Ej iedereen,
Het is een tijdje geleden é! Het is vandaag zaterdag 28 februari. Ik kan niet geloven dat ik hier al drie weken ben. Echt ongelofelijk hoe snel de tijd hier gaat.
Ik heb zoveel te vertellen en weet niet wat eerst te schrijven.
Ik zal beginnen bij vorige zondag (22 februari). Vorige zondag ben ik samen met Siobhan, Stephan en Rachel, Kelly en Kate naar de farm van Raj, de indiër geweest. Het was zo een heerlijke dag echt amaai! Zo een prachtige farm echt ongelofelijk. Om het hele domein, met al zijn velden, te zien duurt het ongeveer 4 uur ( met een auto). Het is echt insane. Het is hier echt een klein paradijsje en echt heerlijk om hier af en toe tot rust te komen. Het is precies alsof ik in een film leef als ik op de farm ben zo fantastisch is het. We zijn gaan zwemmen in een rivier met een klein watervalletje dat heeft zo een deugd gedaan. Toen we terug kwamen heeft Raj, Biryani gemaakt. Het is een indisch gerecht met kip en rijst en vanalles dat ongeveer 2 tot 3 uur op het vuur moet staan! Mmmmmm het was echt heerlijk! Op dit ogenblik ben ik ook op de farm en we gaan weer iets heerlijks eten met kip en allerlei specerijen jammiejam. Het is echt heerlijk om eventjes van alles weg te kunnen “vluchten” in dit paradijsje.
Maandag kreeg ik het slechte nieuws van Valérie dat ze naar huis ging. Het viel haar hier te zwaar en ze heeft dinsdagochtend het vliegtuig terug naar België genomen. Het was wel een serieuze schok voor mij, maar het is beter voor haar. Als je je niet goed voelt moet je hier niet blijven é! Het is wel heel spijtig maar het lukt mij wel!
Dinsdag ben ik samen met Sydney, de coordinator van Sables en tevens mijn mentor, naar een training van jongeren tussen 14 en 18 jaar geweest. Deze jongeren werden getraind als peer-educators om naar deze vierdaagse training in hun school preventie te geven over HIV/AIDS. Het is echt een fantastisch initiatief alleen jammer dat het vanuit zo een religieus oogpunt gegeven wordt. De keyword is “ABC” (Abstain, Be faithfull and use a Condom). Ze krijgen hier ingeprent dat onthouding het beste middel is tegen HIV/AIDS. Het is hier ook een grote zonde om seks te hebben voor het huwelijk en condooms zijn niet te vertrouwen volgens hen. Ik had het hier wel wat moeilijk mee, maar toch is de training zeer positief. HIV/AIDS is zo een supergroot probleem hier, echt amaai. Het brengt zoveel misérie met zich mee. Het is erg om te zien wat een ziekte als dit allemaal teweeg kan brengen. Vandaag ben ik met Siobhan meegeweest, in de voormiddag, naar de hospice. Het is vreselijk om die mensen daar te zien. Het zijn allemaal terminale mensen. In de hospice doen ze “Palliative care and return to life care”. Ze proberen, voornamelijk mensen met HIV/AIDS, een zo comfortabel mogelijk leven te geven. Wanneer ze het niet meer kunnen volhouden komen ze naar de hospice voor een tijdje en krijgen medicatie en als ze terug wat beter zijn kunnen ze terug naar huis. Het is allemaal gratis, wat wel belangrijk is. Het zet je allemaal aan het denken. Het klinkt echt zo cliché, ik weet het, maar je gaat je leven echt zo hard gaan appreciëren wanneer je dit allemaal ziet. Je leert hier, ik tenminste toch, zo hard relativeren.
Genoeg met het diepzinnig gedoe. Ik vertel verder over mijn week. Dinsdag hebben Siobhan en ik pannenkoeken gebakken want in Ierland en Engeland was het “Panecake Tuesday”, juist voor de vasten. We hebben Kate, Kelly en Raj uitgenodigd en het was zo gezellig. We hebben pannekoeken gemaakt met spinazie, uit Raj zijn tuin, en feta, citroen en suiker, appeltjes en sirup,... Het was heerlijk en super geslaagd.
Woensdag en donderdag waren twee gewone dagen in Sables en s’avonds met Siobhan veel gebabbeld en filmpjes gekeken. Heel gezellig.
Gisteren was echt een zware dag. In de voormiddag ging ik samen met Siobhan naar de immigratiedienst want we moesten beiden ons visum verlengen. Ik moet volgende week vrijdag terugkeren maar normaal zou het geen probleem moeten zijn dus dat is al iets positiefs. Ik had natuurlijk al mijn dollars mee omdat ik dacht dat ik ging moeten betalen. Daarna ging ik naar Sables... Voel je het al komen.... Inderdaad, al mijn dollars waren gestolen in Sables. Ik had mijn zak, zoals altijd, in de staffroom gezet en na een tijdje ging ik kijken en alles (280 dollars) waren weg. Het was zo een ontgoocheling want ik dacht dat je de kinderen echt kon vertrouwen. Ik stond onmiddelijk met mijn voeten terug op de aarde. In het begin van de week was er reeds geld gestolen van Alice (social worker) ook vanuit haar tas. Alice riep alle kinderen bij elkaar en ze werden één voor één “ondervraagd”. Uiteindelijk had een meisje bekent, maar ze wou niet vertellen waar ze het geld verstopt had. Alice heeft haar toen verteld dat wanneer ik het geld niet terug ging hebben ik terug moest naar België en in de gevangenis moest omdat ik geen geldig visum had. Ze begon te wenen en vertelde. Ik voelde mij zo slecht, het was echt heel erg. Het is een meisje van 11 jaar die alleen is thuis met haar vader, haar mama is vertrokken met haar twee jongere broertjes. Haar vader is nooit thuis en als hij thuis is, is hij dronken. Er is geen eten, en ze wou het geld om eten te kopen. Ik was er echt niet goed van. Ik heb met haar proberen praten, ik zeg wel proberen want de communicatie is zo moeilijk, maar ze heeft tenminste begrepen dat ik het haar niet kwalijk neem. Ik heb er de hele avond slecht van gelopen. Je wilt dan zo graag helpen, maar je kan niet echt iets doen. Het is zo frustrerend echt. Het is iets waar ik mijn weg in zal moeten vinden. Soms kan je gewoon niets doen, behalve luisteren en zorgen dat wanneer ze gedurende de dag in Sables zijn, ze een goede dag met veel plezier hebben. Het is moeilijk om dat te accepteren.
Ik heb gisteren ook zeep gekocht voor de kinderen in Sables. Ze hebben al verschillende maanden geen zeep meer om hun te wassen omdat er geen “budget” is. Ze kunnen zich wel douchen maar ze hebben geen zeep. De geuren die je soms ruikt zijn echt vreselijk. Ik kon het niet meer aanzien en heb verschillende stukken zeep gekocht. Ze kunnen nu toch enkele maanden verder hoop ik. Ik weet dat het niets groots is, maar ze kunnen tenminste fris en proper de dag doorbrengen.
Dat was zowat in grote lijnen mijn week. Hoe is het daar bij jullie!
Het is hier echt fantastisch. Ik hou er elke dag meer en meer van!!
Dikke zoenen en tot snel!
Sarah
zaterdag 28 februari 2009
zondag 22 februari 2009
Sociaal werk in Sables
Ik, Steve en Sandra. Steve is één van de oudste jongens in Sables. Hij is 16 jaar en slaapt op de straat.. Hij is echt de max.Sandra is een student sociaal werk in Zambia en ze doet haar stage in Sables.Haar stage is bijna afgelopen.
Leven In Sables
Pethias, de jongen waarbij we op huisbezoek geweest zijn omdat hij op straat slaapt.
Pethias zijn huis
de leefruimte en keuken
slaapkamer van Pethias, hij heeft geen bed, zelf geen matras
in de sloppenwijk Katondo. Ze verkopen tomaten, de gedroogde visjes (capenta),...
Eten in Sables
Nshima (= van maïsmeel en water). Dit is het middagmaal in Sables en eigenlijk eet iedereen dit, soms zelfs 3 maal per dag. Niet echt lekker, om niet te zeggen niet lekker.
me eating nshima, jammie!! ;-)
Foto's
Dit zijn de kindjes in het Daycare Centre waar Valérie werkt. Ze waren naar een video aan het kijken.
Onze living met geschilderde ramen. Echt stom want je kan niet buitenkijken en het geeft zo een opgesloten gevoel (al onze ramen zijn zo).
Onze slaapkamer, ook met geschilderde ramen
Onze keuken
Onze eerste echte regenbui (dit is onze gemeenschappelijke tuin)
De straat waar ons huis is
zaterdag 21 februari 2009
21 februari
Hey everybody,
Hoe is het leven daar in België? Nog steeds nat en koud? Hier is het nat en warm. We hebben deze week al een paar ferme regenbuien en onweders gehad amaai, maar het blijft steeds mooi weer.
Donderdag ben ik samen met Alice, de hoofd sociaal werkster in Sables, naar het General Hospital geweest. We zijn Gloria gaan bezoeken. Gloria is een meisje van 8 jaar die tot 2 maanden geleden ook elke dag naar Sables kwam. Ze voelde zich heel slecht en Exhilda heeft haar dan naar de Hospice, van Kara Counseling, gebracht. In de Hospice vertelde ze haar dat er niets aan de hand was en dat alles oké was. Niet dus, ze werd steeds zieker en zieker en uiteindelijk hebben ze haar naar het General Hospital gebracht. Ze eet bijna niet meer, heeft moeilijkheden met haar ademhaling,... Het is echt heel erg om te zien. De ouders van Gloria zijn gestorven aan HIV en haar tante en grootvader zorgen voor haar. Er moeten nog verdere onderzoeken gebeuren maar de ze kunnen dit niet betalen. Ze moeten 25 000 kwacha betalen (1 euro= 6000 kwacha, dus ongeveer 4 euro) en kunnen dit niet. Zo erg echt. Alice heeft hen de 25 000 kwacha gegeven, uit haar eigen zak. Nu kunnen ze tenminste verdere onderzoeken doen en hopelijk wordt ze snel beter.
Je hebt hier in Kabwé twee ziekenhuizen. Als eerste heb je het General Hospital, dit is een overheidsziekenhuis waar de meeste mensen naartoe gaan. Er hangt een heel raar sfeertje. Ik haat de ziekenhuissfeer bij ons al erg, maar als ik dit heb gezien ben ik heeeel blij met de ziekenhuizen die wij hebben. Ik kan het moeilijk beschrijven maar ik weet allesinds dat ik daar niet zou willen liggen. Als tweede heb je het Mine Hospital, deze ligt vlak naast Sables en is enkel voor diegene die veel geld hebben. Het was vroeger het ziekenhuis voor de mijnwerkers. Zij waren de rijkere. De buurt waar wij wonen, Luangwa, is ook een buurt waar vroeger de mijnwerkers wonen. Dit zie je onmiddelijk aan de huizen. Je ziet onmiddelijk het verschil tussen beide ziekebhuizen in de kledij van de verpleegsters, bij het Mine Hospital staat altijd security aan de ingang,... Het is gewoon helemaal verschillend en de kwaliteit van de zorgverlening ook. Het is zo oneerlijk dat de mensen die het meeste nood hebben aan goede zorgverlening dit niet kunnen krijgen omwille van de kostprijs. Het is echt een schrijnende situatie. Zeker nu met de cholera. Het is echt een epidemie die steeds meer aan het uitbreiden is. Het was eerst enkel in makulu, nu ook in katondo (de 2 sloppenwijken van Kabwé) en lusaka. We moeten dus extra opletten.
Gisteren, vrijdag, hebben we zelf frietjes gemaakt met iets stoofvleesachtig. MMmmmmm jammie, dat heeft echt gesmaakt. We hebben het bij Siobhan gemaakt en ze had Rasj uitgenodigd. Rasj is een Indiër van ongeveer 40 jaar die hier geboren is maar ook een tijdje in Londen gewoond heeft. Hij woont nu 27 jaar in Zambië, een 15-tal kilometer buiten Kabwé. Hij heeft een grote farm waar hij tabak, tomaten, bonen, maïs en nog veel meer kweekt en dan over het hele land verkoopt. De tabak gaat zelfs naar Duitsland. Hij is heeft heel veel geld. Rasj is een goede vriend van Siobhan, van dat Zwitsers koppel (Rachel en Stephan), Kate en nog een paar. Zondag zijn we allemaal uitgenodigd op zijn farm en hij gaat koken. Siobhan vertelde dat ze dat regelmatig doen en dat hij goed en spicy kan koken. Ik ben wel eens benieuwd. Hij woont aan een meer en heeft vier honden, waarvan één puppy, en een kat. Ja, ik kijk er al naar uit om eens iets te doen s’avonds want dat hebben we hier nog niet gedaan. We hebben gewoon geen tijd of zijn gewoon te kapot. Misschien gaan we vanavond ook eens ies gaan drinken, joepieeeee!
Voor de rest is alles hier goed. Ik voel mij hier steeds meer thuis.
Lieve mensen allemaal hou jullie goed en tot snel!
Dikke zoenen
Sarah
Hoe is het leven daar in België? Nog steeds nat en koud? Hier is het nat en warm. We hebben deze week al een paar ferme regenbuien en onweders gehad amaai, maar het blijft steeds mooi weer.
Donderdag ben ik samen met Alice, de hoofd sociaal werkster in Sables, naar het General Hospital geweest. We zijn Gloria gaan bezoeken. Gloria is een meisje van 8 jaar die tot 2 maanden geleden ook elke dag naar Sables kwam. Ze voelde zich heel slecht en Exhilda heeft haar dan naar de Hospice, van Kara Counseling, gebracht. In de Hospice vertelde ze haar dat er niets aan de hand was en dat alles oké was. Niet dus, ze werd steeds zieker en zieker en uiteindelijk hebben ze haar naar het General Hospital gebracht. Ze eet bijna niet meer, heeft moeilijkheden met haar ademhaling,... Het is echt heel erg om te zien. De ouders van Gloria zijn gestorven aan HIV en haar tante en grootvader zorgen voor haar. Er moeten nog verdere onderzoeken gebeuren maar de ze kunnen dit niet betalen. Ze moeten 25 000 kwacha betalen (1 euro= 6000 kwacha, dus ongeveer 4 euro) en kunnen dit niet. Zo erg echt. Alice heeft hen de 25 000 kwacha gegeven, uit haar eigen zak. Nu kunnen ze tenminste verdere onderzoeken doen en hopelijk wordt ze snel beter.
Je hebt hier in Kabwé twee ziekenhuizen. Als eerste heb je het General Hospital, dit is een overheidsziekenhuis waar de meeste mensen naartoe gaan. Er hangt een heel raar sfeertje. Ik haat de ziekenhuissfeer bij ons al erg, maar als ik dit heb gezien ben ik heeeel blij met de ziekenhuizen die wij hebben. Ik kan het moeilijk beschrijven maar ik weet allesinds dat ik daar niet zou willen liggen. Als tweede heb je het Mine Hospital, deze ligt vlak naast Sables en is enkel voor diegene die veel geld hebben. Het was vroeger het ziekenhuis voor de mijnwerkers. Zij waren de rijkere. De buurt waar wij wonen, Luangwa, is ook een buurt waar vroeger de mijnwerkers wonen. Dit zie je onmiddelijk aan de huizen. Je ziet onmiddelijk het verschil tussen beide ziekebhuizen in de kledij van de verpleegsters, bij het Mine Hospital staat altijd security aan de ingang,... Het is gewoon helemaal verschillend en de kwaliteit van de zorgverlening ook. Het is zo oneerlijk dat de mensen die het meeste nood hebben aan goede zorgverlening dit niet kunnen krijgen omwille van de kostprijs. Het is echt een schrijnende situatie. Zeker nu met de cholera. Het is echt een epidemie die steeds meer aan het uitbreiden is. Het was eerst enkel in makulu, nu ook in katondo (de 2 sloppenwijken van Kabwé) en lusaka. We moeten dus extra opletten.
Gisteren, vrijdag, hebben we zelf frietjes gemaakt met iets stoofvleesachtig. MMmmmmm jammie, dat heeft echt gesmaakt. We hebben het bij Siobhan gemaakt en ze had Rasj uitgenodigd. Rasj is een Indiër van ongeveer 40 jaar die hier geboren is maar ook een tijdje in Londen gewoond heeft. Hij woont nu 27 jaar in Zambië, een 15-tal kilometer buiten Kabwé. Hij heeft een grote farm waar hij tabak, tomaten, bonen, maïs en nog veel meer kweekt en dan over het hele land verkoopt. De tabak gaat zelfs naar Duitsland. Hij is heeft heel veel geld. Rasj is een goede vriend van Siobhan, van dat Zwitsers koppel (Rachel en Stephan), Kate en nog een paar. Zondag zijn we allemaal uitgenodigd op zijn farm en hij gaat koken. Siobhan vertelde dat ze dat regelmatig doen en dat hij goed en spicy kan koken. Ik ben wel eens benieuwd. Hij woont aan een meer en heeft vier honden, waarvan één puppy, en een kat. Ja, ik kijk er al naar uit om eens iets te doen s’avonds want dat hebben we hier nog niet gedaan. We hebben gewoon geen tijd of zijn gewoon te kapot. Misschien gaan we vanavond ook eens ies gaan drinken, joepieeeee!
Voor de rest is alles hier goed. Ik voel mij hier steeds meer thuis.
Lieve mensen allemaal hou jullie goed en tot snel!
Dikke zoenen
Sarah
Hello,
Het is vandaag al weer woensdag. Het gaat snel de tijd ongelofelijk. Ik heb de afgelopen dagen weer heel wat beleefd.
Maandag was een gewone dag in Sables. In de voormiddag heb ik eventjes wiskundeles gegeven want de leraar moest wat boodschappen doen. Ik heb wat rekenoefeningen op bord geschreven, die ze dan opgelost hebben en nadien heb ik ze verbeterd. Een echte schooljuffrouw é! Hihihi!
In de namiddag was de sportcoach daar en heb ik meegespeeld. Ik heb hen chinees voetbal en tienbal geleerd. Het was echt leuk. De volgende dag was ik gewoon stijf, erg é. Ik zal in de komende 4 maanden nog nooit zoveel gewandeld hebben als in mijn hele leven tot nu toe. Iedere morgen wandel ik een kleine 40 minuten naar Sables. Die wandeling is eigenlijk wel heerlijk, het zonnetje schijnt al volop en het is gewoon eventjes tot rust komen voor ik aan een drukke en chaotische dag begin.
Rond half 6 s’morgens is de zon al op hier en tegen half 7 is het donker. De meeste mensen staan hier ook op rond 5 à 6 uur, echt gek. Het begint wel te wennen want ik ben ook al klaarwakker tegen kwart na 6, dusja.
Dinsdag ben ik op mijn eerste huisbezoek geweest samen met Exhilda. Pethias is een jongetje van 10 jaar oud en woont met zijn zieke vader in Katondo, een compound (= sloppenwijk). Zijn mama is in 2006 gestorven en zijn oudere broer is weggelopen thuis. Zijn vader is zwaar ziek, HIV, zoals zoveel mensen hier. Pethias komt elke dag te voet naar Sables, wat ongeveer 2 uur wandelen is, zonder schoenen. Om 08u00 moeten de kinderen er zijn, dus reken zelf maar... In het begin ging alles goed met Pethias maar we hoorden van een vriend dat hij sinds kort op straat slaapt. S’avonds na Sables gaat hij naar de “market” en verkoopt plastic zakken om zo geld te verdienen en rond te komen. Hij wil niet naar huis uit angst voor zijn vader. Pethias wil er niet over praten en heeft het heel moeilijk. Exhilda besloot daarom om op huisbezoek te gaan.
Ik was echt in chock wanneer we door de compound liepen. Echt je kan het je in de verste verte niet voorstellen. Het is zo onvoorstelbaar dat er mensen, en veel mensen, zo moeten leven. Hetgeen wat mij het meeste gegrepen heeft is het feit dat deze mensen niets hebben, geen dak boven hun hoofd, geen stromend water, geen elektriciteit, lemen hutjes met daken van stro of plastic, en toch zo gelukkig, blij en gastvrij blijven. Wij, in België of beter het Westen, doen niets anders dan klagen. We klagen over alles, over het weer, het eten, een bus die te laat is, iemand die in de trein een beetje te veel lawaai maakt,... Als je er eens goed bij stilstaat, zoals ik nu, dan hebben wij echt niet veel redenen, om niet te zeggen geen redenen, om te klagen. De mensen hier hebben alle, maar dan ook alle redenen, om te klagen en toch doen ze het niet. Ik heb hier echt nog nooit één iemand horen klagen of pessimistisch horen zijn. Ze zijn zo optimistisch, vrolijk en super gastvrij. Ze zouden het eten uit hun mond sparen zolang jij als hun gast maar voldoende hebt. We zouden allemaal nog veel kunnen leren van de mensen hier.
Toen we eindelijk bij het “huis” van Pethias kwamen, was de vader er niet. Niemand wist waar hij was. De buren hadden hem in twee dagen niet gezien. We zijn eventjes binnen geweest. Amaai, echt amaai. Pethias heeft niet eens een matras om op te slapen. Er staat enkel een stoel en een deken. You really can’t imagine!! Mijn hart brak in duizend stukken. Het is echt hard om te zien.
De manier waarop de mensen hier ook met alles omgaan is ook hard. Mensen die sterven, ziek zijn, op straat leven, in armoede leven,...het hoort hier precies allemaal bij de dagelijkse kost en mensen zijn dan ook hard voor elkaar.
Ja, het zet je allemaal aan het denken en het maakt het er allemaal niet gemakkelijker op. Ik ben wel heel blij dat ik dit mag en kan meemaken, desondanks de moeilijke momenten. Het is zo een verrijking.
Vandaag ben ik eerst op “streetmapping” geweest. Streetmapping houdt in dat we op bepaalde plaatsen in het centrum op zoek gaan naar kinderen. We spreken die aan en proberen uit te vissen hoe het komt dat ze op straat lopen/slapen. De uiteindelijke bedoeling is om hen te overtuigen om mee te komen naar Sables. Vandaag was echt succesvol want we hebben drie jongens kunnen meenemen.
Ik heb mij vandaag, voor de eerste keer, geïrriteerd aan het feit dat de communicatie met de kinderen zo moeizaam loopt. Het is echt heel erg moeilijk. We beginnen elkaar wat beter te kennen en ze willen mij vanalles vertellen maar ik versta hen niet. Echt niet leuk! Ik hoop dat het wat zal beteren, maar heb er niet zo een goede hoop op.
Het geeft zo een goed gevoel dat de kinderen je wat beter beginnen kennen en wat aanhankelijker worden. Ik krijg meer het gevoel dat ik echt iets ga kunnen betekenen voor hen. Het blijft alleen nog de vraag hoe ik dat zal doen. Ik heb het gevoel dat het echt moeilijk gaat worden om hier dingen te kunnen realiseren maar ik moet het eerst nog een beetje tijd geven. Volgende week ga ik samen met Exhilda, op mijn aanvraag, eens aerobics geven aan de kinderen. Ik ga proberen om dit elke dag in te plannen zodat het een routine wordt. Ze dansen graag dus aerobics op muziek zullen ze ook wel graag doen, hoop ik toch. We zullen wel zien hoe het volgende week uitdraait é!
Be patient! Dat is wat ik mezelf steeds vertel!
Ik ga onder mijn muskiettennet kruipen en slapen want morgen is het weer vroeg dag!
Ik denk veel aan jullie en laat maar nieuws horen é!
Dikke zoenen
Sarah
p.s.: Yves, je kan er zeker van zijn dat de dingen die je zal opsturen in de juiste handen terecht zullen komen! Als je me eventueel enkele tips kan geven wat ik allemaal zou kunnen doen in Sables is dat steeds welkom é want het is niet zo evident om de social workers daar te motiveren! Ik doe allesinds de groeten aan iedereen!
Zoenen en tot snel!!
Het is vandaag al weer woensdag. Het gaat snel de tijd ongelofelijk. Ik heb de afgelopen dagen weer heel wat beleefd.
Maandag was een gewone dag in Sables. In de voormiddag heb ik eventjes wiskundeles gegeven want de leraar moest wat boodschappen doen. Ik heb wat rekenoefeningen op bord geschreven, die ze dan opgelost hebben en nadien heb ik ze verbeterd. Een echte schooljuffrouw é! Hihihi!
In de namiddag was de sportcoach daar en heb ik meegespeeld. Ik heb hen chinees voetbal en tienbal geleerd. Het was echt leuk. De volgende dag was ik gewoon stijf, erg é. Ik zal in de komende 4 maanden nog nooit zoveel gewandeld hebben als in mijn hele leven tot nu toe. Iedere morgen wandel ik een kleine 40 minuten naar Sables. Die wandeling is eigenlijk wel heerlijk, het zonnetje schijnt al volop en het is gewoon eventjes tot rust komen voor ik aan een drukke en chaotische dag begin.
Rond half 6 s’morgens is de zon al op hier en tegen half 7 is het donker. De meeste mensen staan hier ook op rond 5 à 6 uur, echt gek. Het begint wel te wennen want ik ben ook al klaarwakker tegen kwart na 6, dusja.
Dinsdag ben ik op mijn eerste huisbezoek geweest samen met Exhilda. Pethias is een jongetje van 10 jaar oud en woont met zijn zieke vader in Katondo, een compound (= sloppenwijk). Zijn mama is in 2006 gestorven en zijn oudere broer is weggelopen thuis. Zijn vader is zwaar ziek, HIV, zoals zoveel mensen hier. Pethias komt elke dag te voet naar Sables, wat ongeveer 2 uur wandelen is, zonder schoenen. Om 08u00 moeten de kinderen er zijn, dus reken zelf maar... In het begin ging alles goed met Pethias maar we hoorden van een vriend dat hij sinds kort op straat slaapt. S’avonds na Sables gaat hij naar de “market” en verkoopt plastic zakken om zo geld te verdienen en rond te komen. Hij wil niet naar huis uit angst voor zijn vader. Pethias wil er niet over praten en heeft het heel moeilijk. Exhilda besloot daarom om op huisbezoek te gaan.
Ik was echt in chock wanneer we door de compound liepen. Echt je kan het je in de verste verte niet voorstellen. Het is zo onvoorstelbaar dat er mensen, en veel mensen, zo moeten leven. Hetgeen wat mij het meeste gegrepen heeft is het feit dat deze mensen niets hebben, geen dak boven hun hoofd, geen stromend water, geen elektriciteit, lemen hutjes met daken van stro of plastic, en toch zo gelukkig, blij en gastvrij blijven. Wij, in België of beter het Westen, doen niets anders dan klagen. We klagen over alles, over het weer, het eten, een bus die te laat is, iemand die in de trein een beetje te veel lawaai maakt,... Als je er eens goed bij stilstaat, zoals ik nu, dan hebben wij echt niet veel redenen, om niet te zeggen geen redenen, om te klagen. De mensen hier hebben alle, maar dan ook alle redenen, om te klagen en toch doen ze het niet. Ik heb hier echt nog nooit één iemand horen klagen of pessimistisch horen zijn. Ze zijn zo optimistisch, vrolijk en super gastvrij. Ze zouden het eten uit hun mond sparen zolang jij als hun gast maar voldoende hebt. We zouden allemaal nog veel kunnen leren van de mensen hier.
Toen we eindelijk bij het “huis” van Pethias kwamen, was de vader er niet. Niemand wist waar hij was. De buren hadden hem in twee dagen niet gezien. We zijn eventjes binnen geweest. Amaai, echt amaai. Pethias heeft niet eens een matras om op te slapen. Er staat enkel een stoel en een deken. You really can’t imagine!! Mijn hart brak in duizend stukken. Het is echt hard om te zien.
De manier waarop de mensen hier ook met alles omgaan is ook hard. Mensen die sterven, ziek zijn, op straat leven, in armoede leven,...het hoort hier precies allemaal bij de dagelijkse kost en mensen zijn dan ook hard voor elkaar.
Ja, het zet je allemaal aan het denken en het maakt het er allemaal niet gemakkelijker op. Ik ben wel heel blij dat ik dit mag en kan meemaken, desondanks de moeilijke momenten. Het is zo een verrijking.
Vandaag ben ik eerst op “streetmapping” geweest. Streetmapping houdt in dat we op bepaalde plaatsen in het centrum op zoek gaan naar kinderen. We spreken die aan en proberen uit te vissen hoe het komt dat ze op straat lopen/slapen. De uiteindelijke bedoeling is om hen te overtuigen om mee te komen naar Sables. Vandaag was echt succesvol want we hebben drie jongens kunnen meenemen.
Ik heb mij vandaag, voor de eerste keer, geïrriteerd aan het feit dat de communicatie met de kinderen zo moeizaam loopt. Het is echt heel erg moeilijk. We beginnen elkaar wat beter te kennen en ze willen mij vanalles vertellen maar ik versta hen niet. Echt niet leuk! Ik hoop dat het wat zal beteren, maar heb er niet zo een goede hoop op.
Het geeft zo een goed gevoel dat de kinderen je wat beter beginnen kennen en wat aanhankelijker worden. Ik krijg meer het gevoel dat ik echt iets ga kunnen betekenen voor hen. Het blijft alleen nog de vraag hoe ik dat zal doen. Ik heb het gevoel dat het echt moeilijk gaat worden om hier dingen te kunnen realiseren maar ik moet het eerst nog een beetje tijd geven. Volgende week ga ik samen met Exhilda, op mijn aanvraag, eens aerobics geven aan de kinderen. Ik ga proberen om dit elke dag in te plannen zodat het een routine wordt. Ze dansen graag dus aerobics op muziek zullen ze ook wel graag doen, hoop ik toch. We zullen wel zien hoe het volgende week uitdraait é!
Be patient! Dat is wat ik mezelf steeds vertel!
Ik ga onder mijn muskiettennet kruipen en slapen want morgen is het weer vroeg dag!
Ik denk veel aan jullie en laat maar nieuws horen é!
Dikke zoenen
Sarah
p.s.: Yves, je kan er zeker van zijn dat de dingen die je zal opsturen in de juiste handen terecht zullen komen! Als je me eventueel enkele tips kan geven wat ik allemaal zou kunnen doen in Sables is dat steeds welkom é want het is niet zo evident om de social workers daar te motiveren! Ik doe allesinds de groeten aan iedereen!
Zoenen en tot snel!!
zaterdag 14 februari 2009
14 februari
Happy Valentine!! J
Hier is het echt een big deal hoor! Iedereen die je tegenkomt vraagt naar je plannen voor valentijn. Echt grappig. De sociaal werkers van Sables probeerden me te overtuigen om valentijn met een Zambiaan te vieren. Don’t worry lieve Sam, ik heb dit aanbod vriendelijk aan mij laten voorbij gaan. J
Vandaag zijn we hier al een week. Het lijkt wel langer, maar de week is toch nog snel gegaan.
Deze morgen zijn Megan en Alice (nichtje van Siobhan) vertrokken. Ze gaan nu naar Indië en dan Thailand. Het was echt leuk met hen, jammer dat ze weg zijn.
Deze middag hebben we afgesproken met Exildah en Ally (ze werken allebei in Sables) om eens te gaan winkelen in de “market” hier. Ze weten de leuke winkeltjes en kunnen in Bemba onderhandelen, want dat moet je hier ook doen. Onderhandelen over de prijs moet je hier als blanke vaak doen ook wanneer je een taxi neemt. Zambianen zien in ons geld, dus vragen ze snel het dubbele. Gelukkig weet Siobhan wat de normale prijzen zijn. Ik ben echt blij dat Siobhan hier is, ik zou echt niet weten hou we het anders allemaal zouden gedaan hebben.
Gisterenmiddag hebben de kinderen in Sables op djembé gespeeld en gedanst. Echt zot, zo een gevoel voor ritme bij zo kleine meisjes en vooral jongens heb ik nog nooit gezien, schudden met heupen en billen en de jongens ook breakdance. Het was echt leuk.
Toen viel de elektriciteit uit en was er ook geen stromend water meer dus moesten ze allemaal naar “huis”. De douches en toiletten werkten niet en de staff vond het niet verantwoord om de kinderen in Sables te houden wat ik nogal raar vond. Het was vrijdag, dus misschien wouden ze zelf ook vroeger naar huis. J
Sables is ook open in het weekend maar dan gebeurd er niet veel, kinderen kijken meestal gewoon een film ofzo. Normaal gezien worden dan ook hun kleren gewassen maar aangezien hun budget zo beperkt is kunnen ze geven zeep kopen. Hun budget is zeer beperkt en ze geven natuurlijk prioriteit aan eten voor de kinderen want dat is het belangrijkste wat de organisatie doet op dit moment. Ze zorgen dat de kinderen 2 maaltijden per dag krijgen. Aangezien ze geen zeep kunnen kopen worden de kleren van de kinderen niet gewassen en zijn ze bijgevolg heel vuil en ruiken ze erg. Het is erg om te zien. Ik zou onmiddelijk zeep willen kopen voor hen, maar daar help je hen niet mee vooruit. Het is dan maar éénmalig en eens je daarmee begint... Het is allemaal zo moeilijk.
We beginnen onze weg wat beter te vinden maar het nog steeds wennen. Ik ben nog niet volledig op mijn plooi en ik denk dat wel nog even zal duren. S’avonds en in het weekend is het vooral moeilijk omdat je dan niet zoveel om handen hebt. Dan begin je te denken.... en beginnen denken is echt niet goed. De zenuwen gaan ook maar niet weg. Ik ben precies de hele tijd zenuwachtig echt niet leuk.
De mensen zijn hier zo vriendelijk echt, zo een verschil met België. Alles je op straat loopt moet wel zeker 20 keer antwoorden op de vraag “How are you”. Moest je dit doen in bij ons, iedereen denkt dat je gek bent.
Wanneer wij stappen op straat stappen we redelijk goed door. Hier is het helemaal anders. Ze slenteren hier echt. Gisteren, wanneer ik met de Exildah en Ally van Sables naar huis aan het stappen was, waren ze er mee aan het lachen. You have to walk slow, you have to take you time and relax. Deze zin geeft je een perfect beeld van hoe de mensen hier leven en hoe ze alles benaderen. Alles rustig en neem je tijd, stress en werkdruk zijn hier onbestaande woorden. In deze manier van leven kan ik mij wel vinden.
Ik ga stoppen met vertellen en we gaan dan eens naar het centrum.
Dikke zoenen allemaal
Miss you all!!
Sarah
p.s. ik heb een adres waar iedereen dingen kan naar sturen! Iedereen mag ook kleren, (kleur)poltloden, stylo’s, wasco’s, oude video’s met tekenfilms, schriftjes... Dat kunnen ze in Sables allemaal goed gebruiken. Natuurlijk ook gewoon brieven voor mij é J!!
Sarah De Puydt
Ranchhod Hospice
Kabwe
PO BOX 81257
Zambia
Hier is het echt een big deal hoor! Iedereen die je tegenkomt vraagt naar je plannen voor valentijn. Echt grappig. De sociaal werkers van Sables probeerden me te overtuigen om valentijn met een Zambiaan te vieren. Don’t worry lieve Sam, ik heb dit aanbod vriendelijk aan mij laten voorbij gaan. J
Vandaag zijn we hier al een week. Het lijkt wel langer, maar de week is toch nog snel gegaan.
Deze morgen zijn Megan en Alice (nichtje van Siobhan) vertrokken. Ze gaan nu naar Indië en dan Thailand. Het was echt leuk met hen, jammer dat ze weg zijn.
Deze middag hebben we afgesproken met Exildah en Ally (ze werken allebei in Sables) om eens te gaan winkelen in de “market” hier. Ze weten de leuke winkeltjes en kunnen in Bemba onderhandelen, want dat moet je hier ook doen. Onderhandelen over de prijs moet je hier als blanke vaak doen ook wanneer je een taxi neemt. Zambianen zien in ons geld, dus vragen ze snel het dubbele. Gelukkig weet Siobhan wat de normale prijzen zijn. Ik ben echt blij dat Siobhan hier is, ik zou echt niet weten hou we het anders allemaal zouden gedaan hebben.
Gisterenmiddag hebben de kinderen in Sables op djembé gespeeld en gedanst. Echt zot, zo een gevoel voor ritme bij zo kleine meisjes en vooral jongens heb ik nog nooit gezien, schudden met heupen en billen en de jongens ook breakdance. Het was echt leuk.
Toen viel de elektriciteit uit en was er ook geen stromend water meer dus moesten ze allemaal naar “huis”. De douches en toiletten werkten niet en de staff vond het niet verantwoord om de kinderen in Sables te houden wat ik nogal raar vond. Het was vrijdag, dus misschien wouden ze zelf ook vroeger naar huis. J
Sables is ook open in het weekend maar dan gebeurd er niet veel, kinderen kijken meestal gewoon een film ofzo. Normaal gezien worden dan ook hun kleren gewassen maar aangezien hun budget zo beperkt is kunnen ze geven zeep kopen. Hun budget is zeer beperkt en ze geven natuurlijk prioriteit aan eten voor de kinderen want dat is het belangrijkste wat de organisatie doet op dit moment. Ze zorgen dat de kinderen 2 maaltijden per dag krijgen. Aangezien ze geen zeep kunnen kopen worden de kleren van de kinderen niet gewassen en zijn ze bijgevolg heel vuil en ruiken ze erg. Het is erg om te zien. Ik zou onmiddelijk zeep willen kopen voor hen, maar daar help je hen niet mee vooruit. Het is dan maar éénmalig en eens je daarmee begint... Het is allemaal zo moeilijk.
We beginnen onze weg wat beter te vinden maar het nog steeds wennen. Ik ben nog niet volledig op mijn plooi en ik denk dat wel nog even zal duren. S’avonds en in het weekend is het vooral moeilijk omdat je dan niet zoveel om handen hebt. Dan begin je te denken.... en beginnen denken is echt niet goed. De zenuwen gaan ook maar niet weg. Ik ben precies de hele tijd zenuwachtig echt niet leuk.
De mensen zijn hier zo vriendelijk echt, zo een verschil met België. Alles je op straat loopt moet wel zeker 20 keer antwoorden op de vraag “How are you”. Moest je dit doen in bij ons, iedereen denkt dat je gek bent.
Wanneer wij stappen op straat stappen we redelijk goed door. Hier is het helemaal anders. Ze slenteren hier echt. Gisteren, wanneer ik met de Exildah en Ally van Sables naar huis aan het stappen was, waren ze er mee aan het lachen. You have to walk slow, you have to take you time and relax. Deze zin geeft je een perfect beeld van hoe de mensen hier leven en hoe ze alles benaderen. Alles rustig en neem je tijd, stress en werkdruk zijn hier onbestaande woorden. In deze manier van leven kan ik mij wel vinden.
Ik ga stoppen met vertellen en we gaan dan eens naar het centrum.
Dikke zoenen allemaal
Miss you all!!
Sarah
p.s. ik heb een adres waar iedereen dingen kan naar sturen! Iedereen mag ook kleren, (kleur)poltloden, stylo’s, wasco’s, oude video’s met tekenfilms, schriftjes... Dat kunnen ze in Sables allemaal goed gebruiken. Natuurlijk ook gewoon brieven voor mij é J!!
Sarah De Puydt
Ranchhod Hospice
Kabwe
PO BOX 81257
Zambia
12 februari
Het is vandaag donderdag en het was mijn tweede dag alleen in Sables. Het wordt elke dag leuker en leuker. Deze voormiddag zijn we met Gaby (Gabriel), de coördinator van de hospice van Kara Counseling, rond gereden naar de verschillende afdelingen van Kara Counseling.
Je hebt vier afdelingen:
Sables Drop-inn Centre: opvangcentrum voor straatkinderen en OVC (orphans en vulnerable children) van 5 jaar tot 17 jaar
Ranchod Hospice: een ziekenhuis(je) voor aidspatiënten, tbc,... en bij de Ranchod heb je het daycare centre waar Valérie werkt.
Skills Training centre: hier leren jongeren met aids allerlei vaardigheden. Ze leren houtbewerking, met metaal werken,...
Chilalila Centre: een daycare centre voor kleine kindjes vanuit Makalulu (grootste sloppenwijk op dit moment in Zuidelijk Afrika) waar ze beetje les krijgen en recreatie. Dit centrum is op dit moment gesloten voor een periode omdat er in Makalulu nu een cholera-epidemie is.
Toen Gaby ons deze morgen alle afdelingen getoond heeft, zijn we ook door Makalulu gereden. Het is wel erg om te zien. De tweede grootste sloppenwijk van Zuidelijk Afrika. Bijna niemand heeft daar elektriciteit en iedereen woont daar in lemen hutjes met een strooien dak, sommigen hebben zelf geen dak. Je krijgt die beelden te zien op televisie maar als het in het echt ziet is het toch wel schokkend. De mensen in makululu hebben al niets en dan is er nog eens een cholera-epidemie, dat is toch vreselijk. Gaby vertelde dat dit ieder jaar opnieuw is tijdens het regenseizoen. Er zijn al enkele doden zelfs. De wereld zit toch soms oneerlijk in elkaar é!
Gaby gaat ons s’avonds ook eens meenemen om te tonen wat er s’nachts gebeurt op de straten. De kinderen die er slapen, de meisjes uit Makalulu die zich prostitueren. Ik ben daar ook wel eens benieuwd naar. Je kan verhalen horen en beelden zien op televisie maar dit alles in levende lijve zien is toch wel iets helemaal anders. Het zet je aan het denken. Ondanks alles blijven deze mensen zo gastvrij en altijd een brede glimlach op hun gezicht, echt ongelofelijk gewoon.
In Sables is het ook tof. De communicatie met de kinderen loopt wel nogal moeizaam aangezien bijna niemand engels spreekt maar het gaat beetje bij beetje beter. Mijn collega’s in Sables zijn jonge meisjes en ze zijn echt de max. Het is zo leuk om gewoon met hen te babbelen over de verschillen tussen België en Zambia. En geloof mij, er zijn veel en grote verschillen. Ze hebben mij al leuke winkeltjes getoond waar je supermooie kleren en stoffen kan kopen. Het is een geluk om hen te kennen, ze tonen mij overal de weg en weten hoe alles hier in zijn werk gaat. Ik voel me steeds meer op mijn gemak en ben daar heel blij om.
De invulling dat ze hier geven aan sociaal werk is wel totaal, maar dan ook totaal verschillend dan bij ons. Ze doen eigenlijk niets met de kinderen. In de voormiddag krijgen ze twee keer les en tussen de twee lesblokken krijgen ze hun ontbijt (rijst met suiker of porridge) en de rest van de tijd spelen ze. De maandag, donderdag en zaterdag komt Geoffry, sportcoach, om te sporten. De andere dagen moeten ze zich op zichzelf bezighouden, de sociaal werkers hier zitten langs de kant wat de praten en doen niets. Ik probeer om wat spelletjes te spelen, zoals vandaag heb ik twister met hen gespeeld, chinees voetbal en tienbal. Het was echt wel leuk.
Het weer is hier echt wel zalig. We moeten vroeg opstaan maar het geeft niet zo erg omdat het zo mooi weer is. Gisterenavond zijn de eerste druppels uit de hemel gevallen sinds we hier zijn en deze namiddag ook een beetje.
Vandaag is ook voor de eerste keer een meisje gekomen die kuist en de was doet voor ons. Ze gaat ook bij Siobhan en zo komt ze ook bij ons. Het klinkt misschien raar, maar je moet dat hier bijna doen want anders voelen ze zich beledigd. Ik voel me daar ook niet zo goed bij maar Siobhan heeft het ons aangeraden. Het was natuurlijk wel leuk als we thuis kwamen was de afwas gedaan en onze kleren gewassen. We moeten haar 150 000 Kwacha betalen per maand (ze komt 4 keer, iedere donderdag) en als je weet dat 5000 Kwacha ongeveer 1 dollar is... Het lijkt schandalig weinig in onze ogen maar hier krijgt ze zelfs veel in vergelijking met andere vrouwen die hetzelfde doen. Vreselijk é! Je moet eigenlijk in je achterhoofd houden dat je haar werk geeft en dat wanneer ze dit niet kon doen ook geen inkomen had. Als je het zo bekijkt is het eigenlijk nog goed.
We gaan straks bij Siobhan couscous gaan eten mmm, ik heb er al zin in.
De kinderen in Sables krijgen iedere middag nsjima en ik heb al verschillende keren geprobeerd maa ik vind het echt niet zo lekker. Er zit daar bijna geen smaak in en het is superzwaar. Ze eten dat samen met een soort rotte visjes (= capenta). Echt niet lekker maar ik eet er wel een beetje van, gewoon uit respect. Gelukkig is er nog iemand van de staff die dat ook niet graag eet en wij hebben s’middags rijst met kool en tomaat gegeten.
Het valt allemaal een beetje op zijn plooi en daar ben ik heel gelukkig om!
Ik mis jullie allemaal wel echt amaai! Ik heb al veel verteld over jullie allemaal want ze zijn allemaal zeer benieuwd naar familie en vrienden! Allemaal positieve dingen hoor! J
Tot snel!
Dikke zoenen
Sarah
Je hebt vier afdelingen:
Sables Drop-inn Centre: opvangcentrum voor straatkinderen en OVC (orphans en vulnerable children) van 5 jaar tot 17 jaar
Ranchod Hospice: een ziekenhuis(je) voor aidspatiënten, tbc,... en bij de Ranchod heb je het daycare centre waar Valérie werkt.
Skills Training centre: hier leren jongeren met aids allerlei vaardigheden. Ze leren houtbewerking, met metaal werken,...
Chilalila Centre: een daycare centre voor kleine kindjes vanuit Makalulu (grootste sloppenwijk op dit moment in Zuidelijk Afrika) waar ze beetje les krijgen en recreatie. Dit centrum is op dit moment gesloten voor een periode omdat er in Makalulu nu een cholera-epidemie is.
Toen Gaby ons deze morgen alle afdelingen getoond heeft, zijn we ook door Makalulu gereden. Het is wel erg om te zien. De tweede grootste sloppenwijk van Zuidelijk Afrika. Bijna niemand heeft daar elektriciteit en iedereen woont daar in lemen hutjes met een strooien dak, sommigen hebben zelf geen dak. Je krijgt die beelden te zien op televisie maar als het in het echt ziet is het toch wel schokkend. De mensen in makululu hebben al niets en dan is er nog eens een cholera-epidemie, dat is toch vreselijk. Gaby vertelde dat dit ieder jaar opnieuw is tijdens het regenseizoen. Er zijn al enkele doden zelfs. De wereld zit toch soms oneerlijk in elkaar é!
Gaby gaat ons s’avonds ook eens meenemen om te tonen wat er s’nachts gebeurt op de straten. De kinderen die er slapen, de meisjes uit Makalulu die zich prostitueren. Ik ben daar ook wel eens benieuwd naar. Je kan verhalen horen en beelden zien op televisie maar dit alles in levende lijve zien is toch wel iets helemaal anders. Het zet je aan het denken. Ondanks alles blijven deze mensen zo gastvrij en altijd een brede glimlach op hun gezicht, echt ongelofelijk gewoon.
In Sables is het ook tof. De communicatie met de kinderen loopt wel nogal moeizaam aangezien bijna niemand engels spreekt maar het gaat beetje bij beetje beter. Mijn collega’s in Sables zijn jonge meisjes en ze zijn echt de max. Het is zo leuk om gewoon met hen te babbelen over de verschillen tussen België en Zambia. En geloof mij, er zijn veel en grote verschillen. Ze hebben mij al leuke winkeltjes getoond waar je supermooie kleren en stoffen kan kopen. Het is een geluk om hen te kennen, ze tonen mij overal de weg en weten hoe alles hier in zijn werk gaat. Ik voel me steeds meer op mijn gemak en ben daar heel blij om.
De invulling dat ze hier geven aan sociaal werk is wel totaal, maar dan ook totaal verschillend dan bij ons. Ze doen eigenlijk niets met de kinderen. In de voormiddag krijgen ze twee keer les en tussen de twee lesblokken krijgen ze hun ontbijt (rijst met suiker of porridge) en de rest van de tijd spelen ze. De maandag, donderdag en zaterdag komt Geoffry, sportcoach, om te sporten. De andere dagen moeten ze zich op zichzelf bezighouden, de sociaal werkers hier zitten langs de kant wat de praten en doen niets. Ik probeer om wat spelletjes te spelen, zoals vandaag heb ik twister met hen gespeeld, chinees voetbal en tienbal. Het was echt wel leuk.
Het weer is hier echt wel zalig. We moeten vroeg opstaan maar het geeft niet zo erg omdat het zo mooi weer is. Gisterenavond zijn de eerste druppels uit de hemel gevallen sinds we hier zijn en deze namiddag ook een beetje.
Vandaag is ook voor de eerste keer een meisje gekomen die kuist en de was doet voor ons. Ze gaat ook bij Siobhan en zo komt ze ook bij ons. Het klinkt misschien raar, maar je moet dat hier bijna doen want anders voelen ze zich beledigd. Ik voel me daar ook niet zo goed bij maar Siobhan heeft het ons aangeraden. Het was natuurlijk wel leuk als we thuis kwamen was de afwas gedaan en onze kleren gewassen. We moeten haar 150 000 Kwacha betalen per maand (ze komt 4 keer, iedere donderdag) en als je weet dat 5000 Kwacha ongeveer 1 dollar is... Het lijkt schandalig weinig in onze ogen maar hier krijgt ze zelfs veel in vergelijking met andere vrouwen die hetzelfde doen. Vreselijk é! Je moet eigenlijk in je achterhoofd houden dat je haar werk geeft en dat wanneer ze dit niet kon doen ook geen inkomen had. Als je het zo bekijkt is het eigenlijk nog goed.
We gaan straks bij Siobhan couscous gaan eten mmm, ik heb er al zin in.
De kinderen in Sables krijgen iedere middag nsjima en ik heb al verschillende keren geprobeerd maa ik vind het echt niet zo lekker. Er zit daar bijna geen smaak in en het is superzwaar. Ze eten dat samen met een soort rotte visjes (= capenta). Echt niet lekker maar ik eet er wel een beetje van, gewoon uit respect. Gelukkig is er nog iemand van de staff die dat ook niet graag eet en wij hebben s’middags rijst met kool en tomaat gegeten.
Het valt allemaal een beetje op zijn plooi en daar ben ik heel gelukkig om!
Ik mis jullie allemaal wel echt amaai! Ik heb al veel verteld over jullie allemaal want ze zijn allemaal zeer benieuwd naar familie en vrienden! Allemaal positieve dingen hoor! J
Tot snel!
Dikke zoenen
Sarah
dinsdag 10 februari 2009
Ranchod Hospice
Molisjani? Bueno!
Mijn eerste woordjes Bemba!! J Molisjani wil zeggen “Hoe gaat het” en dan moet je “Bueno” antwoorden! Bemba is echt een zeer moeilijke taal. Kdenk niet dat ik het ooit zal kunnen.
Net terug van de Ranchod Hospice en het daycare centre van Kara Counseling.Dit is de plaats waar Valérie stage gaat lopen. In het daycare centre zitten kindjes van 2 tot 7 jaar die in een moeilijke situatie zitten thuis, wezen en zieke kindjes. Ze krijgen les in de voormiddag en in de namiddag spelen ze buiten.
We zijn ook eventjes in de hospice geweest. Allemaal zieke mensen, de meeste met aids. Het was erg om te zien maar ze worden er heel goed verzorgd en alles is gratis, wat wel heel belangrijk is. Moest hetn iet gratis zijn zouden ze helemaal geen medische hulp kunnen krijgen.
Morgen gaan we elk onze eigen weg, ik naar Sables en Valérie treug naar het daycare centre. I’m very excited!
Zoenen en tot snel
Sarah
Mijn eerste woordjes Bemba!! J Molisjani wil zeggen “Hoe gaat het” en dan moet je “Bueno” antwoorden! Bemba is echt een zeer moeilijke taal. Kdenk niet dat ik het ooit zal kunnen.
Net terug van de Ranchod Hospice en het daycare centre van Kara Counseling.Dit is de plaats waar Valérie stage gaat lopen. In het daycare centre zitten kindjes van 2 tot 7 jaar die in een moeilijke situatie zitten thuis, wezen en zieke kindjes. Ze krijgen les in de voormiddag en in de namiddag spelen ze buiten.
We zijn ook eventjes in de hospice geweest. Allemaal zieke mensen, de meeste met aids. Het was erg om te zien maar ze worden er heel goed verzorgd en alles is gratis, wat wel heel belangrijk is. Moest hetn iet gratis zijn zouden ze helemaal geen medische hulp kunnen krijgen.
Morgen gaan we elk onze eigen weg, ik naar Sables en Valérie treug naar het daycare centre. I’m very excited!
Zoenen en tot snel
Sarah
Helloooo,
Vandaag zijn we maandag 9 februari en we hebben onze eerste werkdag achter de rug. What a day!!
Deze morgen opgestaan om kwart voor 7 in een bloedhete kamer. Het was een woelige nacht door de huilende hond van de buren. Deze ochtend werd ik om half 6 wakker door de buren. Ze houden hier elke ochtend een soort van “praying”, met verbranden van dingen en luid roepen. Het is iets heel speciaals. De mensen hier zijn extreem gelovig. De eerste vraag dat je altijd krijgt wanneer je iemand nieuw ontmoet is van welke godsdienst je bent. Sioban heeft ons de tip gegeven om steeds te antwoorden dat we katholiek zijn en dan zijn ze gelukkig. Ze kunnen niet geloven dat we niet naar de kerk gaan. Komende zondag gaan we mee naar een mis. De mis gebint om 08u00 s’morgens en duurt drie uren, het is met gospel, preaching en zelfs fainting. Ik ben al benieuwd om dat eens mee te maken.
Vandaag was het dus de eerste werkdag. Valérie en ik zijn samen naar Sables gegaan. We zijn thuis vertrokken om half 8 en hebben voor het eerste deel een lift gehad van de buren en dan de rest gewandeld en om stipt 08u00 waren we in het centrum. Normaal is het een goeie 40 min wandelen, wat goed meevalt voor hier.
Toen we aankwamen was sydney daar, de leraar en vijf sociaal werkers waarvan twee zambiaanse stagaires Sociaal Werk. Toen we om 08u00 aankwamen moesten we eerst met de hele staf bidden, er werd een stukje uit de bijbel gelezen en eventjes over gebabbeld. Zoals ik al zei é, heeeel gelovig. Ik moet wel toegeven dat het motiverend werkt hoor. Misschien ben ik helemaal bekeerd als ik terug kom J. Daarna heeft Sydney ons de werking wat uitgelegd. De kinderen, sinds oktober zijn er nu ook meisjes, om 08u00 en dan hebben ze les tot 10u00. Hierna is er onbijt voor de kinderen, gekookte rijst met suiker. Deze ochtend hebben wij dat ook gegeten, vooral uit beleefdheid want het smaakte niet zo erg. Na het ontbijt krijgen ze terug les voor een tweetal uurtjes. Om 13u00 krijgen ze lunch. De lucnh is steeds Nshima (maïspap) en elke dag met iets anders. Nshima ziet eruit als puree maar smaakt helemaal anders, ze nemen het met hun vingers en maken er bobbeltjes van. Vandaag was het met bonen en soort van rotte visjes. Niet echt smaakvol maar we hebben er wel van gegeten. De kinderen zijn echt super, zo lief en leuk. De communicatie loopt wel heel moeilijk want er zijn maar enkele kinderen die engels kunnen, de rest spreekt enkel bemba.
In Sables hebben ze varkens, twee grote en acht biggetjes. Vandaag hebben de jongens een hok gemaakt voor de kleine biggetjes, met de meisjes speelden we een spelletje met steentjes, beetje zoals bikkels. In de namiddag kwam Geoffry, de sportcoach, en we hebben voetbal gespeeld.
Het leven hier is echt hard. De kinderen hebben niemand meer, hebben geen kleren, behalve dan diegene die ze krijgen van de organisatie en om 17u00 is het centrum gesloten en moet iedereen weg, terug de straat op. Het was beetje pijnlijk om dat te zien. Het was een lange, vermoeiende maar heel mooie dag. Morgen gaan we naar de ranchod hospice van Kara Counseling, de organisatie waar Valérie normaal zal werken. Ik kijk er al naar uit!
Zoenen en tot snel!
Vandaag zijn we maandag 9 februari en we hebben onze eerste werkdag achter de rug. What a day!!
Deze morgen opgestaan om kwart voor 7 in een bloedhete kamer. Het was een woelige nacht door de huilende hond van de buren. Deze ochtend werd ik om half 6 wakker door de buren. Ze houden hier elke ochtend een soort van “praying”, met verbranden van dingen en luid roepen. Het is iets heel speciaals. De mensen hier zijn extreem gelovig. De eerste vraag dat je altijd krijgt wanneer je iemand nieuw ontmoet is van welke godsdienst je bent. Sioban heeft ons de tip gegeven om steeds te antwoorden dat we katholiek zijn en dan zijn ze gelukkig. Ze kunnen niet geloven dat we niet naar de kerk gaan. Komende zondag gaan we mee naar een mis. De mis gebint om 08u00 s’morgens en duurt drie uren, het is met gospel, preaching en zelfs fainting. Ik ben al benieuwd om dat eens mee te maken.
Vandaag was het dus de eerste werkdag. Valérie en ik zijn samen naar Sables gegaan. We zijn thuis vertrokken om half 8 en hebben voor het eerste deel een lift gehad van de buren en dan de rest gewandeld en om stipt 08u00 waren we in het centrum. Normaal is het een goeie 40 min wandelen, wat goed meevalt voor hier.
Toen we aankwamen was sydney daar, de leraar en vijf sociaal werkers waarvan twee zambiaanse stagaires Sociaal Werk. Toen we om 08u00 aankwamen moesten we eerst met de hele staf bidden, er werd een stukje uit de bijbel gelezen en eventjes over gebabbeld. Zoals ik al zei é, heeeel gelovig. Ik moet wel toegeven dat het motiverend werkt hoor. Misschien ben ik helemaal bekeerd als ik terug kom J. Daarna heeft Sydney ons de werking wat uitgelegd. De kinderen, sinds oktober zijn er nu ook meisjes, om 08u00 en dan hebben ze les tot 10u00. Hierna is er onbijt voor de kinderen, gekookte rijst met suiker. Deze ochtend hebben wij dat ook gegeten, vooral uit beleefdheid want het smaakte niet zo erg. Na het ontbijt krijgen ze terug les voor een tweetal uurtjes. Om 13u00 krijgen ze lunch. De lucnh is steeds Nshima (maïspap) en elke dag met iets anders. Nshima ziet eruit als puree maar smaakt helemaal anders, ze nemen het met hun vingers en maken er bobbeltjes van. Vandaag was het met bonen en soort van rotte visjes. Niet echt smaakvol maar we hebben er wel van gegeten. De kinderen zijn echt super, zo lief en leuk. De communicatie loopt wel heel moeilijk want er zijn maar enkele kinderen die engels kunnen, de rest spreekt enkel bemba.
In Sables hebben ze varkens, twee grote en acht biggetjes. Vandaag hebben de jongens een hok gemaakt voor de kleine biggetjes, met de meisjes speelden we een spelletje met steentjes, beetje zoals bikkels. In de namiddag kwam Geoffry, de sportcoach, en we hebben voetbal gespeeld.
Het leven hier is echt hard. De kinderen hebben niemand meer, hebben geen kleren, behalve dan diegene die ze krijgen van de organisatie en om 17u00 is het centrum gesloten en moet iedereen weg, terug de straat op. Het was beetje pijnlijk om dat te zien. Het was een lange, vermoeiende maar heel mooie dag. Morgen gaan we naar de ranchod hospice van Kara Counseling, de organisatie waar Valérie normaal zal werken. Ik kijk er al naar uit!
Zoenen en tot snel!
het begin
Hallo iedereen,
Het is vandaag zondag, de tweede dag in Kabwé. Vandaag was een fantastische dag maar zaterdag, de dag dat we aankwamen was wat moeilijk. We hebben eerst en vooral een heel lange vlucht gehad met ongeveer vier uur vertraging in totaal. In Brussel één uurtje en dan in Londen ook nog eens drie uren omwille van de sneeuw. We hebben in het vliegtuig niet veel kunnen slapen, we waren alle 2 veel te nerveus en er was ook veel wind dusja J. Natuurlijk waren juist onze twee tvtjes kapot zodat we ook geen film konden kijken. Maar gelukkig zijn we save and sound geland, wat uiteindelijk het voornaamste was. We hebben ook geen problemen gehad met ons visum, alles was inorde! Dus livje, je kan gerust zijn é! J
Toen we van het vliegtuig kwamen was Jack, the taxidriver, daar en hebben we een goeie twee uur in een bloedhete wagen gezeten. Tijdens die twee uur zijn we zeker vier keer moeten stoppen voor politiecontrole, wat wel wat raar was maar er waren gelukkig geen problemen. Na een lange reis kwamen we eindelijk aan in kabwé en Jack heeft ons dan naar de winkel gebracht zodat we wat eten en drinken konden kopen. Ik ga het gevoel dat ik had toen we uit de auto stapten nooit vergeten. We stapten uit de auto, overal zwarte mensen, superdruk en iedereen was naar ons aan het staren. Ik voelde me net een alien. We moesten eerst wat dollars wisselen want ik de winkel kan je enkel met kwacha (lokale munteenheid) betalen. We voelden ons helemaal niet op ons gemak en hebben snel wat cola en fruit gekocht en daarna vlug richting onze verblijfplaats.
We verblijven in een huis van de koepelorganisatie, Kara Counseling, waar we beiden stage zullen lopen. Het is een huis dat eigenlijk verdeelt is in drie delen in het ene huis woont Sioban (uitgesproken Shivon), zij is een ierse verpleegster van 24 jaar en ze is hier reeds zeven maand. Nu verblijven er bij Sioban ook twee meisjes, Alice en Megan. Alice is het nichtje van Sioban en Megan is haar vriendin. Ze komen uit Londen en trekken zowat de wereld rond en zijn reeds een maand in Kabwé. Volgende week vertrekken ze naar Indië. Sioban en de twee meisjes zijn echt ongelofelijk lief en hebben ons al heel veel verteld. Echt tof dat ze vlakbij ons zijn. Sioban werkt in de hospices van Kara Counseling en verzorgt aidspatiënten. In het tweede huisje wonen er echte Zambianen, een moeder met twee kindjes en een vader. Ze zijn allemaal HIV positief en de vader is vaak weg op businesstrips. Tot slot is er ons huisje. We hebben een badkamertje, met een niet werkende douche, dus gaan we steeds bij Shivon douchen. Niet echt proper maja, het is een douche é! We hebben ook nog klein keukentje, living en slaapkamer. Het zit hier vol van kakkerlakken, spinnen, hagedissen, gekko’s,... maar we geraken er stilletjes aan meer en meer aan gewoon. J
Toen we zaterdag aankwamen in ons huisje hebben we eerst wat opgekuist, zoveel mogelijk beesten weggejaagd en ons muskiettennet opgehangen. Toen we eventjes neerzaten hadden we een moeilijk moment. Het was allemaal eventjes te veel, de vermoeidheid, de warmte, de honger, de mensen die toen niet echt vriendelijk waren, staarden en steeds moesungu (= blanke) naar ons riepen, ons huis met alle beesten, de ramen die we niet konden sluiten, de water dat bijna niet uit de kraan komt,.... We hadden het moeilijk. Als ik er nu aan denk voel ik mij al schuldig.
Alice en Megan hebben ons in de late namiddag wat de weg getoond en we voelden ons al veel beter. Ze hebben een code gegeven zodat we gratis, in het geheim, op draadloos internet kunnen in het Tusker Hotel. We drinken daar iets in de tuin en nemen onze laptop mee en kunnen daar op internet, wat wel heel handig is.
Daarna zijn we naar huis gegaan en hebben we onze valies nog wat geleegd. We konden alle twee niets eten van de zenuwen en we zijn dan gewoon gaan slapen. We hebben alle twee een goede nacht gehad. We zijn redelijk vroeg opgestaan want het is hier al klaar om 06u00 en de zon schijnt al vollenbak. Daarna zijn Valérie en ik alleen, ja inderdaad alleen J, naar het centrum geweest. We hebben een beetje rond gelopen en iets gedronken in Tuskers en ondertussen ons emails een gecheckt. Toen we in Tuskers zaten hebben we Sydney ontmoet. Hij is de coordinator van Sables, het centrum voor straatkinderen waar ik mijn stage zal doen. We hebben wat gebabbeld en plotseling kwam de burgemeester van Kabwé bij ons zitten. Hij is een zeer goede vriend van Sydney. Een speciale man die helemaal voor Valérie is gevallen. Hij belt haar heel de tijd, ondanks hij getrouwd is en een kind heeft. Het wordt wel wat freaky maar Sioban zegt dat dat hier allemaal normaal is en we gewoon duidelijk moeten zijn naar hen toe. Dus dat komt allemaal inorde. Valérie heeft toch wel al op de tweede dag de burgemeester achter haar aan, dat is wel echt kunnen é! J
Sydney heeft ons dan naar Sables gebracht. Aangezien het zondag was waren er geen kinderen maar hij heeft de gebouwen getoond en het ziet er echt wel mooi uit amaai. Ze hebben zelfs varkens! Twee grote en acht biggetjes!!
Daarna heeft Sydney ons naar huis gebracht en hebben we samen met Sioban, Megan, Alice en een zwitsers koppel, vrienden van Sioban, ‘roasted chicken en patatoes’ gegeten en strawberry-wine gedronken. Het was echt heel gezellig. Het zwitsers koppel woont hier ongeveer 10km vandaan en zijn hier reeds twee jaar. Ze wonen op een farm en doen een farm- en education project voor de mensen hier, echt interessant. Ze leren de mensen vanalles kweken en zorgen dat ze het zelf kunnen verderzetten. Het project zit nu in een afrondingsfase.
Het was echt een fantastische dag, we hebben veel kunnen doen en mensen waren veel vriendelijker (misschien lag het zaterdag gewoon aan onszelf) en we zien het alle twee weer volledig zitten!
Morgen (maandag) gaan we allebei naar Sables, het is onze eerste werkdag. Echt spannend, ik kijk er naar uit om de kinderen te ontmoeten.
Het is vandaag zondag, de tweede dag in Kabwé. Vandaag was een fantastische dag maar zaterdag, de dag dat we aankwamen was wat moeilijk. We hebben eerst en vooral een heel lange vlucht gehad met ongeveer vier uur vertraging in totaal. In Brussel één uurtje en dan in Londen ook nog eens drie uren omwille van de sneeuw. We hebben in het vliegtuig niet veel kunnen slapen, we waren alle 2 veel te nerveus en er was ook veel wind dusja J. Natuurlijk waren juist onze twee tvtjes kapot zodat we ook geen film konden kijken. Maar gelukkig zijn we save and sound geland, wat uiteindelijk het voornaamste was. We hebben ook geen problemen gehad met ons visum, alles was inorde! Dus livje, je kan gerust zijn é! J
Toen we van het vliegtuig kwamen was Jack, the taxidriver, daar en hebben we een goeie twee uur in een bloedhete wagen gezeten. Tijdens die twee uur zijn we zeker vier keer moeten stoppen voor politiecontrole, wat wel wat raar was maar er waren gelukkig geen problemen. Na een lange reis kwamen we eindelijk aan in kabwé en Jack heeft ons dan naar de winkel gebracht zodat we wat eten en drinken konden kopen. Ik ga het gevoel dat ik had toen we uit de auto stapten nooit vergeten. We stapten uit de auto, overal zwarte mensen, superdruk en iedereen was naar ons aan het staren. Ik voelde me net een alien. We moesten eerst wat dollars wisselen want ik de winkel kan je enkel met kwacha (lokale munteenheid) betalen. We voelden ons helemaal niet op ons gemak en hebben snel wat cola en fruit gekocht en daarna vlug richting onze verblijfplaats.
We verblijven in een huis van de koepelorganisatie, Kara Counseling, waar we beiden stage zullen lopen. Het is een huis dat eigenlijk verdeelt is in drie delen in het ene huis woont Sioban (uitgesproken Shivon), zij is een ierse verpleegster van 24 jaar en ze is hier reeds zeven maand. Nu verblijven er bij Sioban ook twee meisjes, Alice en Megan. Alice is het nichtje van Sioban en Megan is haar vriendin. Ze komen uit Londen en trekken zowat de wereld rond en zijn reeds een maand in Kabwé. Volgende week vertrekken ze naar Indië. Sioban en de twee meisjes zijn echt ongelofelijk lief en hebben ons al heel veel verteld. Echt tof dat ze vlakbij ons zijn. Sioban werkt in de hospices van Kara Counseling en verzorgt aidspatiënten. In het tweede huisje wonen er echte Zambianen, een moeder met twee kindjes en een vader. Ze zijn allemaal HIV positief en de vader is vaak weg op businesstrips. Tot slot is er ons huisje. We hebben een badkamertje, met een niet werkende douche, dus gaan we steeds bij Shivon douchen. Niet echt proper maja, het is een douche é! We hebben ook nog klein keukentje, living en slaapkamer. Het zit hier vol van kakkerlakken, spinnen, hagedissen, gekko’s,... maar we geraken er stilletjes aan meer en meer aan gewoon. J
Toen we zaterdag aankwamen in ons huisje hebben we eerst wat opgekuist, zoveel mogelijk beesten weggejaagd en ons muskiettennet opgehangen. Toen we eventjes neerzaten hadden we een moeilijk moment. Het was allemaal eventjes te veel, de vermoeidheid, de warmte, de honger, de mensen die toen niet echt vriendelijk waren, staarden en steeds moesungu (= blanke) naar ons riepen, ons huis met alle beesten, de ramen die we niet konden sluiten, de water dat bijna niet uit de kraan komt,.... We hadden het moeilijk. Als ik er nu aan denk voel ik mij al schuldig.
Alice en Megan hebben ons in de late namiddag wat de weg getoond en we voelden ons al veel beter. Ze hebben een code gegeven zodat we gratis, in het geheim, op draadloos internet kunnen in het Tusker Hotel. We drinken daar iets in de tuin en nemen onze laptop mee en kunnen daar op internet, wat wel heel handig is.
Daarna zijn we naar huis gegaan en hebben we onze valies nog wat geleegd. We konden alle twee niets eten van de zenuwen en we zijn dan gewoon gaan slapen. We hebben alle twee een goede nacht gehad. We zijn redelijk vroeg opgestaan want het is hier al klaar om 06u00 en de zon schijnt al vollenbak. Daarna zijn Valérie en ik alleen, ja inderdaad alleen J, naar het centrum geweest. We hebben een beetje rond gelopen en iets gedronken in Tuskers en ondertussen ons emails een gecheckt. Toen we in Tuskers zaten hebben we Sydney ontmoet. Hij is de coordinator van Sables, het centrum voor straatkinderen waar ik mijn stage zal doen. We hebben wat gebabbeld en plotseling kwam de burgemeester van Kabwé bij ons zitten. Hij is een zeer goede vriend van Sydney. Een speciale man die helemaal voor Valérie is gevallen. Hij belt haar heel de tijd, ondanks hij getrouwd is en een kind heeft. Het wordt wel wat freaky maar Sioban zegt dat dat hier allemaal normaal is en we gewoon duidelijk moeten zijn naar hen toe. Dus dat komt allemaal inorde. Valérie heeft toch wel al op de tweede dag de burgemeester achter haar aan, dat is wel echt kunnen é! J
Sydney heeft ons dan naar Sables gebracht. Aangezien het zondag was waren er geen kinderen maar hij heeft de gebouwen getoond en het ziet er echt wel mooi uit amaai. Ze hebben zelfs varkens! Twee grote en acht biggetjes!!
Daarna heeft Sydney ons naar huis gebracht en hebben we samen met Sioban, Megan, Alice en een zwitsers koppel, vrienden van Sioban, ‘roasted chicken en patatoes’ gegeten en strawberry-wine gedronken. Het was echt heel gezellig. Het zwitsers koppel woont hier ongeveer 10km vandaan en zijn hier reeds twee jaar. Ze wonen op een farm en doen een farm- en education project voor de mensen hier, echt interessant. Ze leren de mensen vanalles kweken en zorgen dat ze het zelf kunnen verderzetten. Het project zit nu in een afrondingsfase.
Het was echt een fantastische dag, we hebben veel kunnen doen en mensen waren veel vriendelijker (misschien lag het zaterdag gewoon aan onszelf) en we zien het alle twee weer volledig zitten!
Morgen (maandag) gaan we allebei naar Sables, het is onze eerste werkdag. Echt spannend, ik kijk er naar uit om de kinderen te ontmoeten.
donderdag 5 februari 2009
Vertrek
Nog een goeie 24u te gaan en mijn avontuur start.
Om 15u15 stijgt het vliegtuig op richting het verre Afrika.
De zenuwen overheersen nu toch wel.
Vier maanden naar het nu nog voor mij onbekende Kabwé met de nu nog voor mij onbekende mensen, geuren, kleuren en culturen.
Spannend niet!?
Deze ervaring zal ik delen met Valérie, ook zij volgt Sociaal Werk.
In Kabwé zullen we beiden stage lopen bij Kara Counseling. Ik in een dagcentrum voor straatkinderen, Sables Drop-in centre en Valérie in een dagopvang voor jonge kinderen, Ranchod Hospice.
Via deze weg zal ik jullie op regelmatige basis op de hoogte houden van al onze belevenissen.
Alle nieuwtjes en belevenissen uit België zijn ook steeds meer dan welkom!
Ik zal jullie missen!
Tot binnenkort!!
Sarah
praktisch: ik zal in Zambia een nieuw gsm-nummer hebben en deze zo snel mogelijk op mijn blog plaatsen.
Om 15u15 stijgt het vliegtuig op richting het verre Afrika.
De zenuwen overheersen nu toch wel.
Vier maanden naar het nu nog voor mij onbekende Kabwé met de nu nog voor mij onbekende mensen, geuren, kleuren en culturen.
Spannend niet!?
Deze ervaring zal ik delen met Valérie, ook zij volgt Sociaal Werk.
In Kabwé zullen we beiden stage lopen bij Kara Counseling. Ik in een dagcentrum voor straatkinderen, Sables Drop-in centre en Valérie in een dagopvang voor jonge kinderen, Ranchod Hospice.
Via deze weg zal ik jullie op regelmatige basis op de hoogte houden van al onze belevenissen.
Alle nieuwtjes en belevenissen uit België zijn ook steeds meer dan welkom!
Ik zal jullie missen!
Tot binnenkort!!
Sarah
praktisch: ik zal in Zambia een nieuw gsm-nummer hebben en deze zo snel mogelijk op mijn blog plaatsen.
Abonneren op:
Reacties (Atom)