maar het is zo ontzettend druk geweest en het internet was niet altijd even goed.
Afgelopen week was een vol uiteenlopende emoties. Het begon eerst en vooral met afgelopen weekend. Siobhan was van vrijdag tot maandag naar Lusaka om Saint-Patricks Day te vieren. Er was een bal in de Ierse ambassade enzo. Dus ik was vier dagen helemaal alleen. Ik zag er heel erg tegenop om hier helemaal in mijn eentje te zijn, maar het was eigenlijk best leuk. Vrijdag en zaterdagavond zijn de meisjes van Sables gekomen voor een etentje en het was heel gezellig. We hebben goed gelachen.
Ik had wat tijd voor mezelf, om rustig eens alles op een rijtje te zetten wat er tot nu toe allemaal is gebeurd en dat heeft deugd gedaan. Het nadeel is ook dat ik een beetje ben beginnen flippen voor mijn thesis. Het is zo moeilijk om mij hierop te concentreren en relevante info te zoeken, het is echt niet makkelijk. Ik hoop dat het mij allemaal gaat lukken.
Maandag, dinsdag en woensdag waren drie vreselijke dagen. In Sables liep het heel moeilijk, Syndey was er nooit en niemand die dan iets doet daar. Ik heb mij nog nooit zo nutteloos gevoeld als toen denk ik. Ik wou zelf dingen doen met de kinderen maar dat gaat niet aangezien we elkaar helemaal niet kunnen verstaan en als je dan hulp vraagt aan één van de sociaal werksters is dat niet altijd met hun volle zin. Het is zo frustrerend dat ik niet met hen kan communiceren, of toch niet op een volwaardige manier. Ik voelde mij zo stom om naar Zambia te komen en te denken dat ik echt iets kon betekenen hier. Ik kan geen normaal gesprek met de kinderen voeren terwijl ze daar heel veel nood aan hebben. Sommige kinderen hebben echt serieuze problemen. Ze worden geconfronteerd met mishandeling, armoede, honger, misbruik,...Daar moet over gepraat worden, dat is de taak van de sociaal werker, maar dit gebeurt helemaal niet. Ik wou dat ik de taal kon en met die kinderen gesprekken kon voeren. Het is soms gewoon erg frusterend.
Iedere avond na het werk gooien Siobhan en ik altijd al onze frustraties op tafel en praten erover en dit is zo een grote hulp. Indien we dit niet konden doen, waren we er al lang onder door gegaan denk ik. Relativeren é, dat hier zo belangrijk maar dan heb je ook het gevaar van te veel te relativeren. Het is gewoon niet gemakkelijk om een middenweg te vinden.
Gelukkig waren donderdag en vrijdag fantastische dagen. Samen met Edith en Barbara, twee sociaal werksters in Sables, ben ik naar Makululu geweest waar we verschillende nieuwe vrouwengroepen ontmoet hebben. De groepen van vrouwen die we dan empoweren, motiveren om zelf handeltjes op te richten zodat ze zelfvoorzienend kunnen worden, en zodat hun kinderen niet meer op straat moeten gaan verkopen. Het is echt een goed project maar het loopt niet altijd zo gemakkelijk, maar ja wat is wel gemakkelijk é!
Het nutteloos gevoel dat ik de eerste drie dagen had was helemaal verdwenen. Ik voelde gisteren dat ik echt iets betekende voor de vrouwen daar. Het feit alleen al dat een blanke persoon interesse toont in hun leven en werken is voor hen zo motiverend om verder te doen. Ze zijn zo ontzettend gelukkig om mij te zien en dat geeft mij een warm gevoel. Echt wat ik nodig had na een slechte start van de week. Ze hebben allemaal al redelijk wat geld gespaard en ze bereiken er echt goede dingen mee. Het is zo goed om eens positieve dingen te zien.
Op dit moment ben ik terug in de farm van Raj. We gaan sebiet naar de laatste rugby match kijken van Ierland en daarna is er een afscheidsfeestje van Kate. Ze heeft hier ongeveer vier jaar gewoon en gaat terug naar engeland nu! Dus hopelijk wordt het een leuk feestje!!
Ik zie jullie allemaal graag en mis jullie allemaal!!
Dikke zoenen en tot snel!
Sorry dat ik niet zoveel schrijf maar het is allemaal wat hectisch en druk daarmee!!
Tot snel!!