het begin

Hallo iedereen,
Het is vandaag zondag, de tweede dag in Kabwé. Vandaag was een fantastische dag maar zaterdag, de dag dat we aankwamen was wat moeilijk. We hebben eerst en vooral een heel lange vlucht gehad met ongeveer vier uur vertraging in totaal. In Brussel één uurtje en dan in Londen ook nog eens drie uren omwille van de sneeuw. We hebben in het vliegtuig niet veel kunnen slapen, we waren alle 2 veel te nerveus en er was ook veel wind dusja J. Natuurlijk waren juist onze twee tvtjes kapot zodat we ook geen film konden kijken. Maar gelukkig zijn we save and sound geland, wat uiteindelijk het voornaamste was. We hebben ook geen problemen gehad met ons visum, alles was inorde! Dus livje, je kan gerust zijn é! J
Toen we van het vliegtuig kwamen was Jack, the taxidriver, daar en hebben we een goeie twee uur in een bloedhete wagen gezeten. Tijdens die twee uur zijn we zeker vier keer moeten stoppen voor politiecontrole, wat wel wat raar was maar er waren gelukkig geen problemen. Na een lange reis kwamen we eindelijk aan in kabwé en Jack heeft ons dan naar de winkel gebracht zodat we wat eten en drinken konden kopen. Ik ga het gevoel dat ik had toen we uit de auto stapten nooit vergeten. We stapten uit de auto, overal zwarte mensen, superdruk en iedereen was naar ons aan het staren. Ik voelde me net een alien. We moesten eerst wat dollars wisselen want ik de winkel kan je enkel met kwacha (lokale munteenheid) betalen. We voelden ons helemaal niet op ons gemak en hebben snel wat cola en fruit gekocht en daarna vlug richting onze verblijfplaats.
We verblijven in een huis van de koepelorganisatie, Kara Counseling, waar we beiden stage zullen lopen. Het is een huis dat eigenlijk verdeelt is in drie delen in het ene huis woont Sioban (uitgesproken Shivon), zij is een ierse verpleegster van 24 jaar en ze is hier reeds zeven maand. Nu verblijven er bij Sioban ook twee meisjes, Alice en Megan. Alice is het nichtje van Sioban en Megan is haar vriendin. Ze komen uit Londen en trekken zowat de wereld rond en zijn reeds een maand in Kabwé. Volgende week vertrekken ze naar Indië. Sioban en de twee meisjes zijn echt ongelofelijk lief en hebben ons al heel veel verteld. Echt tof dat ze vlakbij ons zijn. Sioban werkt in de hospices van Kara Counseling en verzorgt aidspatiënten. In het tweede huisje wonen er echte Zambianen, een moeder met twee kindjes en een vader. Ze zijn allemaal HIV positief en de vader is vaak weg op businesstrips. Tot slot is er ons huisje. We hebben een badkamertje, met een niet werkende douche, dus gaan we steeds bij Shivon douchen. Niet echt proper maja, het is een douche é! We hebben ook nog klein keukentje, living en slaapkamer. Het zit hier vol van kakkerlakken, spinnen, hagedissen, gekko’s,... maar we geraken er stilletjes aan meer en meer aan gewoon. J
Toen we zaterdag aankwamen in ons huisje hebben we eerst wat opgekuist, zoveel mogelijk beesten weggejaagd en ons muskiettennet opgehangen. Toen we eventjes neerzaten hadden we een moeilijk moment. Het was allemaal eventjes te veel, de vermoeidheid, de warmte, de honger, de mensen die toen niet echt vriendelijk waren, staarden en steeds moesungu (= blanke) naar ons riepen, ons huis met alle beesten, de ramen die we niet konden sluiten, de water dat bijna niet uit de kraan komt,.... We hadden het moeilijk. Als ik er nu aan denk voel ik mij al schuldig.
Alice en Megan hebben ons in de late namiddag wat de weg getoond en we voelden ons al veel beter. Ze hebben een code gegeven zodat we gratis, in het geheim, op draadloos internet kunnen in het Tusker Hotel. We drinken daar iets in de tuin en nemen onze laptop mee en kunnen daar op internet, wat wel heel handig is.
Daarna zijn we naar huis gegaan en hebben we onze valies nog wat geleegd. We konden alle twee niets eten van de zenuwen en we zijn dan gewoon gaan slapen. We hebben alle twee een goede nacht gehad. We zijn redelijk vroeg opgestaan want het is hier al klaar om 06u00 en de zon schijnt al vollenbak. Daarna zijn Valérie en ik alleen, ja inderdaad alleen J, naar het centrum geweest. We hebben een beetje rond gelopen en iets gedronken in Tuskers en ondertussen ons emails een gecheckt. Toen we in Tuskers zaten hebben we Sydney ontmoet. Hij is de coordinator van Sables, het centrum voor straatkinderen waar ik mijn stage zal doen. We hebben wat gebabbeld en plotseling kwam de burgemeester van Kabwé bij ons zitten. Hij is een zeer goede vriend van Sydney. Een speciale man die helemaal voor Valérie is gevallen. Hij belt haar heel de tijd, ondanks hij getrouwd is en een kind heeft. Het wordt wel wat freaky maar Sioban zegt dat dat hier allemaal normaal is en we gewoon duidelijk moeten zijn naar hen toe. Dus dat komt allemaal inorde. Valérie heeft toch wel al op de tweede dag de burgemeester achter haar aan, dat is wel echt kunnen é! J
Sydney heeft ons dan naar Sables gebracht. Aangezien het zondag was waren er geen kinderen maar hij heeft de gebouwen getoond en het ziet er echt wel mooi uit amaai. Ze hebben zelfs varkens! Twee grote en acht biggetjes!!
Daarna heeft Sydney ons naar huis gebracht en hebben we samen met Sioban, Megan, Alice en een zwitsers koppel, vrienden van Sioban, ‘roasted chicken en patatoes’ gegeten en strawberry-wine gedronken. Het was echt heel gezellig. Het zwitsers koppel woont hier ongeveer 10km vandaan en zijn hier reeds twee jaar. Ze wonen op een farm en doen een farm- en education project voor de mensen hier, echt interessant. Ze leren de mensen vanalles kweken en zorgen dat ze het zelf kunnen verderzetten. Het project zit nu in een afrondingsfase.
Het was echt een fantastische dag, we hebben veel kunnen doen en mensen waren veel vriendelijker (misschien lag het zaterdag gewoon aan onszelf) en we zien het alle twee weer volledig zitten!
Morgen (maandag) gaan we allebei naar Sables, het is onze eerste werkdag. Echt spannend, ik kijk er naar uit om de kinderen te ontmoeten.