12 februari

Het is vandaag donderdag en het was mijn tweede dag alleen in Sables. Het wordt elke dag leuker en leuker. Deze voormiddag zijn we met Gaby (Gabriel), de coördinator van de hospice van Kara Counseling, rond gereden naar de verschillende afdelingen van Kara Counseling.
Je hebt vier afdelingen:
Sables Drop-inn Centre: opvangcentrum voor straatkinderen en OVC (orphans en vulnerable children) van 5 jaar tot 17 jaar
Ranchod Hospice: een ziekenhuis(je) voor aidspatiënten, tbc,... en bij de Ranchod heb je het daycare centre waar Valérie werkt.
Skills Training centre: hier leren jongeren met aids allerlei vaardigheden. Ze leren houtbewerking, met metaal werken,...
Chilalila Centre: een daycare centre voor kleine kindjes vanuit Makalulu (grootste sloppenwijk op dit moment in Zuidelijk Afrika) waar ze beetje les krijgen en recreatie. Dit centrum is op dit moment gesloten voor een periode omdat er in Makalulu nu een cholera-epidemie is.
Toen Gaby ons deze morgen alle afdelingen getoond heeft, zijn we ook door Makalulu gereden. Het is wel erg om te zien. De tweede grootste sloppenwijk van Zuidelijk Afrika. Bijna niemand heeft daar elektriciteit en iedereen woont daar in lemen hutjes met een strooien dak, sommigen hebben zelf geen dak. Je krijgt die beelden te zien op televisie maar als het in het echt ziet is het toch wel schokkend. De mensen in makululu hebben al niets en dan is er nog eens een cholera-epidemie, dat is toch vreselijk. Gaby vertelde dat dit ieder jaar opnieuw is tijdens het regenseizoen. Er zijn al enkele doden zelfs. De wereld zit toch soms oneerlijk in elkaar é!
Gaby gaat ons s’avonds ook eens meenemen om te tonen wat er s’nachts gebeurt op de straten. De kinderen die er slapen, de meisjes uit Makalulu die zich prostitueren. Ik ben daar ook wel eens benieuwd naar. Je kan verhalen horen en beelden zien op televisie maar dit alles in levende lijve zien is toch wel iets helemaal anders. Het zet je aan het denken. Ondanks alles blijven deze mensen zo gastvrij en altijd een brede glimlach op hun gezicht, echt ongelofelijk gewoon.
In Sables is het ook tof. De communicatie met de kinderen loopt wel nogal moeizaam aangezien bijna niemand engels spreekt maar het gaat beetje bij beetje beter. Mijn collega’s in Sables zijn jonge meisjes en ze zijn echt de max. Het is zo leuk om gewoon met hen te babbelen over de verschillen tussen België en Zambia. En geloof mij, er zijn veel en grote verschillen. Ze hebben mij al leuke winkeltjes getoond waar je supermooie kleren en stoffen kan kopen. Het is een geluk om hen te kennen, ze tonen mij overal de weg en weten hoe alles hier in zijn werk gaat. Ik voel me steeds meer op mijn gemak en ben daar heel blij om.
De invulling dat ze hier geven aan sociaal werk is wel totaal, maar dan ook totaal verschillend dan bij ons. Ze doen eigenlijk niets met de kinderen. In de voormiddag krijgen ze twee keer les en tussen de twee lesblokken krijgen ze hun ontbijt (rijst met suiker of porridge) en de rest van de tijd spelen ze. De maandag, donderdag en zaterdag komt Geoffry, sportcoach, om te sporten. De andere dagen moeten ze zich op zichzelf bezighouden, de sociaal werkers hier zitten langs de kant wat de praten en doen niets. Ik probeer om wat spelletjes te spelen, zoals vandaag heb ik twister met hen gespeeld, chinees voetbal en tienbal. Het was echt wel leuk.
Het weer is hier echt wel zalig. We moeten vroeg opstaan maar het geeft niet zo erg omdat het zo mooi weer is. Gisterenavond zijn de eerste druppels uit de hemel gevallen sinds we hier zijn en deze namiddag ook een beetje.
Vandaag is ook voor de eerste keer een meisje gekomen die kuist en de was doet voor ons. Ze gaat ook bij Siobhan en zo komt ze ook bij ons. Het klinkt misschien raar, maar je moet dat hier bijna doen want anders voelen ze zich beledigd. Ik voel me daar ook niet zo goed bij maar Siobhan heeft het ons aangeraden. Het was natuurlijk wel leuk als we thuis kwamen was de afwas gedaan en onze kleren gewassen. We moeten haar 150 000 Kwacha betalen per maand (ze komt 4 keer, iedere donderdag) en als je weet dat 5000 Kwacha ongeveer 1 dollar is... Het lijkt schandalig weinig in onze ogen maar hier krijgt ze zelfs veel in vergelijking met andere vrouwen die hetzelfde doen. Vreselijk é! Je moet eigenlijk in je achterhoofd houden dat je haar werk geeft en dat wanneer ze dit niet kon doen ook geen inkomen had. Als je het zo bekijkt is het eigenlijk nog goed.
We gaan straks bij Siobhan couscous gaan eten mmm, ik heb er al zin in.
De kinderen in Sables krijgen iedere middag nsjima en ik heb al verschillende keren geprobeerd maa ik vind het echt niet zo lekker. Er zit daar bijna geen smaak in en het is superzwaar. Ze eten dat samen met een soort rotte visjes (= capenta). Echt niet lekker maar ik eet er wel een beetje van, gewoon uit respect. Gelukkig is er nog iemand van de staff die dat ook niet graag eet en wij hebben s’middags rijst met kool en tomaat gegeten.
Het valt allemaal een beetje op zijn plooi en daar ben ik heel gelukkig om!
Ik mis jullie allemaal wel echt amaai! Ik heb al veel verteld over jullie allemaal want ze zijn allemaal zeer benieuwd naar familie en vrienden! Allemaal positieve dingen hoor! J
Tot snel!
Dikke zoenen
Sarah