hectische week vol emoties

Ej iedereen,
Het is een tijdje geleden é! Het is vandaag zaterdag 28 februari. Ik kan niet geloven dat ik hier al drie weken ben. Echt ongelofelijk hoe snel de tijd hier gaat.
Ik heb zoveel te vertellen en weet niet wat eerst te schrijven.
Ik zal beginnen bij vorige zondag (22 februari). Vorige zondag ben ik samen met Siobhan, Stephan en Rachel, Kelly en Kate naar de farm van Raj, de indiër geweest. Het was zo een heerlijke dag echt amaai! Zo een prachtige farm echt ongelofelijk. Om het hele domein, met al zijn velden, te zien duurt het ongeveer 4 uur ( met een auto). Het is echt insane. Het is hier echt een klein paradijsje en echt heerlijk om hier af en toe tot rust te komen. Het is precies alsof ik in een film leef als ik op de farm ben zo fantastisch is het. We zijn gaan zwemmen in een rivier met een klein watervalletje dat heeft zo een deugd gedaan. Toen we terug kwamen heeft Raj, Biryani gemaakt. Het is een indisch gerecht met kip en rijst en vanalles dat ongeveer 2 tot 3 uur op het vuur moet staan! Mmmmmm het was echt heerlijk! Op dit ogenblik ben ik ook op de farm en we gaan weer iets heerlijks eten met kip en allerlei specerijen jammiejam. Het is echt heerlijk om eventjes van alles weg te kunnen “vluchten” in dit paradijsje.
Maandag kreeg ik het slechte nieuws van Valérie dat ze naar huis ging. Het viel haar hier te zwaar en ze heeft dinsdagochtend het vliegtuig terug naar België genomen. Het was wel een serieuze schok voor mij, maar het is beter voor haar. Als je je niet goed voelt moet je hier niet blijven é! Het is wel heel spijtig maar het lukt mij wel!
Dinsdag ben ik samen met Sydney, de coordinator van Sables en tevens mijn mentor, naar een training van jongeren tussen 14 en 18 jaar geweest. Deze jongeren werden getraind als peer-educators om naar deze vierdaagse training in hun school preventie te geven over HIV/AIDS. Het is echt een fantastisch initiatief alleen jammer dat het vanuit zo een religieus oogpunt gegeven wordt. De keyword is “ABC” (Abstain, Be faithfull and use a Condom). Ze krijgen hier ingeprent dat onthouding het beste middel is tegen HIV/AIDS. Het is hier ook een grote zonde om seks te hebben voor het huwelijk en condooms zijn niet te vertrouwen volgens hen. Ik had het hier wel wat moeilijk mee, maar toch is de training zeer positief. HIV/AIDS is zo een supergroot probleem hier, echt amaai. Het brengt zoveel misérie met zich mee. Het is erg om te zien wat een ziekte als dit allemaal teweeg kan brengen. Vandaag ben ik met Siobhan meegeweest, in de voormiddag, naar de hospice. Het is vreselijk om die mensen daar te zien. Het zijn allemaal terminale mensen. In de hospice doen ze “Palliative care and return to life care”. Ze proberen, voornamelijk mensen met HIV/AIDS, een zo comfortabel mogelijk leven te geven. Wanneer ze het niet meer kunnen volhouden komen ze naar de hospice voor een tijdje en krijgen medicatie en als ze terug wat beter zijn kunnen ze terug naar huis. Het is allemaal gratis, wat wel belangrijk is. Het zet je allemaal aan het denken. Het klinkt echt zo cliché, ik weet het, maar je gaat je leven echt zo hard gaan appreciëren wanneer je dit allemaal ziet. Je leert hier, ik tenminste toch, zo hard relativeren.
Genoeg met het diepzinnig gedoe. Ik vertel verder over mijn week. Dinsdag hebben Siobhan en ik pannenkoeken gebakken want in Ierland en Engeland was het “Panecake Tuesday”, juist voor de vasten. We hebben Kate, Kelly en Raj uitgenodigd en het was zo gezellig. We hebben pannekoeken gemaakt met spinazie, uit Raj zijn tuin, en feta, citroen en suiker, appeltjes en sirup,... Het was heerlijk en super geslaagd.
Woensdag en donderdag waren twee gewone dagen in Sables en s’avonds met Siobhan veel gebabbeld en filmpjes gekeken. Heel gezellig.
Gisteren was echt een zware dag. In de voormiddag ging ik samen met Siobhan naar de immigratiedienst want we moesten beiden ons visum verlengen. Ik moet volgende week vrijdag terugkeren maar normaal zou het geen probleem moeten zijn dus dat is al iets positiefs. Ik had natuurlijk al mijn dollars mee omdat ik dacht dat ik ging moeten betalen. Daarna ging ik naar Sables... Voel je het al komen.... Inderdaad, al mijn dollars waren gestolen in Sables. Ik had mijn zak, zoals altijd, in de staffroom gezet en na een tijdje ging ik kijken en alles (280 dollars) waren weg. Het was zo een ontgoocheling want ik dacht dat je de kinderen echt kon vertrouwen. Ik stond onmiddelijk met mijn voeten terug op de aarde. In het begin van de week was er reeds geld gestolen van Alice (social worker) ook vanuit haar tas. Alice riep alle kinderen bij elkaar en ze werden één voor één “ondervraagd”. Uiteindelijk had een meisje bekent, maar ze wou niet vertellen waar ze het geld verstopt had. Alice heeft haar toen verteld dat wanneer ik het geld niet terug ging hebben ik terug moest naar België en in de gevangenis moest omdat ik geen geldig visum had. Ze begon te wenen en vertelde. Ik voelde mij zo slecht, het was echt heel erg. Het is een meisje van 11 jaar die alleen is thuis met haar vader, haar mama is vertrokken met haar twee jongere broertjes. Haar vader is nooit thuis en als hij thuis is, is hij dronken. Er is geen eten, en ze wou het geld om eten te kopen. Ik was er echt niet goed van. Ik heb met haar proberen praten, ik zeg wel proberen want de communicatie is zo moeilijk, maar ze heeft tenminste begrepen dat ik het haar niet kwalijk neem. Ik heb er de hele avond slecht van gelopen. Je wilt dan zo graag helpen, maar je kan niet echt iets doen. Het is zo frustrerend echt. Het is iets waar ik mijn weg in zal moeten vinden. Soms kan je gewoon niets doen, behalve luisteren en zorgen dat wanneer ze gedurende de dag in Sables zijn, ze een goede dag met veel plezier hebben. Het is moeilijk om dat te accepteren.
Ik heb gisteren ook zeep gekocht voor de kinderen in Sables. Ze hebben al verschillende maanden geen zeep meer om hun te wassen omdat er geen “budget” is. Ze kunnen zich wel douchen maar ze hebben geen zeep. De geuren die je soms ruikt zijn echt vreselijk. Ik kon het niet meer aanzien en heb verschillende stukken zeep gekocht. Ze kunnen nu toch enkele maanden verder hoop ik. Ik weet dat het niets groots is, maar ze kunnen tenminste fris en proper de dag doorbrengen.
Dat was zowat in grote lijnen mijn week. Hoe is het daar bij jullie!
Het is hier echt fantastisch. Ik hou er elke dag meer en meer van!!
Dikke zoenen en tot snel!
Sarah