21 februari

Hey everybody,
Hoe is het leven daar in België? Nog steeds nat en koud? Hier is het nat en warm. We hebben deze week al een paar ferme regenbuien en onweders gehad amaai, maar het blijft steeds mooi weer.
Donderdag ben ik samen met Alice, de hoofd sociaal werkster in Sables, naar het General Hospital geweest. We zijn Gloria gaan bezoeken. Gloria is een meisje van 8 jaar die tot 2 maanden geleden ook elke dag naar Sables kwam. Ze voelde zich heel slecht en Exhilda heeft haar dan naar de Hospice, van Kara Counseling, gebracht. In de Hospice vertelde ze haar dat er niets aan de hand was en dat alles oké was. Niet dus, ze werd steeds zieker en zieker en uiteindelijk hebben ze haar naar het General Hospital gebracht. Ze eet bijna niet meer, heeft moeilijkheden met haar ademhaling,... Het is echt heel erg om te zien. De ouders van Gloria zijn gestorven aan HIV en haar tante en grootvader zorgen voor haar. Er moeten nog verdere onderzoeken gebeuren maar de ze kunnen dit niet betalen. Ze moeten 25 000 kwacha betalen (1 euro= 6000 kwacha, dus ongeveer 4 euro) en kunnen dit niet. Zo erg echt. Alice heeft hen de 25 000 kwacha gegeven, uit haar eigen zak. Nu kunnen ze tenminste verdere onderzoeken doen en hopelijk wordt ze snel beter.
Je hebt hier in Kabwé twee ziekenhuizen. Als eerste heb je het General Hospital, dit is een overheidsziekenhuis waar de meeste mensen naartoe gaan. Er hangt een heel raar sfeertje. Ik haat de ziekenhuissfeer bij ons al erg, maar als ik dit heb gezien ben ik heeeel blij met de ziekenhuizen die wij hebben. Ik kan het moeilijk beschrijven maar ik weet allesinds dat ik daar niet zou willen liggen. Als tweede heb je het Mine Hospital, deze ligt vlak naast Sables en is enkel voor diegene die veel geld hebben. Het was vroeger het ziekenhuis voor de mijnwerkers. Zij waren de rijkere. De buurt waar wij wonen, Luangwa, is ook een buurt waar vroeger de mijnwerkers wonen. Dit zie je onmiddelijk aan de huizen. Je ziet onmiddelijk het verschil tussen beide ziekebhuizen in de kledij van de verpleegsters, bij het Mine Hospital staat altijd security aan de ingang,... Het is gewoon helemaal verschillend en de kwaliteit van de zorgverlening ook. Het is zo oneerlijk dat de mensen die het meeste nood hebben aan goede zorgverlening dit niet kunnen krijgen omwille van de kostprijs. Het is echt een schrijnende situatie. Zeker nu met de cholera. Het is echt een epidemie die steeds meer aan het uitbreiden is. Het was eerst enkel in makulu, nu ook in katondo (de 2 sloppenwijken van Kabwé) en lusaka. We moeten dus extra opletten.
Gisteren, vrijdag, hebben we zelf frietjes gemaakt met iets stoofvleesachtig. MMmmmmm jammie, dat heeft echt gesmaakt. We hebben het bij Siobhan gemaakt en ze had Rasj uitgenodigd. Rasj is een Indiër van ongeveer 40 jaar die hier geboren is maar ook een tijdje in Londen gewoond heeft. Hij woont nu 27 jaar in Zambië, een 15-tal kilometer buiten Kabwé. Hij heeft een grote farm waar hij tabak, tomaten, bonen, maïs en nog veel meer kweekt en dan over het hele land verkoopt. De tabak gaat zelfs naar Duitsland. Hij is heeft heel veel geld. Rasj is een goede vriend van Siobhan, van dat Zwitsers koppel (Rachel en Stephan), Kate en nog een paar. Zondag zijn we allemaal uitgenodigd op zijn farm en hij gaat koken. Siobhan vertelde dat ze dat regelmatig doen en dat hij goed en spicy kan koken. Ik ben wel eens benieuwd. Hij woont aan een meer en heeft vier honden, waarvan één puppy, en een kat. Ja, ik kijk er al naar uit om eens iets te doen s’avonds want dat hebben we hier nog niet gedaan. We hebben gewoon geen tijd of zijn gewoon te kapot. Misschien gaan we vanavond ook eens ies gaan drinken, joepieeeee!
Voor de rest is alles hier goed. Ik voel mij hier steeds meer thuis.
Lieve mensen allemaal hou jullie goed en tot snel!
Dikke zoenen
Sarah