Vandaag is het zondag, het nu 08u16 en ik ben al op van 07u00. Ik kan hier echt niet goed slapen. De buren zijn hier al wakker tussen 05u00 en 06u00 en hun radio en televisie staan altijd superluid. Maarja niets aan te doen é.
Op aanvraag van mijn allerliefste papa zal ik wat meer schrijven over wat hier allemaal eet. Ik schrijf er niet zoveel over omdat het ook niet zoveel is. Hihih
Als onbijt eet ik meestal cornflakes of van dat wit engels spons toastbrood in de oven met pindakaas. Pindakaas is iets wat ze hier overal hebben en ook veel eten omdat het niet zo duur is en heel voedzaam. De kinderen die in de hospice komen, en ook in het daycare centrum, krijgen allemaal een kuur van 8 weken ongeveer denk ik waar ze om de zoveel dagen een potje met pindakaasachtige pap moeten. De kinderen die hiv positief zijn, zijn vaak heel erg zwak en ondervoed en deze pap is zeer voedzaam en brengt hen weer op krachten.
Ontbijt is meestal rond 06u45 want om 07u15 ten laatste moeten we hier thuis vertrekken. In Sables krijgen de kinderen om 10u00 ontbijt, na hun eerste les, en dat is ofwel rijst met suiker, ofwel porridge (pap van maismeel met suiker). Soms ik dan ook een beetje rijst maar meestal niet. Rond 13u00 is het dan lunch en soms ik wat nshima, maar meestal eet ik rijst met, wat zij hier noemen “soup”. Soup is gewoon redelijk veel olie in de pan met ajuin en tomaat en veel zout (Zambianen eten heel erg veel zout. Ja mama als je denkt dat ik thuis veel zout gebruik dan moet je hier eens komen kijken. Hihihi). Dit moet je laten sudderen totdat je tomaten helemaal zacht zijn en dan alles mengen met de rijst. Dat is mijn lunch voor ongeveer elke dag. Wanneer ik in de hospice ben, eet ik meestal wel lekker. Het eten daar is zoveel beter dan in Sables. Ze hebben daar als ontbijt toast met confituur en thee en als lunch nshima met kip of gehakt en groenten. Je de “buzzy bees”, dit zijn allemaal oudere vrouwen die daar een hele dag zijn en vanalles maken, breien, naaien en dit verkopen ze dan. Met het geld dat ze verdienen kunnen ze wezen onder hun hoede nemen en onderhouden. Zij maken s’middags ook altijd heerlijke samosa’s.
Wat ik eet als avondmaal is heel verschillend hoor. We gaan ongeveer één keer in de week om grote boodschappen in shoprite, maar daar kopen we bijna nooit groenten en fruit. De prijs van groenten en fruit in shoprite is soms driedubbel zo duur als hetgeen wat je op straat of in de markt koopt. Dit komt omdat bijna alles in shoprite vanuit Zuid-Afrika komt, wat eigenlijk echt absurd is aangezien ze zelf zoveel hebben. Toen ik hier aankwam was juist het mangoseizoen voorbij. Je kan hier dan overal heerlijke mango’s kopen voor ongeveer 500 à 1000 kwacha (1 euro is nu reeds ongeveer 7000 kwacha). Nu is het moment van de guave’s, die zijn ook echt heerlijk. We hebben een boom in onze tuin staan. Wanneer ze rijp zijn, zijn ze geel langs de buitenkant en langs de binnenkant zijn ze ofwel wit ofwel roos. Nu komt het watermeloenseizoen eraan, jammiejam. Hetgeen wat je ook overal kan kopen aan een goede prijs zijn banananen, maar alle ander fruit zoals appels, appelsienen, ananasen,...zijn allemaal erg duur, vooral nu omdat het juist regenseizoen geweest is. Vorige week heeft het ongeveer een hele week heel erg veel en heel erg hard geregend. Ze zeggen hier dat het altijd zo is op het einde van het regenseizoen en daarna geen druppel regen meer tot in oktober. Gek é!! Daar kan ik wel aan wennen hoor! Het is nu al sinds woensdag prachtig weer, daarvoor ookal, maar sinds woensdag geen wolkje aan de lucht en echt heel warm. Jullie allemaal eventjes wat jaloers maken é! Hihi.
Dus ik was gebleven bij het avondeten é. Ik eet hier enorm veel spinazie, aangezien we bijna elke week een grote zak verse spinazie krijgen van Raj, uit zijn moestuin. We hebben ook al regelmatig sla gekregen van hem, wat echt heerlijk is want heel raar...hier kan je nergens sla vinden. Echt bizar en dat mis ik wel. Deze week hebben we ook rodebieten van hem gekregen, we hebben ze geraspt met een appeltje en yoghurtsaus. De groenten dat je hier overal langs de straat en op markt zeer goedkoop kan kopen zijn “cabbage”, advocado’s, pumpkinleaves en tomaten, tomaten en nog eens tomaten. Samen met de pumpkinleaves eten ze meestal groundnuts. Groundnuts is ook iets dat je hier overal vindt. Ik heb er niet echt een vertaling voor, ze zien eruit als pindanoten maar zijn helemaal anders. Ze koken ze eerst en dan kan je ze eten, best lekker. En natuurlijk niet te vergeten geroosterde maïs é. Ze roosteren maïs op houtskool en eten het of ze koken de maïskolven en eten het met veel zout.
Veel vlees eten we hier niet. Als we vlees eten is het kip of soms eens gehakt, de rest is niet echt smakkelijk. We eten veel pasta met tomatenaus en vanalles bij. Veel tonijn uit blik, rijst, aardappelen af en toe linzen en heel veel kaas. Ik heb al verschillende keren cake gemaakt en Siobhan heeft gisteren 4 broden gemaakt, dus gaan we eindelijk eens gewoon brood kunnen eten. Dus papa, zoals je ziet is het niet echt iets om jaloers op te zijn é!
Ik heb gisteren ongeveer de hele dag gewerkt voor school en straks ga ik naar Raj om daar wat verder te werken en op internet te gaan.
Ik zit nu in de helft maar het begint wel wat te wegen op sommige momenten. Ondanks dat de tijd hier vliegt, mis ik iedereen heel erg.
Hou jullie allemaal goed en tot binnenkort!!!
Zoenen
p.s: lieve oma, ik wens je voor morgen een heel gelukkige verjaardag!!! Ik vind het heel erg jammer dat ik er niet bij kan zijn maar wanneer ik terug ben halen we onze schade wel in een. Ik trakteer je dan op een lekker etentje! Ik denk veel aan jou!
Dikke zoenen en HAPPY BIRTHDAY!!
zondag 29 maart 2009
26 maart 2009
Hello hello,
Het is vandaag gewoon al weer donderdag, ik kan het bijna niet geloven dat het morgen al de laatste dag van de week is. Het is zo gek hoe snel de tijd hier voorbij vliegt. Ik zit nu gewoon al in de helft en kan het zelf helemaal niet geloven dat ik hier al 2 maanden ben. I love it here!!!
Zaterdag was het een leuk feestje ze! Eerst hadden we bij Raj naar de rugby gekeken en Ierland heeft “the six nations” gewonnen dus Siobhan was euforisch! Hihihi! Daarna zijn we vertrokken naar Kate haar huis. Het was reeds half 10 toen we aankwamen en er was een gezellige sfeer. Toen iedereen begon weg te gaan besloten we om met verschillende te gaan dansen. Het was echt heerlijk om nog eens te gaan dansen. Ik heb me zo goed geamuseerd! Het was 04u00 als we in ons bed lagen en de volgende dag heb ik tot 14u in mijn bed gelegen. Voor de eerste keer in 2 maanden dat ik langer dan 7u00 geslapen heb!!! Zondag was echt de perfecte “lazy Sunday”.
Dinsdag ben ik, samen met Sydney (coördinator van Sables), naar Lusaka gereden om mijn stagementor, Eric, op te pikken in de luchthaven. Ik zag er echt tegenop om een dikke 2uur met hem in de auto te zitten, maar al bij al viel het nog goed mee, behalve dan zijn rijstijl, maar dat is iets eigen aan Zambianen, of misschien wel Afrikanen. Het was leuk om mijn stagementor te zien. Dinsdagavond heb ik samen met hem iets gegeten en veel gepraat over het alles hier verloopt. Het was een goed babbel en het deed echt goed om alles eens te kunnen vertellen aan iemand die je kent van thuis. Klinkt misschien stom maar er is een verschil tussen dingen vertellen aan mensen hier of mensen die je kent van thuis hoor, voor mij dan toch.
Woensdag heeft hij met Sydney wat rondgereden om verschillende delen van Kara in de namiddag hebben we mijn schooltaken en voornamelijk mijn thesis besproken. Het maakt mij echt bang, alleen al bij het typen van het woord wordt ik al zenuwachtig. Het is gewoon niet evident om er hier aan te beginnen maar ik heb nu, dankzij mijn gesprek met Eric, toch al een beter overzicht gekregen over hoe en wat en ik ga erin vliegen.
S’avond hebben we samen met Siobhan iets gegeten en heeft hij toevallig Raj ook ontmoet.
Vandaag was ik de hele dag in de hospice en is Eric in de namiddag naar daar gekomen om met Gabriël, coordinator van de hospice, vanalles te besrpeken. Ik had echt een fantastsich dag vandaag. Het merendeel van mijn tijd heb ik doorgebracht met Agnes, het liefste meisje van de hele wereld. Echt ongelofelijk, ze is 11 jaar en is HIV positief en is opgenomen in de hospice omwille van TBC. Ze was ondervoed en heeft verschillende schimmels op haar angezicht en uitslag op haar armen. Haar beide ouders zijn overleden aan aids en ze woonde bij haar oom voordat ze in de hospice opgenomen werd. Haar oom is nu opgesloten in de gevangenis omwille van mishandeling en misbruik. Dit wil zeggen dat wanneer Agnes beter is, ze zal geplaatst worden in een weeshuis hier in Kabwé, wat echt niet zo fantastisch is! Ze is zo een pracht van een meisje echt ongelofelijk en dan moeten haar zoveel problemen overkomen, en zij is maar één van zo zovelen. Het doet zo een deugd en het geeft zo een heerlijk gevoel wanneer je beseft dat jou aanwezigheid iets positief is voor dat meisje. Ik heb het altijd moeilijk om haar dan echter te laten helemaal alleen. Er komt haar nooit iemand opzoeken. Ze heeft wel veel aan de mensen die werken in de Hospice, stuk voor stuk schatten van mensen, maar toch het is niet hetzelfde als je eigen familie. Haar gezichtje vandaag wanneer ik haar vertelde dat ik naar huis ging, oooh echt zo triestig. Dat vind ik zo ontzettend moeilijk é. Ik zou haar bijna willen meenemen naar huis, echt waar.
Morgenochtend is Eric al weer terug naar België. Om het nog maar eens te zeggen: “ongelofelijk hoe snel de tijd hier gaat”.
Ik ga onder de wol kruipen, of toch tenminste in mijn bedje want onder de wol zou iets te warm zijn hier.( hihih)
Slaaplekker!
Miss you al
Zoenen
p.s. Zussie nog eens een dikke proficiat met je verjaardag é, khoop da je mijn berichtje ontvangen hebt. Je begint ook al een oude doos te worden é!
p.p.s Sam, ik wens jou al proficiat voor morgen!!!
Zoenen
Het is vandaag gewoon al weer donderdag, ik kan het bijna niet geloven dat het morgen al de laatste dag van de week is. Het is zo gek hoe snel de tijd hier voorbij vliegt. Ik zit nu gewoon al in de helft en kan het zelf helemaal niet geloven dat ik hier al 2 maanden ben. I love it here!!!
Zaterdag was het een leuk feestje ze! Eerst hadden we bij Raj naar de rugby gekeken en Ierland heeft “the six nations” gewonnen dus Siobhan was euforisch! Hihihi! Daarna zijn we vertrokken naar Kate haar huis. Het was reeds half 10 toen we aankwamen en er was een gezellige sfeer. Toen iedereen begon weg te gaan besloten we om met verschillende te gaan dansen. Het was echt heerlijk om nog eens te gaan dansen. Ik heb me zo goed geamuseerd! Het was 04u00 als we in ons bed lagen en de volgende dag heb ik tot 14u in mijn bed gelegen. Voor de eerste keer in 2 maanden dat ik langer dan 7u00 geslapen heb!!! Zondag was echt de perfecte “lazy Sunday”.
Dinsdag ben ik, samen met Sydney (coördinator van Sables), naar Lusaka gereden om mijn stagementor, Eric, op te pikken in de luchthaven. Ik zag er echt tegenop om een dikke 2uur met hem in de auto te zitten, maar al bij al viel het nog goed mee, behalve dan zijn rijstijl, maar dat is iets eigen aan Zambianen, of misschien wel Afrikanen. Het was leuk om mijn stagementor te zien. Dinsdagavond heb ik samen met hem iets gegeten en veel gepraat over het alles hier verloopt. Het was een goed babbel en het deed echt goed om alles eens te kunnen vertellen aan iemand die je kent van thuis. Klinkt misschien stom maar er is een verschil tussen dingen vertellen aan mensen hier of mensen die je kent van thuis hoor, voor mij dan toch.
Woensdag heeft hij met Sydney wat rondgereden om verschillende delen van Kara in de namiddag hebben we mijn schooltaken en voornamelijk mijn thesis besproken. Het maakt mij echt bang, alleen al bij het typen van het woord wordt ik al zenuwachtig. Het is gewoon niet evident om er hier aan te beginnen maar ik heb nu, dankzij mijn gesprek met Eric, toch al een beter overzicht gekregen over hoe en wat en ik ga erin vliegen.
S’avond hebben we samen met Siobhan iets gegeten en heeft hij toevallig Raj ook ontmoet.
Vandaag was ik de hele dag in de hospice en is Eric in de namiddag naar daar gekomen om met Gabriël, coordinator van de hospice, vanalles te besrpeken. Ik had echt een fantastsich dag vandaag. Het merendeel van mijn tijd heb ik doorgebracht met Agnes, het liefste meisje van de hele wereld. Echt ongelofelijk, ze is 11 jaar en is HIV positief en is opgenomen in de hospice omwille van TBC. Ze was ondervoed en heeft verschillende schimmels op haar angezicht en uitslag op haar armen. Haar beide ouders zijn overleden aan aids en ze woonde bij haar oom voordat ze in de hospice opgenomen werd. Haar oom is nu opgesloten in de gevangenis omwille van mishandeling en misbruik. Dit wil zeggen dat wanneer Agnes beter is, ze zal geplaatst worden in een weeshuis hier in Kabwé, wat echt niet zo fantastisch is! Ze is zo een pracht van een meisje echt ongelofelijk en dan moeten haar zoveel problemen overkomen, en zij is maar één van zo zovelen. Het doet zo een deugd en het geeft zo een heerlijk gevoel wanneer je beseft dat jou aanwezigheid iets positief is voor dat meisje. Ik heb het altijd moeilijk om haar dan echter te laten helemaal alleen. Er komt haar nooit iemand opzoeken. Ze heeft wel veel aan de mensen die werken in de Hospice, stuk voor stuk schatten van mensen, maar toch het is niet hetzelfde als je eigen familie. Haar gezichtje vandaag wanneer ik haar vertelde dat ik naar huis ging, oooh echt zo triestig. Dat vind ik zo ontzettend moeilijk é. Ik zou haar bijna willen meenemen naar huis, echt waar.
Morgenochtend is Eric al weer terug naar België. Om het nog maar eens te zeggen: “ongelofelijk hoe snel de tijd hier gaat”.
Ik ga onder de wol kruipen, of toch tenminste in mijn bedje want onder de wol zou iets te warm zijn hier.( hihih)
Slaaplekker!
Miss you al
Zoenen
p.s. Zussie nog eens een dikke proficiat met je verjaardag é, khoop da je mijn berichtje ontvangen hebt. Je begint ook al een oude doos te worden é!
p.p.s Sam, ik wens jou al proficiat voor morgen!!!
Zoenen
zaterdag 21 maart 2009
21 maart
Hallo iedereen,
Ja ik weet het, sorry!! Het is lang geleden maar het is zo ontzettend druk geweest en het internet was niet altijd even goed.
Afgelopen week was een vol uiteenlopende emoties. Het begon eerst en vooral met afgelopen weekend. Siobhan was van vrijdag tot maandag naar Lusaka om Saint-Patricks Day te vieren. Er was een bal in de Ierse ambassade enzo. Dus ik was vier dagen helemaal alleen. Ik zag er heel erg tegenop om hier helemaal in mijn eentje te zijn, maar het was eigenlijk best leuk. Vrijdag en zaterdagavond zijn de meisjes van Sables gekomen voor een etentje en het was heel gezellig. We hebben goed gelachen.
Ik had wat tijd voor mezelf, om rustig eens alles op een rijtje te zetten wat er tot nu toe allemaal is gebeurd en dat heeft deugd gedaan. Het nadeel is ook dat ik een beetje ben beginnen flippen voor mijn thesis. Het is zo moeilijk om mij hierop te concentreren en relevante info te zoeken, het is echt niet makkelijk. Ik hoop dat het mij allemaal gaat lukken.
Maandag, dinsdag en woensdag waren drie vreselijke dagen. In Sables liep het heel moeilijk, Syndey was er nooit en niemand die dan iets doet daar. Ik heb mij nog nooit zo nutteloos gevoeld als toen denk ik. Ik wou zelf dingen doen met de kinderen maar dat gaat niet aangezien we elkaar helemaal niet kunnen verstaan en als je dan hulp vraagt aan één van de sociaal werksters is dat niet altijd met hun volle zin. Het is zo frustrerend dat ik niet met hen kan communiceren, of toch niet op een volwaardige manier. Ik voelde mij zo stom om naar Zambia te komen en te denken dat ik echt iets kon betekenen hier. Ik kan geen normaal gesprek met de kinderen voeren terwijl ze daar heel veel nood aan hebben. Sommige kinderen hebben echt serieuze problemen. Ze worden geconfronteerd met mishandeling, armoede, honger, misbruik,...Daar moet over gepraat worden, dat is de taak van de sociaal werker, maar dit gebeurt helemaal niet. Ik wou dat ik de taal kon en met die kinderen gesprekken kon voeren. Het is soms gewoon erg frusterend.
Iedere avond na het werk gooien Siobhan en ik altijd al onze frustraties op tafel en praten erover en dit is zo een grote hulp. Indien we dit niet konden doen, waren we er al lang onder door gegaan denk ik. Relativeren é, dat hier zo belangrijk maar dan heb je ook het gevaar van te veel te relativeren. Het is gewoon niet gemakkelijk om een middenweg te vinden.
Gelukkig waren donderdag en vrijdag fantastische dagen. Samen met Edith en Barbara, twee sociaal werksters in Sables, ben ik naar Makululu geweest waar we verschillende nieuwe vrouwengroepen ontmoet hebben. De groepen van vrouwen die we dan empoweren, motiveren om zelf handeltjes op te richten zodat ze zelfvoorzienend kunnen worden, en zodat hun kinderen niet meer op straat moeten gaan verkopen. Het is echt een goed project maar het loopt niet altijd zo gemakkelijk, maar ja wat is wel gemakkelijk é!
Het nutteloos gevoel dat ik de eerste drie dagen had was helemaal verdwenen. Ik voelde gisteren dat ik echt iets betekende voor de vrouwen daar. Het feit alleen al dat een blanke persoon interesse toont in hun leven en werken is voor hen zo motiverend om verder te doen. Ze zijn zo ontzettend gelukkig om mij te zien en dat geeft mij een warm gevoel. Echt wat ik nodig had na een slechte start van de week. Ze hebben allemaal al redelijk wat geld gespaard en ze bereiken er echt goede dingen mee. Het is zo goed om eens positieve dingen te zien.
Op dit moment ben ik terug in de farm van Raj. We gaan sebiet naar de laatste rugby match kijken van Ierland en daarna is er een afscheidsfeestje van Kate. Ze heeft hier ongeveer vier jaar gewoon en gaat terug naar engeland nu! Dus hopelijk wordt het een leuk feestje!!
Ik zie jullie allemaal graag en mis jullie allemaal!!
Dikke zoenen en tot snel!
Sorry dat ik niet zoveel schrijf maar het is allemaal wat hectisch en druk daarmee!!
Tot snel!!
Ja ik weet het, sorry!! Het is lang geleden maar het is zo ontzettend druk geweest en het internet was niet altijd even goed.
Afgelopen week was een vol uiteenlopende emoties. Het begon eerst en vooral met afgelopen weekend. Siobhan was van vrijdag tot maandag naar Lusaka om Saint-Patricks Day te vieren. Er was een bal in de Ierse ambassade enzo. Dus ik was vier dagen helemaal alleen. Ik zag er heel erg tegenop om hier helemaal in mijn eentje te zijn, maar het was eigenlijk best leuk. Vrijdag en zaterdagavond zijn de meisjes van Sables gekomen voor een etentje en het was heel gezellig. We hebben goed gelachen.
Ik had wat tijd voor mezelf, om rustig eens alles op een rijtje te zetten wat er tot nu toe allemaal is gebeurd en dat heeft deugd gedaan. Het nadeel is ook dat ik een beetje ben beginnen flippen voor mijn thesis. Het is zo moeilijk om mij hierop te concentreren en relevante info te zoeken, het is echt niet makkelijk. Ik hoop dat het mij allemaal gaat lukken.
Maandag, dinsdag en woensdag waren drie vreselijke dagen. In Sables liep het heel moeilijk, Syndey was er nooit en niemand die dan iets doet daar. Ik heb mij nog nooit zo nutteloos gevoeld als toen denk ik. Ik wou zelf dingen doen met de kinderen maar dat gaat niet aangezien we elkaar helemaal niet kunnen verstaan en als je dan hulp vraagt aan één van de sociaal werksters is dat niet altijd met hun volle zin. Het is zo frustrerend dat ik niet met hen kan communiceren, of toch niet op een volwaardige manier. Ik voelde mij zo stom om naar Zambia te komen en te denken dat ik echt iets kon betekenen hier. Ik kan geen normaal gesprek met de kinderen voeren terwijl ze daar heel veel nood aan hebben. Sommige kinderen hebben echt serieuze problemen. Ze worden geconfronteerd met mishandeling, armoede, honger, misbruik,...Daar moet over gepraat worden, dat is de taak van de sociaal werker, maar dit gebeurt helemaal niet. Ik wou dat ik de taal kon en met die kinderen gesprekken kon voeren. Het is soms gewoon erg frusterend.
Iedere avond na het werk gooien Siobhan en ik altijd al onze frustraties op tafel en praten erover en dit is zo een grote hulp. Indien we dit niet konden doen, waren we er al lang onder door gegaan denk ik. Relativeren é, dat hier zo belangrijk maar dan heb je ook het gevaar van te veel te relativeren. Het is gewoon niet gemakkelijk om een middenweg te vinden.
Gelukkig waren donderdag en vrijdag fantastische dagen. Samen met Edith en Barbara, twee sociaal werksters in Sables, ben ik naar Makululu geweest waar we verschillende nieuwe vrouwengroepen ontmoet hebben. De groepen van vrouwen die we dan empoweren, motiveren om zelf handeltjes op te richten zodat ze zelfvoorzienend kunnen worden, en zodat hun kinderen niet meer op straat moeten gaan verkopen. Het is echt een goed project maar het loopt niet altijd zo gemakkelijk, maar ja wat is wel gemakkelijk é!
Het nutteloos gevoel dat ik de eerste drie dagen had was helemaal verdwenen. Ik voelde gisteren dat ik echt iets betekende voor de vrouwen daar. Het feit alleen al dat een blanke persoon interesse toont in hun leven en werken is voor hen zo motiverend om verder te doen. Ze zijn zo ontzettend gelukkig om mij te zien en dat geeft mij een warm gevoel. Echt wat ik nodig had na een slechte start van de week. Ze hebben allemaal al redelijk wat geld gespaard en ze bereiken er echt goede dingen mee. Het is zo goed om eens positieve dingen te zien.
Op dit moment ben ik terug in de farm van Raj. We gaan sebiet naar de laatste rugby match kijken van Ierland en daarna is er een afscheidsfeestje van Kate. Ze heeft hier ongeveer vier jaar gewoon en gaat terug naar engeland nu! Dus hopelijk wordt het een leuk feestje!!
Ik zie jullie allemaal graag en mis jullie allemaal!!
Dikke zoenen en tot snel!
Sorry dat ik niet zoveel schrijf maar het is allemaal wat hectisch en druk daarmee!!
Tot snel!!
woensdag 11 maart 2009
9 Maart
Hoe is het daar in België?
Het is vandaag maandag 9 maart 2009, een feestdag hier in Zambia: International Womans Day! Iedereen krijg hier vrijaf om de dag van de vrouw te vieren, als dat nu eens geen goed initiatief is. :-)
9 maart betekent ook dat ik hier al een maand en 2 dagen ben. Ik kan het gewoon niet geloven hoe snel de tijd hier vliegt. Een maand is in een knip voorbij.
Vorige week donderdag en vrijdag ben ik iedere middag Pethias gaan bezoeken in de Hospice. Ik ben zo blij dat ik voorgesteld heb om hem naar daar te brengen, wie weet wat er nu anders met hem zou gebeurd zijn. Hij voelde zich wel niet zo goed in de Hospice, wat natuurlijk heel logisch is wanneer je omringd bent door stervende en zwaar zieke mensen. Iedere keer als ik daar aankwam blonken zijn oogjes van geluk en als ik s’avonds weg ging blonken ze ook maar dan van zijn tranen. Het was zo erg om hem daar achter te laten wetend dat er niemand is die hem nog zal bezoeken of missen. Er werd wel heel goed voor hem gezorgd en hij was daar de ster, iedereen was gek op hem. Ze hebben hem daar zelf een paar extra dagen gehouden zodat hij voldoende kon recupereren. Dus dat is allemaal heel positief é, morgen komt hij terug naar Sables. Het geeft mij echt een grote voldoening dat ik ervoor heb kunnen zorgen dat alles nu goed met hem gaat en dat hij toch ergens het gevoel heeft gekregen dat er mensen om hem geven. Allé, dat hoop ik toch tenminste.
Vrijdagavond ben ik samen met Siobhan, Kate, Kelly en Raj op een weekendje vertrokken naar Mulungushi Lake, ongeveer 2 uurtjes rijden vanuit Kabwé. Het was een fantastisch en relaxed weekendje. Toen we daar aankwamen was het al donker. We hebben wat gegeten en gaan slapen. Je kan je echt niet voorstellen wat Raj allemaal meehad van eten en drinken, het was er echt over. Het was precies alsof we met 10 man weg waren voor een week. Het was echt een beetje decadent en ik had momenten dat ik mij echt afvroeg wat we aan het doen waren, gelukkig dacht Siobhan er net hetzelfde over. Raj heeft veel geld en hij toont het ook graag. Iets waar ik mij nu over heb gezet want het heeft niet veel zin om daar met hem over in discussie te treden.
De volgende dag zijn we gaan varen met zijn zodiac op het meer. De hutjes waar we sliepen staan langs de oevers van het meer echt prachtig. Je hebt verder een enorme dam met watervallen waar we naartoe gevaren zijn. Daarna hebben we een tour gedaan op het meer en naar de zonsondergang gekeken vanuit de boot. Ik heb nog nooit zoiets prachtigs gezien. Het meer is reusachtig en we zaten met ons vijf in een klein bootje in het midden. Je voelt je zo ontzettend klein. Ik mij nog nooit zo overweldigd gevoeld door de natuur als op dat moment. Kelly, Kate en Siobhan zijn toen in het meer gesprongen maar Siobhan had mij zo bang gemaakt voor de krokodillen dat ik vriendelijk bedankt heb. Ze waren er trouwens zelf snel in en uit, want er zitten wel degelijk krokodillen in maar jammer genoeg geen gezien.
Zondag zijn Raj, Kate en Kelly gaan vissen en wandelen en Siobhan en ik zijn aan het zwembad gebleven. Het was te warm om te gaan wandelen op de rotsen en er was daar een klein zwembadje dus zijn we daar gebleven. Heerlijk wat zwemmen, wat lezen en wat babbelen. Het was een supermiddag. Toen ze terug waren hebben we alles ingepakt en terug naar Kabwé vertrokken. Ik en Siobhan zaten in de laadbak van Raj’s zijn pick-up en genoten van het uitzicht en weeral een prachtige zonsondergang terwijl we liedjes zongen en Hunters dronken. Het klinkt allemaal nogal idyllisch, maar het was ook zo. Het is zo leuk om even weg te kunnen en te bekomen van een zware en emotionele week want indien je dat niet kan, kan je het niet lang volhouden hier.
Ik ga het hierbij laten!
Hoe is het daar in België?
Het is vandaag maandag 9 maart 2009, een feestdag hier in Zambia: International Womans Day! Iedereen krijg hier vrijaf om de dag van de vrouw te vieren, als dat nu eens geen goed initiatief is. :-)
9 maart betekent ook dat ik hier al een maand en 2 dagen ben. Ik kan het gewoon niet geloven hoe snel de tijd hier vliegt. Een maand is in een knip voorbij.
Vorige week donderdag en vrijdag ben ik iedere middag Pethias gaan bezoeken in de Hospice. Ik ben zo blij dat ik voorgesteld heb om hem naar daar te brengen, wie weet wat er nu anders met hem zou gebeurd zijn. Hij voelde zich wel niet zo goed in de Hospice, wat natuurlijk heel logisch is wanneer je omringd bent door stervende en zwaar zieke mensen. Iedere keer als ik daar aankwam blonken zijn oogjes van geluk en als ik s’avonds weg ging blonken ze ook maar dan van zijn tranen. Het was zo erg om hem daar achter te laten wetend dat er niemand is die hem nog zal bezoeken of missen. Er werd wel heel goed voor hem gezorgd en hij was daar de ster, iedereen was gek op hem. Ze hebben hem daar zelf een paar extra dagen gehouden zodat hij voldoende kon recupereren. Dus dat is allemaal heel positief é, morgen komt hij terug naar Sables. Het geeft mij echt een grote voldoening dat ik ervoor heb kunnen zorgen dat alles nu goed met hem gaat en dat hij toch ergens het gevoel heeft gekregen dat er mensen om hem geven. Allé, dat hoop ik toch tenminste.
Vrijdagavond ben ik samen met Siobhan, Kate, Kelly en Raj op een weekendje vertrokken naar Mulungushi Lake, ongeveer 2 uurtjes rijden vanuit Kabwé. Het was een fantastisch en relaxed weekendje. Toen we daar aankwamen was het al donker. We hebben wat gegeten en gaan slapen. Je kan je echt niet voorstellen wat Raj allemaal meehad van eten en drinken, het was er echt over. Het was precies alsof we met 10 man weg waren voor een week. Het was echt een beetje decadent en ik had momenten dat ik mij echt afvroeg wat we aan het doen waren, gelukkig dacht Siobhan er net hetzelfde over. Raj heeft veel geld en hij toont het ook graag. Iets waar ik mij nu over heb gezet want het heeft niet veel zin om daar met hem over in discussie te treden.
De volgende dag zijn we gaan varen met zijn zodiac op het meer. De hutjes waar we sliepen staan langs de oevers van het meer echt prachtig. Je hebt verder een enorme dam met watervallen waar we naartoe gevaren zijn. Daarna hebben we een tour gedaan op het meer en naar de zonsondergang gekeken vanuit de boot. Ik heb nog nooit zoiets prachtigs gezien. Het meer is reusachtig en we zaten met ons vijf in een klein bootje in het midden. Je voelt je zo ontzettend klein. Ik mij nog nooit zo overweldigd gevoeld door de natuur als op dat moment. Kelly, Kate en Siobhan zijn toen in het meer gesprongen maar Siobhan had mij zo bang gemaakt voor de krokodillen dat ik vriendelijk bedankt heb. Ze waren er trouwens zelf snel in en uit, want er zitten wel degelijk krokodillen in maar jammer genoeg geen gezien.
Zondag zijn Raj, Kate en Kelly gaan vissen en wandelen en Siobhan en ik zijn aan het zwembad gebleven. Het was te warm om te gaan wandelen op de rotsen en er was daar een klein zwembadje dus zijn we daar gebleven. Heerlijk wat zwemmen, wat lezen en wat babbelen. Het was een supermiddag. Toen ze terug waren hebben we alles ingepakt en terug naar Kabwé vertrokken. Ik en Siobhan zaten in de laadbak van Raj’s zijn pick-up en genoten van het uitzicht en weeral een prachtige zonsondergang terwijl we liedjes zongen en Hunters dronken. Het klinkt allemaal nogal idyllisch, maar het was ook zo. Het is zo leuk om even weg te kunnen en te bekomen van een zware en emotionele week want indien je dat niet kan, kan je het niet lang volhouden hier.
Ik ga het hierbij laten!
4 Maart
What a day, what a day,...
Gisteren en vandaag waren echt twee zware dagen.
Gisteren in de hospice is er een meisje van 11 jaar overleden. Ze had HIV/AIDS en TBC en kwam geregeld naar de hospice wanneer het slecht ging. Ze kreeg dan medicatie en als het beter was ging ze terug naar huis. Gisteren kwam naar de hospice samen met haar en ze zag er echt verschrikkelijk uit. Siobhan heeft haar onmiddelijk naar het General Hospital gebracht omdat ze in de hospice niets meer konden doen en onderweg in de wagen is ze overleden. Het is gewoon echt zo oneerlijk.. De vader heeft juist zijn vrouw verloren, had geen geld en deed alles zodat zijn twee kinderen eten hadden s’avonds. Maar het mocht allemaal niet baten, bovenop alles is hij zijn dochter ook nog eens kwijt. Wie kan nu zo hard en gemeen zijn. Ik kan er echt niet bij dat deze mensen zo sterk blijven geloven in een God die ervoor zorgt dat alles inorde komt. Alles komt inorde maar je moet gewoon geduld hebben want God geeft het je wanneer de tijd rijp is. Dat is wat ze hier geloven, ondanks alles wat ze hier moeten meemaken geloven ze dat nog steeds. Can you imagine?!!! Ik had mijn geloof al lang opgegeven in hun plaats, want een God die zoiets doet is het gewoon niet waard om in te geloven.
Het gevoel van onrechtvaardigheid en ongeloof bleef vandaag ook de hele dag. Ik heb reeds verteld over Pethias, de jongen van Sables die sinds kort op de straat slaapt. Ik ben 2 weken geleden op huisbezoek geeweest bij zijn vader, zonder resultaat echter. Ik merkte gisteren reeds op dat hij een heel zware hoest had en niet zichzelf was. Deze morgen zag hij er echt slecht uit en ik stelde voor aan Alice, sociaal werkster in Sables, om hem naar Siobhan in de Hospice te brengen om hem te laten nakijken. Aangezien ze toestemde heb ik hem naar Siobhan gebracht. Ze besliste om hem op te nemen omdat hij positief testte voor malaria en ook tekenen van een longonsteking vertoonde. Aangezien hij op de straat slaapt zou het er niet beter op worden, dus besloot Siobhan om hem enkele dagen in de Hospice te houden. Ze hebben hem propere kleren gegeven, want sinds mijn eerste dag in Sables tot nu (zo goed als een maand) droeg hij dezelfde, ongewassen kleren. In Sables hebben ze nochtans kleren, maar ze willen ze niet zomaar geven. Ik was helemaal in shock. Ik vroeg of ik een trui mocht nemen voor hem omdat hij enkel een t-shirt draagt en dit is niet echt bevorderend voor zijn longen maar dat mocht niet. Het moest eerst goedgekeurd worden door Sydney, blablabla.... Echt, ik kon mijn oren niet geloven. Gelukkig hebben ze hem in de Hospice vanalles gegeven. Ik ben zo lang mogelijk bij hem gebleven en ik had zo een vreselijk gevoel wanneer ik hem alleen moest achterlaten daar. Mijn hart is opnieuw gebroken!! Deze jongen heeft niemand die hem zal missen deze avond, niemand die hem zal gaan opzoeken. Het is gewoon niet in woorden te vatten. Ik ga morgen naar de Hospice en kijken hoe het met hem is. Hopelijk kan hij daar nog eventjes blijven totdat hij weer de oude is, want slapen op de straat zal de dingen alleen maar erger maken. It’s just so unfair!!
Voor ik hierheen kwam geloofde ik dat alles een reden had, maar daar begin ik nu serieus aan te twijfelen want voor deze dingen is geen enkele, maar dan ook geen enkele reden aanvaardbaar. Ik zou zelf in de verste verte geen reden kunnen bedenken om al deze vreselijke dingen te kunnen rechtvaardigen. Een 11 jarig jongetje helemaal alleen op de wereld, wie kan dat rechtvaardigen?
Dus mama, ik ben serieus aan het twijfelen of alle dingen die gebeuren een reden hebben en uiteindelijk in iets positief uitdraaien. Ik geloof er hoe langer, hoe minder in.
Zoenen en tot snel!
What a day, what a day,...
Gisteren en vandaag waren echt twee zware dagen.
Gisteren in de hospice is er een meisje van 11 jaar overleden. Ze had HIV/AIDS en TBC en kwam geregeld naar de hospice wanneer het slecht ging. Ze kreeg dan medicatie en als het beter was ging ze terug naar huis. Gisteren kwam naar de hospice samen met haar en ze zag er echt verschrikkelijk uit. Siobhan heeft haar onmiddelijk naar het General Hospital gebracht omdat ze in de hospice niets meer konden doen en onderweg in de wagen is ze overleden. Het is gewoon echt zo oneerlijk.. De vader heeft juist zijn vrouw verloren, had geen geld en deed alles zodat zijn twee kinderen eten hadden s’avonds. Maar het mocht allemaal niet baten, bovenop alles is hij zijn dochter ook nog eens kwijt. Wie kan nu zo hard en gemeen zijn. Ik kan er echt niet bij dat deze mensen zo sterk blijven geloven in een God die ervoor zorgt dat alles inorde komt. Alles komt inorde maar je moet gewoon geduld hebben want God geeft het je wanneer de tijd rijp is. Dat is wat ze hier geloven, ondanks alles wat ze hier moeten meemaken geloven ze dat nog steeds. Can you imagine?!!! Ik had mijn geloof al lang opgegeven in hun plaats, want een God die zoiets doet is het gewoon niet waard om in te geloven.
Het gevoel van onrechtvaardigheid en ongeloof bleef vandaag ook de hele dag. Ik heb reeds verteld over Pethias, de jongen van Sables die sinds kort op de straat slaapt. Ik ben 2 weken geleden op huisbezoek geeweest bij zijn vader, zonder resultaat echter. Ik merkte gisteren reeds op dat hij een heel zware hoest had en niet zichzelf was. Deze morgen zag hij er echt slecht uit en ik stelde voor aan Alice, sociaal werkster in Sables, om hem naar Siobhan in de Hospice te brengen om hem te laten nakijken. Aangezien ze toestemde heb ik hem naar Siobhan gebracht. Ze besliste om hem op te nemen omdat hij positief testte voor malaria en ook tekenen van een longonsteking vertoonde. Aangezien hij op de straat slaapt zou het er niet beter op worden, dus besloot Siobhan om hem enkele dagen in de Hospice te houden. Ze hebben hem propere kleren gegeven, want sinds mijn eerste dag in Sables tot nu (zo goed als een maand) droeg hij dezelfde, ongewassen kleren. In Sables hebben ze nochtans kleren, maar ze willen ze niet zomaar geven. Ik was helemaal in shock. Ik vroeg of ik een trui mocht nemen voor hem omdat hij enkel een t-shirt draagt en dit is niet echt bevorderend voor zijn longen maar dat mocht niet. Het moest eerst goedgekeurd worden door Sydney, blablabla.... Echt, ik kon mijn oren niet geloven. Gelukkig hebben ze hem in de Hospice vanalles gegeven. Ik ben zo lang mogelijk bij hem gebleven en ik had zo een vreselijk gevoel wanneer ik hem alleen moest achterlaten daar. Mijn hart is opnieuw gebroken!! Deze jongen heeft niemand die hem zal missen deze avond, niemand die hem zal gaan opzoeken. Het is gewoon niet in woorden te vatten. Ik ga morgen naar de Hospice en kijken hoe het met hem is. Hopelijk kan hij daar nog eventjes blijven totdat hij weer de oude is, want slapen op de straat zal de dingen alleen maar erger maken. It’s just so unfair!!
Voor ik hierheen kwam geloofde ik dat alles een reden had, maar daar begin ik nu serieus aan te twijfelen want voor deze dingen is geen enkele, maar dan ook geen enkele reden aanvaardbaar. Ik zou zelf in de verste verte geen reden kunnen bedenken om al deze vreselijke dingen te kunnen rechtvaardigen. Een 11 jarig jongetje helemaal alleen op de wereld, wie kan dat rechtvaardigen?
Dus mama, ik ben serieus aan het twijfelen of alle dingen die gebeuren een reden hebben en uiteindelijk in iets positief uitdraaien. Ik geloof er hoe langer, hoe minder in.
Zoenen en tot snel!
2 Maart
Hello iedereen,
Vandaag heb ik een heel drukke dag gehad. Om 07u00 vertrokken om dan uiteindelijk tegen 7u50 in Sables aan te komen.
Eerst ben ik eventjes meegeweest naar de training voor peereducators met Sydney. Toen ik terug in Sables was, ben ik samen met Edith (Sociaal werkster in Sables) naar Makululu geweest. Herinneren jullie je Makululu nog?....
Inderdaad, de op één na grootste sloppenwijk in Afrika. Edith doet daar een project om de vrouwen te empoweren. Het is een project waarbij Edith en Barbara (ook een Sociaal werkster in Sables) de vrouwen bijstaan om met hun eigen geld een business te beginnen. Ze hebben dit al eerder gedaan maar dan met geld van Sables en dit lukte niet goed. De vrouwen gebruikten het geld voor anderen dingen, maar aangezien het nu om hun eigen geld gaat ziet het er veel beter uit. Ze komen één keer per week samen om alles op te volgen en vragen te beantwoorden.
Het was ongelofelijk om te zien. Zo groot dat makululu is echt, je kan het je niet voorstellen. Ze hebben een eigen market, vol met capenta (de rotte gedroogde visjes). Kunnen jullie zich het een beetje voorstellen, tientallen kraampjes met capenta in de blakende zon,... Niet bepaald een aangename geur dus.
Toen we op de afgesproken plaats aankwamen, vonden we slechts enkele vrouwen. Edith vertelde me dat het kwam door de hevige regenbuien in de ochtend.
Het is waar, je ziet het in Sables ook, wanneer het regent zijn er veel minder kinderen. Dit komt omdat de meeste mensen overal te voet gaan en wanneer het regent blijven ze gewoon thuis. Het maakt niet uit wat ze afgesproken hebben. Regen = thuisblijven. Ik snap het wel want als het hier regent is het echt vreselijk, in één seconde ben je echt tot op je ondergoed drijfnat.
Dus we zaten met enkele vrouwen te praten, eigenlijk Edith want het was in Bemba, en ik vroeg of ik wat foto’s mocht nemen. Ze vonden het de max. De mensen hier vinden het zo fantastisch wanneer ik foto’s van hen neem. Ik beloofde hen om er een paar uit te printen en ze mee te brengen de volgende keer en ze waren dolgelukkig. Het is zo een goed gevoel wanneer je mensen zo gelukkig kan maken met zo kleine dingen. Het is uit deze dingen dat je energie moet halen en het zijn deze kleine dingen waaruit je kracht moet halen wanneer het eventjes minder gaat.
Hiermee ga ik afsluiten, tot snel!
Zoenen
Sarah
Hello iedereen,
Vandaag heb ik een heel drukke dag gehad. Om 07u00 vertrokken om dan uiteindelijk tegen 7u50 in Sables aan te komen.
Eerst ben ik eventjes meegeweest naar de training voor peereducators met Sydney. Toen ik terug in Sables was, ben ik samen met Edith (Sociaal werkster in Sables) naar Makululu geweest. Herinneren jullie je Makululu nog?....
Inderdaad, de op één na grootste sloppenwijk in Afrika. Edith doet daar een project om de vrouwen te empoweren. Het is een project waarbij Edith en Barbara (ook een Sociaal werkster in Sables) de vrouwen bijstaan om met hun eigen geld een business te beginnen. Ze hebben dit al eerder gedaan maar dan met geld van Sables en dit lukte niet goed. De vrouwen gebruikten het geld voor anderen dingen, maar aangezien het nu om hun eigen geld gaat ziet het er veel beter uit. Ze komen één keer per week samen om alles op te volgen en vragen te beantwoorden.
Het was ongelofelijk om te zien. Zo groot dat makululu is echt, je kan het je niet voorstellen. Ze hebben een eigen market, vol met capenta (de rotte gedroogde visjes). Kunnen jullie zich het een beetje voorstellen, tientallen kraampjes met capenta in de blakende zon,... Niet bepaald een aangename geur dus.
Toen we op de afgesproken plaats aankwamen, vonden we slechts enkele vrouwen. Edith vertelde me dat het kwam door de hevige regenbuien in de ochtend.
Het is waar, je ziet het in Sables ook, wanneer het regent zijn er veel minder kinderen. Dit komt omdat de meeste mensen overal te voet gaan en wanneer het regent blijven ze gewoon thuis. Het maakt niet uit wat ze afgesproken hebben. Regen = thuisblijven. Ik snap het wel want als het hier regent is het echt vreselijk, in één seconde ben je echt tot op je ondergoed drijfnat.
Dus we zaten met enkele vrouwen te praten, eigenlijk Edith want het was in Bemba, en ik vroeg of ik wat foto’s mocht nemen. Ze vonden het de max. De mensen hier vinden het zo fantastisch wanneer ik foto’s van hen neem. Ik beloofde hen om er een paar uit te printen en ze mee te brengen de volgende keer en ze waren dolgelukkig. Het is zo een goed gevoel wanneer je mensen zo gelukkig kan maken met zo kleine dingen. Het is uit deze dingen dat je energie moet halen en het zijn deze kleine dingen waaruit je kracht moet halen wanneer het eventjes minder gaat.
Hiermee ga ik afsluiten, tot snel!
Zoenen
Sarah
Abonneren op:
Reacties (Atom)