Hallo allemaal,
Woensdag 6 mei, en de tijd gaat maar verder.
Zondag was een leuke dag op de farm. Ik was daar samen met Liz, een gekke britse, de amerikaan,Gabs en zijn italiaanse vriendin (nieuw in Kabwé), Stephan, Rachel en de zus van Stephan, en Kelly. We hebben petanque gespeeld en met pijl en boog geschoten, lemonade gemaakt van vers en zelf geplukte citroenen, naar het watervalletje geweest en lekker gegeten. Het was een leuke dag. Ik heb de zus van Stephan, Luzia, leren kennen. Ze is hier sinds zaterdag en ze heeft dezelfde leeftijd als mij. We gaan normaal gezien zaterdag samen vertrekken naar Livingstone en als alles lukt met ons visa naar een national park in Botswana, vlak bij Livingstone. Ik kijk er al naar uit. Een weekje vakantie... Het klinkt misschien heel raar é, jullie hebben waarschijnlijk het gevoel dat ik hier al bijna 4 maanden op vakantie ben maar dat is echt niet het geval. Ik ben hier al een goeie 3 maanden nonstop aan het werken, soms zelfs in het weekend. Het is weliswaar in andere omstandigheden maar toch erg vermoeiend, dus een weekje vakantie zal echt deugd doen.
Nu is het echt niet lang meer.... Nog 22 dagen, amaai ik kan het gewoon niet geloven. Ik weet nu al dat het een hele aanpassing zal zijn terug in ons Belgenlandje. Maar ik ding weet ik zeker, I’ll be coming back!!!!! Zambia is fantastisch, de mensen, de cultuur, het weer, het land,....alles is gewoon fantastisch. Natuurlijk zijn er heel veel problemen maar dit maakt het land niet minder aangenaam.
Zoenen
Sarah
donderdag 7 mei 2009
3 mei
Hello everybody,
Hoe ist leven daar in België? De tijd blijft steeds maar sneller voorbij gaan en voor ik het weet sta ik opnieuw in Zaventem. Ik kijk er wel naar uit, maar ik zal met heeeeel veeeel pijn in mijn hart hier moeten vertrekken. Ik ga hier heel wat mensen met wie ik heel erg close ben geworden in zo een korte tijd moeten achter laten. Ik wou dat ze allemaal mee naar België konden. Maja zoals mijn mammie mij in haar brief geschreven heeft is het verboden voor mij om kindjes mee te brengen voor adoptie dusja,...daar gaat mijn droom. Hihi, ik ben maar een grapje aan het maken, of misschien toch niet. Het is vandaag zondag en het is nu ongeveer 11u. Straks komt Raj mij ophalen om naar de farm te gaan en een lekker chill out dagje te hebben en lekker te eten.
Op 22 april was het Siobhan’s verjaardag. S’morgens voordat we naar het werk vertrokken had ik verloren brood gemaakt voor haar en haar een klein cadeautje gegeven. Na het werk is ze mij met een taxi komen halen en zijn we naar de farm van Rachel en Stephan gegaan want ze hadden ons uitgenodigd voor Siobhan’s verjaardag samen met Kelly, Raj en Chisomo. Rachel had overheerlijke lasagne gemaakt en ik had Stephan een beetje geholpen met zijn mangokaastaart. Het was een heel gezellige avond.
De 25ste, de zaterdag, is Siobhan naar Lusaka gegaan om haar zus en vriend op te pikken van de luchthaven. Ze zijn hier voor een kleine maand. Ik was die zaterdag uitgenodigd door Elly. Ze is al zo lang aan het vragen om op bezoek te komen naar haar huis en haar vriendin. Ze woont een kwartiertje van waar ik woon, met een taxi. Elly werkt ook in Sables é, en ze heeft diploma als sociaal werkster, maar ik was enorm geschrokken als ik zag waar ze woonde. Het is geen compound maar toch heel erg primitief. Ze woont nu nog een tijdje, samen met haar mama en broer, in een mini-huisje naast het orginele huis omdat ze het orginele huis momenteel verhuren zodat ze de studies van haar broer kunnen betalen. Kun je je dat voorstellen? Het is gek!! Normaal gezien kunnen ze volgende maand terug verhuizen naar het orginele huis omdat haar oudere zus dan wat geld gaat opsturen. De oudere zus woont in Lusaka, heeft een job en is getrouwd. Ik hoop voor Elly dat het snel in orde komt, want nu is het moeilijk leefbaar. Ze leven met drie in een ruimte zo groot als mijn kamer, de living, slaapplaats, keuken, eetplaats,...alles is daar. Maar ik haeb een superdag gehad. Eerst hebben we een beetje bij haar thuis gezeten en heeft ze mij wat foto’s getoond enzo. Daarna zijn we naar haar beste vriendin, die tevens ook haar buurvrouw is, gegaan. Elly had blijkbaar al veel over mij verteld en she was dieing to meet a muzungu!! Hahaha! Ze was supernerveus en had al heel de voormiddag haar huis gepoetst en gekookt voor ons. Ze heeft 3 kindjes, waarvan één een 6 maand oude baby, James. Hij is superdik en veel te schattig. Ze had nshima met vegetables gemaakt en ook “African Boloney”. African Boloney is iets heel speciaals dat gemaakt is van groundnuts en nog verschillende dingen. Het is bruin en wanneer je het ziet in zijn geheel lijkt het op een chocoladecake, maar wanneer je er een stukje van snijdt is het roze en lijkt het inderdaad op vlees, boloney. Het is wel erg lekker en er is heel veel werk aan. Ze heeft er bijna 2 dagen aan gewerkt speciaal voor mij. Ze bracht ons het eten en ging dan zelf in de keuken zitten om te eten. Ik wist niet wat ik zag. Ze had twee dagen gekookt voor ons en we kwamen speciaal om haar te zien en dan zou ze in de keuken eten terwijl wij in de living eten!!! Ik heb haar gevraagd om bij ons te komen zitten en ze was heel blij, maar toch verlegen. Het hoort hier zo dat de gastvrouw in de keuken eet, uit respect voor de gasten. Sommige gewoonten hier kan ik toch moeilijk begrijpen hoor. Ze was zelf heel erg verbaast wanneer ik de tafel begon af te ruimen en heeft mij zeker duizend maal bedankt! We zijn allemaal mensen van vlees en bloed maar het is zo gek wat een verschillende cultuur kan doen. Dit is iets wat voor de rest van mijn leven zal meedragen en waar ik voordien nooit erg bij stil gestaan had. Het is niet enkel een verschillende cultuur, maar zelf alleen al de huidskleur. Mensen hier behandelen je soms als een koning, of koningin in mijn geval gewoon omwille van het feit ik blank ben. Het geeft zo een ongemakkelijk gevoel. Ik heb hier al veel gewenst dat ik ook zwart was, gewoon dat je zoals iedereen behandelt zou worden en niet altijd “the special treatment” krijgt. Om maar een klein voorbeeldje te geven é, als ik meega in the field in Makululu om de vrouwengroepen te zien dan zitten we altijd allemaal samen, meestal op doeken of lege zakken maïsmeel. Het gebeurt bijna iedere keer dat ze speciaal voor mij een stoel gaan halen. Dit geeft mij zo een oncomfortabel gevoel en ik heb hen dat ook uitgelegd en nu zit ik altijd samen met hen. Ze vinden dit zelf ook veel leuker, maar ze willen altijd hun beste kant tonen en denken dat ik ( of beter wij blanken) het te min vinden om om lege zakken maïsmeel te zitten. Als je uiteindelijk met hen praat en duidelijk maakt dat dit helemaal niet het geval is moeten ze allemaal lachen. Het zijn hier zo schatten van mensen é, niet te doen.
Zo waar was ik gebleven,...zaterdag bij Elly thuis é...Nadat we lunch hadden gegeten bij haar vriedin zijn we naar Sables gegaan om Exildah een beetje te helpen want zij moest werken tijdens het weekend.
Zondag was een lazy Sunday.
De aflopen week was een drukke week in Sables. Ik heb verschillende basketballwedstrijden georganiseerd met met kinderen van buitenaf. Het was een leuke sfeer. We zijn ook begonnen met het aanleggen van een moestuin. Er was vroeger een moestuin maar die was zo goed als verdwenen. Met een beetje aandringen bij Sydney is het mij gelukt om hem warm te maken om het opnieuw te doen. Wanneer dit uiteindelijk zal lukken, zullen ze tenminste evenwichtere maaltijden kunnen hebben, in plaats van altijd capenta en bonen. We gaan rape, ajuinen, spinazie, tomaten, okra, kool en wortelen planten. Er zal zelf genoeg zijn om te verkopen, zodat ze wat extra geld kunnen maken. Het is ook een mooie kans om de kinderen wat te leren over gardening. Er zullen enkele van de oudere kinderen aangeduid worden als medeverantwoordelijke voor de moestuin. Dit klein projectje heeft dus verschillende positieve elementen. Het is positief voor Sables op financieel vlak, positief voor de kinderen op educatief vlak, voor hun eigen ontwikkeling. Het zal hen een voldoening geven wanneer ze erin slagen, ze zullen het gevoel hebben dat ze wel degelijk iets kunnen en dit zla hun zelfbeeld positief beïnvloeden, want dat laatste is bij de meeste heel erg laag.
Vrijdag was het 1 mei en ook hier is het een verlofdag.
Ik ga stoppen want binnen tien minuutjes is Raj hier!
Tot snel!
Zoenen
Sarah
Hoe ist leven daar in België? De tijd blijft steeds maar sneller voorbij gaan en voor ik het weet sta ik opnieuw in Zaventem. Ik kijk er wel naar uit, maar ik zal met heeeeel veeeel pijn in mijn hart hier moeten vertrekken. Ik ga hier heel wat mensen met wie ik heel erg close ben geworden in zo een korte tijd moeten achter laten. Ik wou dat ze allemaal mee naar België konden. Maja zoals mijn mammie mij in haar brief geschreven heeft is het verboden voor mij om kindjes mee te brengen voor adoptie dusja,...daar gaat mijn droom. Hihi, ik ben maar een grapje aan het maken, of misschien toch niet. Het is vandaag zondag en het is nu ongeveer 11u. Straks komt Raj mij ophalen om naar de farm te gaan en een lekker chill out dagje te hebben en lekker te eten.
Op 22 april was het Siobhan’s verjaardag. S’morgens voordat we naar het werk vertrokken had ik verloren brood gemaakt voor haar en haar een klein cadeautje gegeven. Na het werk is ze mij met een taxi komen halen en zijn we naar de farm van Rachel en Stephan gegaan want ze hadden ons uitgenodigd voor Siobhan’s verjaardag samen met Kelly, Raj en Chisomo. Rachel had overheerlijke lasagne gemaakt en ik had Stephan een beetje geholpen met zijn mangokaastaart. Het was een heel gezellige avond.
De 25ste, de zaterdag, is Siobhan naar Lusaka gegaan om haar zus en vriend op te pikken van de luchthaven. Ze zijn hier voor een kleine maand. Ik was die zaterdag uitgenodigd door Elly. Ze is al zo lang aan het vragen om op bezoek te komen naar haar huis en haar vriendin. Ze woont een kwartiertje van waar ik woon, met een taxi. Elly werkt ook in Sables é, en ze heeft diploma als sociaal werkster, maar ik was enorm geschrokken als ik zag waar ze woonde. Het is geen compound maar toch heel erg primitief. Ze woont nu nog een tijdje, samen met haar mama en broer, in een mini-huisje naast het orginele huis omdat ze het orginele huis momenteel verhuren zodat ze de studies van haar broer kunnen betalen. Kun je je dat voorstellen? Het is gek!! Normaal gezien kunnen ze volgende maand terug verhuizen naar het orginele huis omdat haar oudere zus dan wat geld gaat opsturen. De oudere zus woont in Lusaka, heeft een job en is getrouwd. Ik hoop voor Elly dat het snel in orde komt, want nu is het moeilijk leefbaar. Ze leven met drie in een ruimte zo groot als mijn kamer, de living, slaapplaats, keuken, eetplaats,...alles is daar. Maar ik haeb een superdag gehad. Eerst hebben we een beetje bij haar thuis gezeten en heeft ze mij wat foto’s getoond enzo. Daarna zijn we naar haar beste vriendin, die tevens ook haar buurvrouw is, gegaan. Elly had blijkbaar al veel over mij verteld en she was dieing to meet a muzungu!! Hahaha! Ze was supernerveus en had al heel de voormiddag haar huis gepoetst en gekookt voor ons. Ze heeft 3 kindjes, waarvan één een 6 maand oude baby, James. Hij is superdik en veel te schattig. Ze had nshima met vegetables gemaakt en ook “African Boloney”. African Boloney is iets heel speciaals dat gemaakt is van groundnuts en nog verschillende dingen. Het is bruin en wanneer je het ziet in zijn geheel lijkt het op een chocoladecake, maar wanneer je er een stukje van snijdt is het roze en lijkt het inderdaad op vlees, boloney. Het is wel erg lekker en er is heel veel werk aan. Ze heeft er bijna 2 dagen aan gewerkt speciaal voor mij. Ze bracht ons het eten en ging dan zelf in de keuken zitten om te eten. Ik wist niet wat ik zag. Ze had twee dagen gekookt voor ons en we kwamen speciaal om haar te zien en dan zou ze in de keuken eten terwijl wij in de living eten!!! Ik heb haar gevraagd om bij ons te komen zitten en ze was heel blij, maar toch verlegen. Het hoort hier zo dat de gastvrouw in de keuken eet, uit respect voor de gasten. Sommige gewoonten hier kan ik toch moeilijk begrijpen hoor. Ze was zelf heel erg verbaast wanneer ik de tafel begon af te ruimen en heeft mij zeker duizend maal bedankt! We zijn allemaal mensen van vlees en bloed maar het is zo gek wat een verschillende cultuur kan doen. Dit is iets wat voor de rest van mijn leven zal meedragen en waar ik voordien nooit erg bij stil gestaan had. Het is niet enkel een verschillende cultuur, maar zelf alleen al de huidskleur. Mensen hier behandelen je soms als een koning, of koningin in mijn geval gewoon omwille van het feit ik blank ben. Het geeft zo een ongemakkelijk gevoel. Ik heb hier al veel gewenst dat ik ook zwart was, gewoon dat je zoals iedereen behandelt zou worden en niet altijd “the special treatment” krijgt. Om maar een klein voorbeeldje te geven é, als ik meega in the field in Makululu om de vrouwengroepen te zien dan zitten we altijd allemaal samen, meestal op doeken of lege zakken maïsmeel. Het gebeurt bijna iedere keer dat ze speciaal voor mij een stoel gaan halen. Dit geeft mij zo een oncomfortabel gevoel en ik heb hen dat ook uitgelegd en nu zit ik altijd samen met hen. Ze vinden dit zelf ook veel leuker, maar ze willen altijd hun beste kant tonen en denken dat ik ( of beter wij blanken) het te min vinden om om lege zakken maïsmeel te zitten. Als je uiteindelijk met hen praat en duidelijk maakt dat dit helemaal niet het geval is moeten ze allemaal lachen. Het zijn hier zo schatten van mensen é, niet te doen.
Zo waar was ik gebleven,...zaterdag bij Elly thuis é...Nadat we lunch hadden gegeten bij haar vriedin zijn we naar Sables gegaan om Exildah een beetje te helpen want zij moest werken tijdens het weekend.
Zondag was een lazy Sunday.
De aflopen week was een drukke week in Sables. Ik heb verschillende basketballwedstrijden georganiseerd met met kinderen van buitenaf. Het was een leuke sfeer. We zijn ook begonnen met het aanleggen van een moestuin. Er was vroeger een moestuin maar die was zo goed als verdwenen. Met een beetje aandringen bij Sydney is het mij gelukt om hem warm te maken om het opnieuw te doen. Wanneer dit uiteindelijk zal lukken, zullen ze tenminste evenwichtere maaltijden kunnen hebben, in plaats van altijd capenta en bonen. We gaan rape, ajuinen, spinazie, tomaten, okra, kool en wortelen planten. Er zal zelf genoeg zijn om te verkopen, zodat ze wat extra geld kunnen maken. Het is ook een mooie kans om de kinderen wat te leren over gardening. Er zullen enkele van de oudere kinderen aangeduid worden als medeverantwoordelijke voor de moestuin. Dit klein projectje heeft dus verschillende positieve elementen. Het is positief voor Sables op financieel vlak, positief voor de kinderen op educatief vlak, voor hun eigen ontwikkeling. Het zal hen een voldoening geven wanneer ze erin slagen, ze zullen het gevoel hebben dat ze wel degelijk iets kunnen en dit zla hun zelfbeeld positief beïnvloeden, want dat laatste is bij de meeste heel erg laag.
Vrijdag was het 1 mei en ook hier is het een verlofdag.
Ik ga stoppen want binnen tien minuutjes is Raj hier!
Tot snel!
Zoenen
Sarah
zaterdag 18 april 2009
17 april
Hallo allemaal,
Hoe is het daar in het zomerse België? Mooi weer heb ik gehoord, maar natuurlijk nog steeds niet zo mooi als hier é! Haha!!
Het is vandaag alweer vrijdag. Ik ga nog maar eens in herhaling vallen maar het is echt angtaanjagend hoe snel de tijd voorbij vliegt!
Het was een super drukke week. Sydney was een hele week afwezig omdat hij voor een workshop naar Lusaka moest dus er was wat minder spanning, maar er waren superveel kinderen deze week. De scholen zijn hier nu voor een maand gesloten. Veel kinderen die vroeger naar Sables kwamen, komen nu de scholen gesloten zijn ook naar Sables om mee te doen met de activiteiten dus het is soms zeer hectisch maar het is fantastisch. Die kinderen zijn stuk voor stuk allemaal zo schatten echt niet te doen.
In het begin van de week zijn we met een jongetje, Patrick (11 jaar), naar het ziekenhuis moeten gaan. Hij slaapt op straat en zag er al een tijdje niet zo goed uit. Je weet ondertussen al dat het een tijdje duurt voordat ze hier iets opmerken. Hij mankte heel erg en we dachten dat er iets mis was met zijn voet. Blijkt dat er helemaal niets mis was met zijn voor maar wel met zijn penis en achterwerk. Het was vreselijk om te zien. Patrick is misbruikt op straat, door andere jongens denken we, en het heeft vreselijke sporen nagelaten. Het is een zeer verlegen en gesloten jongen en het is zeer moeilijk om met hem te praten maar we proberen. Ik voel(de) mij zo machteloos. Ik kan gewoon niets doen. Je kan hem niet van straat halen, want hij kan nergens terecht. De enige optie was hem in het ziekenhuis te laten opnemen, maar de kostprijs is te hoog dusja... Zo dingen zetten je weer aan het denken.
Vandaag was ik ook erg geschrokken. Deze morgen kwam er moeder van één de kinderen naar ons toe om te vertellen dat haar zoon in de cel van het politiekantoor opgesloten is. Hij was gisterenavond opgepakt door de politie voor stelen. Ze vroeg of we niet konden helpen. Samen met Edith en Exildah ben ik naar het politiekantoor gegaan. Amaai, het precies als een film. De jongen, Peter (12 jaar), zat echt achter een tralieshekken, precies zoals in de oude films, samen met volwassen criminelen. Ik werd op slag misselijk als ik Peter in een hoekje zag zitten. Toen we de politieagenten vertelde voor wie we kwamen, begonnen ze te roepen dat hij een crimineel is en niet waard was om voor te zorgen,... Het was vreselijk. Hij werd beschuldigt door een vrouw. Hij zou samen met een andere vrouw, talktime (herlaadkaarten voor de gsm) gestolen hebben voor 680 000 kwacha. Ze hadden de andere vrouw niet kunnen vinden en daarom alleen Peter opgesloten. Hij had geen geld of geen talktime, maar de vrouw bleef maar schreeuwen. In principe hadden de politieagenten geen voet om op te staan want het is zelf een schending van de kinderrechten om een kind van 12 jaar op te sluiten in een cel vol met volwassen criminelen, maar we konden niet veel doen. Het enige wat we konden was onze vrouwelijke charmes gebruiken en heel vriendelijk praten met de politieagenten. Het heeft ons enkele uren gekost maar uiteindelijk hebben we de jongen vrijgekregen. Hadden wij niet naar het politiekantoor geweest dan ging hij worden vervolgd en naar de gevangenis gebracht worden, terwijl hij er niet onmiddelijk iets mee te maken had. Deze kinderen, straatkinderen, worden hier als zondebok gebruikt voor alles, ze worden behandelt als vuilnis door de politie. Niets kunnen ze goed doen en in hun ogen zullen ze ook nooit iets goed kunnen doen. Gelukkig hebben we hem kunnen vrij praten. Alles gebeurd hier zoals wij zouden zeggen “off the record” echt rare dingen soms. Ik weet niet goed wat ik moet denken van het hele systeem hier.
We hebben deze week ook verschillende voetbaltornooien gehad met de meisjes en jongens van Sables tegen andere groepen. Het was echt een leuke sfeer. Ik zou hier echt kunnen blijven! Hihih!
Morgenavond is het weer een girlsnight out met de meisjes van Sables. Ik kijk er al naar uit.
Dikke zoenen
Tot snel!
Sarah
Hoe is het daar in het zomerse België? Mooi weer heb ik gehoord, maar natuurlijk nog steeds niet zo mooi als hier é! Haha!!
Het is vandaag alweer vrijdag. Ik ga nog maar eens in herhaling vallen maar het is echt angtaanjagend hoe snel de tijd voorbij vliegt!
Het was een super drukke week. Sydney was een hele week afwezig omdat hij voor een workshop naar Lusaka moest dus er was wat minder spanning, maar er waren superveel kinderen deze week. De scholen zijn hier nu voor een maand gesloten. Veel kinderen die vroeger naar Sables kwamen, komen nu de scholen gesloten zijn ook naar Sables om mee te doen met de activiteiten dus het is soms zeer hectisch maar het is fantastisch. Die kinderen zijn stuk voor stuk allemaal zo schatten echt niet te doen.
In het begin van de week zijn we met een jongetje, Patrick (11 jaar), naar het ziekenhuis moeten gaan. Hij slaapt op straat en zag er al een tijdje niet zo goed uit. Je weet ondertussen al dat het een tijdje duurt voordat ze hier iets opmerken. Hij mankte heel erg en we dachten dat er iets mis was met zijn voet. Blijkt dat er helemaal niets mis was met zijn voor maar wel met zijn penis en achterwerk. Het was vreselijk om te zien. Patrick is misbruikt op straat, door andere jongens denken we, en het heeft vreselijke sporen nagelaten. Het is een zeer verlegen en gesloten jongen en het is zeer moeilijk om met hem te praten maar we proberen. Ik voel(de) mij zo machteloos. Ik kan gewoon niets doen. Je kan hem niet van straat halen, want hij kan nergens terecht. De enige optie was hem in het ziekenhuis te laten opnemen, maar de kostprijs is te hoog dusja... Zo dingen zetten je weer aan het denken.
Vandaag was ik ook erg geschrokken. Deze morgen kwam er moeder van één de kinderen naar ons toe om te vertellen dat haar zoon in de cel van het politiekantoor opgesloten is. Hij was gisterenavond opgepakt door de politie voor stelen. Ze vroeg of we niet konden helpen. Samen met Edith en Exildah ben ik naar het politiekantoor gegaan. Amaai, het precies als een film. De jongen, Peter (12 jaar), zat echt achter een tralieshekken, precies zoals in de oude films, samen met volwassen criminelen. Ik werd op slag misselijk als ik Peter in een hoekje zag zitten. Toen we de politieagenten vertelde voor wie we kwamen, begonnen ze te roepen dat hij een crimineel is en niet waard was om voor te zorgen,... Het was vreselijk. Hij werd beschuldigt door een vrouw. Hij zou samen met een andere vrouw, talktime (herlaadkaarten voor de gsm) gestolen hebben voor 680 000 kwacha. Ze hadden de andere vrouw niet kunnen vinden en daarom alleen Peter opgesloten. Hij had geen geld of geen talktime, maar de vrouw bleef maar schreeuwen. In principe hadden de politieagenten geen voet om op te staan want het is zelf een schending van de kinderrechten om een kind van 12 jaar op te sluiten in een cel vol met volwassen criminelen, maar we konden niet veel doen. Het enige wat we konden was onze vrouwelijke charmes gebruiken en heel vriendelijk praten met de politieagenten. Het heeft ons enkele uren gekost maar uiteindelijk hebben we de jongen vrijgekregen. Hadden wij niet naar het politiekantoor geweest dan ging hij worden vervolgd en naar de gevangenis gebracht worden, terwijl hij er niet onmiddelijk iets mee te maken had. Deze kinderen, straatkinderen, worden hier als zondebok gebruikt voor alles, ze worden behandelt als vuilnis door de politie. Niets kunnen ze goed doen en in hun ogen zullen ze ook nooit iets goed kunnen doen. Gelukkig hebben we hem kunnen vrij praten. Alles gebeurd hier zoals wij zouden zeggen “off the record” echt rare dingen soms. Ik weet niet goed wat ik moet denken van het hele systeem hier.
We hebben deze week ook verschillende voetbaltornooien gehad met de meisjes en jongens van Sables tegen andere groepen. Het was echt een leuke sfeer. Ik zou hier echt kunnen blijven! Hihih!
Morgenavond is het weer een girlsnight out met de meisjes van Sables. Ik kijk er al naar uit.
Dikke zoenen
Tot snel!
Sarah
12 april
Happy easter everyone!!!
Het is vandaag pasen, ik kan het gewoon niet geloven! Het is veel te lang geleden dat ik geschreven heb. Ik weet het maar het is zo ontzettend druk geweest. Ik heb het zo ontzettend naar mijn zin hier, ik zou hier kunnen blijven. Hihihi grapje, of toch niet! Nee, het is hier echt mijn ding en ik heb echt lovely people rondom mij! Het zal moeilijk worden om hen achter te laten.
Vorig weekend ben ik met Exildah naar de Rugby geweest en daarna ben ik uitgeweest met mijn zambiaanse vriendinnen. Sables ligt juist naast de Rugby Club van Kabwé en we waren uitgenodigd door een paar rugbyspelers. I’m really getting into rugby, maar de regels snap ik nog steeds niet zo goed. Zaterdag heb ik eerst samen met Exildah gewerkt en daarna na de match gaan kijken. Daarna zijn we samen met Elly en Edith en Joe (rugby speler) en Linos (vriendje van Elly) gaan dansen tot de vroege uurtjes! Het was gewoon fantastisch. Zondag heb ik vooral geslapen. De week was heel druk. Sables en de Hospice hadden een hele week een groep van ongeveer 13 Irish people op bezoek. Ze doen aan fundraising in Ierland en komen persoonlijk het geld brengen. Ze blijven een 10-tal dagen en hebben een counselingroom gebouwd in de Hospice. Ze hadden ook heel wat dingen mee voor de kinderen in Sables zoals voetbalshirts, een playstation met spelletjes, kleren en girly things voor de meisjes, maar natuurlijk mocht niets uitgedeeld worden van onze fantastisch Sydney en moest alles in de storeroom. Normaal gezien gingen ze in Sables ook een piggery bouwen zodat de varkens een betere plaats hebben maar dit is niet doorgegaan door problemen tussen Sydney en Pat (de ierse coördinator). Sydney eiste veel geld,... Altijd hetzelfde probleem. Het is soms echt moeilijk met Sydney, hij zorgt voor heel wat problemen in Sables, maarja daar is niet veel aan te doen. Bijna iedere avond hebben we iets gedaan met de irish people, het was echt leuk. Vrijdag hebben Siobhan en ik een feestje georganiseerd in ons huis voor de irish en ook zambianen. Het was superleuk. Deze ochtend zijn ze vertrokken naar Livingstone en woensdag gaan ze terug naar Dublin. Het was leuk om hen te ontmoeten. Deze week heb ik echt veel gewerkt, zelfs vrijdag en gisteren (zaterdag) terwijl het eigenlijk een feestdag was. Gisteren moesten alle stafleden aanwezig zijn om 08u00 omdat er een viering ging zijn voor “Holy Saturday”. Ik was daar met Elly en Exildah, de rest is niet komen opdagen, zelfs Sydney, die alles zogezegd georganiseerd had is om 09u00 gekomen en een half uurtje later alweer vertrokken met één of ander excuus. De kinderen, en wij dus ook, moesten naar een 3 uur lange film kijken over het leven van Jezus, in Bemba dan nogal wel. Vreselijk maar wel nog grappig na te tijdje. Hierna kwamen er 3 paters om te spreken over de film en they were preaching for a while. Om 14u00 was alles afgelopen en ben ik samen met Siobhan en Chizomo (Siobhan’s beste zambiaanse vriendin) vertrokken naar de farm van Rachel en Stephan (het zwitsers koppel) en daar ben ik nu nog altijd. Het is hier prachtig. Hier zou ik echt kunnen wonen. Stephan is landbouwingenieurachtig iets en ze werken hier voor een organisatie. Ze leren de mensen hier via workshops hoe ze verschillende dingen kunnen telen op zo een goedkope en efficient mogelijke manier. Ze zijn hier al voor 3 jaar en zijn fantastische mensen. Ze hebben koeien, varkens en grow ook maïs (zoals iedereen hier). Gisteren hebben we heerlijk brood gebakken voor deze morgen, we hebben een heerlijk paasontbijt gemaakt, met geschilderde eieren. We hebben juist een prachtige wandeling in the bushes gemaakt en zelfs eieren gezocht. Vanavond maken we een heerlijk paasdiner (roasted lamb met vanalles). Het is dus ook een klein beetje pasen hier in Zambia!
De tijd vliegt hier zo snel en ik kan mij gewoon niet inbeelden dat ik in een 6tal weken al naar huis ga. Ik wil wel, maar toch ook niet. Ik voel mij hier zo goed, de mensen zijn hier fantastisch. Maar natuurlijk mis ik jullie ook allemaal é daarom wil ik zeker wel terugkomen. Het levensritme hier is zo aangenaam. Ik denk dat het moeilijk zal zijn om terug te komen in het hectische, haastige en drukke België. Maar ik verplicht mezelf om daar nog allemaal niet aan te denken.
Morgen is het nog een feestdag en dinsdag terug naar Sables.
Het is ondertussen al maandagochtend en ik ben terug thuis. Siobhan is gaan werken in de voormiddag en ik ga mij vandaag concentreren op mijn thesis. Wat op dit ogenblik nog steeds een onmogelijke opdracht lijkt voor mij, maar i’m just gonna go for it!
Gisterenavond heb ik een heerlijk paasdiner gemaakt voor iedereen. Gebakken aardappelen, gestoofde worteltjes met tijm en lambchops in de oven. De lambchops heb ik eerst enkele uren gemarineerd in rode wijn, look en kruiden en daarna in de oven met ajuin. Van de marinade heb ik een heerlijke rode wijnsaus gemaakt via het recept van mijn allerliefste oma ( met de roux é oma!!). Rachel, de zwisterse, heeft het recept zelfs opgeschreven in haar receptenboekje als “Sarah’s grandmother winesauce”.
Ik wou dit nog eventjes laten weten voordat aan mijn thesis begin te werken!
Dikke zoenen!! Miss you all so much!!
Tot heel binnenkort!
Sarah
Het is vandaag pasen, ik kan het gewoon niet geloven! Het is veel te lang geleden dat ik geschreven heb. Ik weet het maar het is zo ontzettend druk geweest. Ik heb het zo ontzettend naar mijn zin hier, ik zou hier kunnen blijven. Hihihi grapje, of toch niet! Nee, het is hier echt mijn ding en ik heb echt lovely people rondom mij! Het zal moeilijk worden om hen achter te laten.
Vorig weekend ben ik met Exildah naar de Rugby geweest en daarna ben ik uitgeweest met mijn zambiaanse vriendinnen. Sables ligt juist naast de Rugby Club van Kabwé en we waren uitgenodigd door een paar rugbyspelers. I’m really getting into rugby, maar de regels snap ik nog steeds niet zo goed. Zaterdag heb ik eerst samen met Exildah gewerkt en daarna na de match gaan kijken. Daarna zijn we samen met Elly en Edith en Joe (rugby speler) en Linos (vriendje van Elly) gaan dansen tot de vroege uurtjes! Het was gewoon fantastisch. Zondag heb ik vooral geslapen. De week was heel druk. Sables en de Hospice hadden een hele week een groep van ongeveer 13 Irish people op bezoek. Ze doen aan fundraising in Ierland en komen persoonlijk het geld brengen. Ze blijven een 10-tal dagen en hebben een counselingroom gebouwd in de Hospice. Ze hadden ook heel wat dingen mee voor de kinderen in Sables zoals voetbalshirts, een playstation met spelletjes, kleren en girly things voor de meisjes, maar natuurlijk mocht niets uitgedeeld worden van onze fantastisch Sydney en moest alles in de storeroom. Normaal gezien gingen ze in Sables ook een piggery bouwen zodat de varkens een betere plaats hebben maar dit is niet doorgegaan door problemen tussen Sydney en Pat (de ierse coördinator). Sydney eiste veel geld,... Altijd hetzelfde probleem. Het is soms echt moeilijk met Sydney, hij zorgt voor heel wat problemen in Sables, maarja daar is niet veel aan te doen. Bijna iedere avond hebben we iets gedaan met de irish people, het was echt leuk. Vrijdag hebben Siobhan en ik een feestje georganiseerd in ons huis voor de irish en ook zambianen. Het was superleuk. Deze ochtend zijn ze vertrokken naar Livingstone en woensdag gaan ze terug naar Dublin. Het was leuk om hen te ontmoeten. Deze week heb ik echt veel gewerkt, zelfs vrijdag en gisteren (zaterdag) terwijl het eigenlijk een feestdag was. Gisteren moesten alle stafleden aanwezig zijn om 08u00 omdat er een viering ging zijn voor “Holy Saturday”. Ik was daar met Elly en Exildah, de rest is niet komen opdagen, zelfs Sydney, die alles zogezegd georganiseerd had is om 09u00 gekomen en een half uurtje later alweer vertrokken met één of ander excuus. De kinderen, en wij dus ook, moesten naar een 3 uur lange film kijken over het leven van Jezus, in Bemba dan nogal wel. Vreselijk maar wel nog grappig na te tijdje. Hierna kwamen er 3 paters om te spreken over de film en they were preaching for a while. Om 14u00 was alles afgelopen en ben ik samen met Siobhan en Chizomo (Siobhan’s beste zambiaanse vriendin) vertrokken naar de farm van Rachel en Stephan (het zwitsers koppel) en daar ben ik nu nog altijd. Het is hier prachtig. Hier zou ik echt kunnen wonen. Stephan is landbouwingenieurachtig iets en ze werken hier voor een organisatie. Ze leren de mensen hier via workshops hoe ze verschillende dingen kunnen telen op zo een goedkope en efficient mogelijke manier. Ze zijn hier al voor 3 jaar en zijn fantastische mensen. Ze hebben koeien, varkens en grow ook maïs (zoals iedereen hier). Gisteren hebben we heerlijk brood gebakken voor deze morgen, we hebben een heerlijk paasontbijt gemaakt, met geschilderde eieren. We hebben juist een prachtige wandeling in the bushes gemaakt en zelfs eieren gezocht. Vanavond maken we een heerlijk paasdiner (roasted lamb met vanalles). Het is dus ook een klein beetje pasen hier in Zambia!
De tijd vliegt hier zo snel en ik kan mij gewoon niet inbeelden dat ik in een 6tal weken al naar huis ga. Ik wil wel, maar toch ook niet. Ik voel mij hier zo goed, de mensen zijn hier fantastisch. Maar natuurlijk mis ik jullie ook allemaal é daarom wil ik zeker wel terugkomen. Het levensritme hier is zo aangenaam. Ik denk dat het moeilijk zal zijn om terug te komen in het hectische, haastige en drukke België. Maar ik verplicht mezelf om daar nog allemaal niet aan te denken.
Morgen is het nog een feestdag en dinsdag terug naar Sables.
Het is ondertussen al maandagochtend en ik ben terug thuis. Siobhan is gaan werken in de voormiddag en ik ga mij vandaag concentreren op mijn thesis. Wat op dit ogenblik nog steeds een onmogelijke opdracht lijkt voor mij, maar i’m just gonna go for it!
Gisterenavond heb ik een heerlijk paasdiner gemaakt voor iedereen. Gebakken aardappelen, gestoofde worteltjes met tijm en lambchops in de oven. De lambchops heb ik eerst enkele uren gemarineerd in rode wijn, look en kruiden en daarna in de oven met ajuin. Van de marinade heb ik een heerlijke rode wijnsaus gemaakt via het recept van mijn allerliefste oma ( met de roux é oma!!). Rachel, de zwisterse, heeft het recept zelfs opgeschreven in haar receptenboekje als “Sarah’s grandmother winesauce”.
Ik wou dit nog eventjes laten weten voordat aan mijn thesis begin te werken!
Dikke zoenen!! Miss you all so much!!
Tot heel binnenkort!
Sarah
zondag 29 maart 2009
29 maart 2009
Vandaag is het zondag, het nu 08u16 en ik ben al op van 07u00. Ik kan hier echt niet goed slapen. De buren zijn hier al wakker tussen 05u00 en 06u00 en hun radio en televisie staan altijd superluid. Maarja niets aan te doen é.
Op aanvraag van mijn allerliefste papa zal ik wat meer schrijven over wat hier allemaal eet. Ik schrijf er niet zoveel over omdat het ook niet zoveel is. Hihih
Als onbijt eet ik meestal cornflakes of van dat wit engels spons toastbrood in de oven met pindakaas. Pindakaas is iets wat ze hier overal hebben en ook veel eten omdat het niet zo duur is en heel voedzaam. De kinderen die in de hospice komen, en ook in het daycare centrum, krijgen allemaal een kuur van 8 weken ongeveer denk ik waar ze om de zoveel dagen een potje met pindakaasachtige pap moeten. De kinderen die hiv positief zijn, zijn vaak heel erg zwak en ondervoed en deze pap is zeer voedzaam en brengt hen weer op krachten.
Ontbijt is meestal rond 06u45 want om 07u15 ten laatste moeten we hier thuis vertrekken. In Sables krijgen de kinderen om 10u00 ontbijt, na hun eerste les, en dat is ofwel rijst met suiker, ofwel porridge (pap van maismeel met suiker). Soms ik dan ook een beetje rijst maar meestal niet. Rond 13u00 is het dan lunch en soms ik wat nshima, maar meestal eet ik rijst met, wat zij hier noemen “soup”. Soup is gewoon redelijk veel olie in de pan met ajuin en tomaat en veel zout (Zambianen eten heel erg veel zout. Ja mama als je denkt dat ik thuis veel zout gebruik dan moet je hier eens komen kijken. Hihihi). Dit moet je laten sudderen totdat je tomaten helemaal zacht zijn en dan alles mengen met de rijst. Dat is mijn lunch voor ongeveer elke dag. Wanneer ik in de hospice ben, eet ik meestal wel lekker. Het eten daar is zoveel beter dan in Sables. Ze hebben daar als ontbijt toast met confituur en thee en als lunch nshima met kip of gehakt en groenten. Je de “buzzy bees”, dit zijn allemaal oudere vrouwen die daar een hele dag zijn en vanalles maken, breien, naaien en dit verkopen ze dan. Met het geld dat ze verdienen kunnen ze wezen onder hun hoede nemen en onderhouden. Zij maken s’middags ook altijd heerlijke samosa’s.
Wat ik eet als avondmaal is heel verschillend hoor. We gaan ongeveer één keer in de week om grote boodschappen in shoprite, maar daar kopen we bijna nooit groenten en fruit. De prijs van groenten en fruit in shoprite is soms driedubbel zo duur als hetgeen wat je op straat of in de markt koopt. Dit komt omdat bijna alles in shoprite vanuit Zuid-Afrika komt, wat eigenlijk echt absurd is aangezien ze zelf zoveel hebben. Toen ik hier aankwam was juist het mangoseizoen voorbij. Je kan hier dan overal heerlijke mango’s kopen voor ongeveer 500 à 1000 kwacha (1 euro is nu reeds ongeveer 7000 kwacha). Nu is het moment van de guave’s, die zijn ook echt heerlijk. We hebben een boom in onze tuin staan. Wanneer ze rijp zijn, zijn ze geel langs de buitenkant en langs de binnenkant zijn ze ofwel wit ofwel roos. Nu komt het watermeloenseizoen eraan, jammiejam. Hetgeen wat je ook overal kan kopen aan een goede prijs zijn banananen, maar alle ander fruit zoals appels, appelsienen, ananasen,...zijn allemaal erg duur, vooral nu omdat het juist regenseizoen geweest is. Vorige week heeft het ongeveer een hele week heel erg veel en heel erg hard geregend. Ze zeggen hier dat het altijd zo is op het einde van het regenseizoen en daarna geen druppel regen meer tot in oktober. Gek é!! Daar kan ik wel aan wennen hoor! Het is nu al sinds woensdag prachtig weer, daarvoor ookal, maar sinds woensdag geen wolkje aan de lucht en echt heel warm. Jullie allemaal eventjes wat jaloers maken é! Hihi.
Dus ik was gebleven bij het avondeten é. Ik eet hier enorm veel spinazie, aangezien we bijna elke week een grote zak verse spinazie krijgen van Raj, uit zijn moestuin. We hebben ook al regelmatig sla gekregen van hem, wat echt heerlijk is want heel raar...hier kan je nergens sla vinden. Echt bizar en dat mis ik wel. Deze week hebben we ook rodebieten van hem gekregen, we hebben ze geraspt met een appeltje en yoghurtsaus. De groenten dat je hier overal langs de straat en op markt zeer goedkoop kan kopen zijn “cabbage”, advocado’s, pumpkinleaves en tomaten, tomaten en nog eens tomaten. Samen met de pumpkinleaves eten ze meestal groundnuts. Groundnuts is ook iets dat je hier overal vindt. Ik heb er niet echt een vertaling voor, ze zien eruit als pindanoten maar zijn helemaal anders. Ze koken ze eerst en dan kan je ze eten, best lekker. En natuurlijk niet te vergeten geroosterde maïs é. Ze roosteren maïs op houtskool en eten het of ze koken de maïskolven en eten het met veel zout.
Veel vlees eten we hier niet. Als we vlees eten is het kip of soms eens gehakt, de rest is niet echt smakkelijk. We eten veel pasta met tomatenaus en vanalles bij. Veel tonijn uit blik, rijst, aardappelen af en toe linzen en heel veel kaas. Ik heb al verschillende keren cake gemaakt en Siobhan heeft gisteren 4 broden gemaakt, dus gaan we eindelijk eens gewoon brood kunnen eten. Dus papa, zoals je ziet is het niet echt iets om jaloers op te zijn é!
Ik heb gisteren ongeveer de hele dag gewerkt voor school en straks ga ik naar Raj om daar wat verder te werken en op internet te gaan.
Ik zit nu in de helft maar het begint wel wat te wegen op sommige momenten. Ondanks dat de tijd hier vliegt, mis ik iedereen heel erg.
Hou jullie allemaal goed en tot binnenkort!!!
Zoenen
p.s: lieve oma, ik wens je voor morgen een heel gelukkige verjaardag!!! Ik vind het heel erg jammer dat ik er niet bij kan zijn maar wanneer ik terug ben halen we onze schade wel in een. Ik trakteer je dan op een lekker etentje! Ik denk veel aan jou!
Dikke zoenen en HAPPY BIRTHDAY!!
Op aanvraag van mijn allerliefste papa zal ik wat meer schrijven over wat hier allemaal eet. Ik schrijf er niet zoveel over omdat het ook niet zoveel is. Hihih
Als onbijt eet ik meestal cornflakes of van dat wit engels spons toastbrood in de oven met pindakaas. Pindakaas is iets wat ze hier overal hebben en ook veel eten omdat het niet zo duur is en heel voedzaam. De kinderen die in de hospice komen, en ook in het daycare centrum, krijgen allemaal een kuur van 8 weken ongeveer denk ik waar ze om de zoveel dagen een potje met pindakaasachtige pap moeten. De kinderen die hiv positief zijn, zijn vaak heel erg zwak en ondervoed en deze pap is zeer voedzaam en brengt hen weer op krachten.
Ontbijt is meestal rond 06u45 want om 07u15 ten laatste moeten we hier thuis vertrekken. In Sables krijgen de kinderen om 10u00 ontbijt, na hun eerste les, en dat is ofwel rijst met suiker, ofwel porridge (pap van maismeel met suiker). Soms ik dan ook een beetje rijst maar meestal niet. Rond 13u00 is het dan lunch en soms ik wat nshima, maar meestal eet ik rijst met, wat zij hier noemen “soup”. Soup is gewoon redelijk veel olie in de pan met ajuin en tomaat en veel zout (Zambianen eten heel erg veel zout. Ja mama als je denkt dat ik thuis veel zout gebruik dan moet je hier eens komen kijken. Hihihi). Dit moet je laten sudderen totdat je tomaten helemaal zacht zijn en dan alles mengen met de rijst. Dat is mijn lunch voor ongeveer elke dag. Wanneer ik in de hospice ben, eet ik meestal wel lekker. Het eten daar is zoveel beter dan in Sables. Ze hebben daar als ontbijt toast met confituur en thee en als lunch nshima met kip of gehakt en groenten. Je de “buzzy bees”, dit zijn allemaal oudere vrouwen die daar een hele dag zijn en vanalles maken, breien, naaien en dit verkopen ze dan. Met het geld dat ze verdienen kunnen ze wezen onder hun hoede nemen en onderhouden. Zij maken s’middags ook altijd heerlijke samosa’s.
Wat ik eet als avondmaal is heel verschillend hoor. We gaan ongeveer één keer in de week om grote boodschappen in shoprite, maar daar kopen we bijna nooit groenten en fruit. De prijs van groenten en fruit in shoprite is soms driedubbel zo duur als hetgeen wat je op straat of in de markt koopt. Dit komt omdat bijna alles in shoprite vanuit Zuid-Afrika komt, wat eigenlijk echt absurd is aangezien ze zelf zoveel hebben. Toen ik hier aankwam was juist het mangoseizoen voorbij. Je kan hier dan overal heerlijke mango’s kopen voor ongeveer 500 à 1000 kwacha (1 euro is nu reeds ongeveer 7000 kwacha). Nu is het moment van de guave’s, die zijn ook echt heerlijk. We hebben een boom in onze tuin staan. Wanneer ze rijp zijn, zijn ze geel langs de buitenkant en langs de binnenkant zijn ze ofwel wit ofwel roos. Nu komt het watermeloenseizoen eraan, jammiejam. Hetgeen wat je ook overal kan kopen aan een goede prijs zijn banananen, maar alle ander fruit zoals appels, appelsienen, ananasen,...zijn allemaal erg duur, vooral nu omdat het juist regenseizoen geweest is. Vorige week heeft het ongeveer een hele week heel erg veel en heel erg hard geregend. Ze zeggen hier dat het altijd zo is op het einde van het regenseizoen en daarna geen druppel regen meer tot in oktober. Gek é!! Daar kan ik wel aan wennen hoor! Het is nu al sinds woensdag prachtig weer, daarvoor ookal, maar sinds woensdag geen wolkje aan de lucht en echt heel warm. Jullie allemaal eventjes wat jaloers maken é! Hihi.
Dus ik was gebleven bij het avondeten é. Ik eet hier enorm veel spinazie, aangezien we bijna elke week een grote zak verse spinazie krijgen van Raj, uit zijn moestuin. We hebben ook al regelmatig sla gekregen van hem, wat echt heerlijk is want heel raar...hier kan je nergens sla vinden. Echt bizar en dat mis ik wel. Deze week hebben we ook rodebieten van hem gekregen, we hebben ze geraspt met een appeltje en yoghurtsaus. De groenten dat je hier overal langs de straat en op markt zeer goedkoop kan kopen zijn “cabbage”, advocado’s, pumpkinleaves en tomaten, tomaten en nog eens tomaten. Samen met de pumpkinleaves eten ze meestal groundnuts. Groundnuts is ook iets dat je hier overal vindt. Ik heb er niet echt een vertaling voor, ze zien eruit als pindanoten maar zijn helemaal anders. Ze koken ze eerst en dan kan je ze eten, best lekker. En natuurlijk niet te vergeten geroosterde maïs é. Ze roosteren maïs op houtskool en eten het of ze koken de maïskolven en eten het met veel zout.
Veel vlees eten we hier niet. Als we vlees eten is het kip of soms eens gehakt, de rest is niet echt smakkelijk. We eten veel pasta met tomatenaus en vanalles bij. Veel tonijn uit blik, rijst, aardappelen af en toe linzen en heel veel kaas. Ik heb al verschillende keren cake gemaakt en Siobhan heeft gisteren 4 broden gemaakt, dus gaan we eindelijk eens gewoon brood kunnen eten. Dus papa, zoals je ziet is het niet echt iets om jaloers op te zijn é!
Ik heb gisteren ongeveer de hele dag gewerkt voor school en straks ga ik naar Raj om daar wat verder te werken en op internet te gaan.
Ik zit nu in de helft maar het begint wel wat te wegen op sommige momenten. Ondanks dat de tijd hier vliegt, mis ik iedereen heel erg.
Hou jullie allemaal goed en tot binnenkort!!!
Zoenen
p.s: lieve oma, ik wens je voor morgen een heel gelukkige verjaardag!!! Ik vind het heel erg jammer dat ik er niet bij kan zijn maar wanneer ik terug ben halen we onze schade wel in een. Ik trakteer je dan op een lekker etentje! Ik denk veel aan jou!
Dikke zoenen en HAPPY BIRTHDAY!!
26 maart 2009
Hello hello,
Het is vandaag gewoon al weer donderdag, ik kan het bijna niet geloven dat het morgen al de laatste dag van de week is. Het is zo gek hoe snel de tijd hier voorbij vliegt. Ik zit nu gewoon al in de helft en kan het zelf helemaal niet geloven dat ik hier al 2 maanden ben. I love it here!!!
Zaterdag was het een leuk feestje ze! Eerst hadden we bij Raj naar de rugby gekeken en Ierland heeft “the six nations” gewonnen dus Siobhan was euforisch! Hihihi! Daarna zijn we vertrokken naar Kate haar huis. Het was reeds half 10 toen we aankwamen en er was een gezellige sfeer. Toen iedereen begon weg te gaan besloten we om met verschillende te gaan dansen. Het was echt heerlijk om nog eens te gaan dansen. Ik heb me zo goed geamuseerd! Het was 04u00 als we in ons bed lagen en de volgende dag heb ik tot 14u in mijn bed gelegen. Voor de eerste keer in 2 maanden dat ik langer dan 7u00 geslapen heb!!! Zondag was echt de perfecte “lazy Sunday”.
Dinsdag ben ik, samen met Sydney (coördinator van Sables), naar Lusaka gereden om mijn stagementor, Eric, op te pikken in de luchthaven. Ik zag er echt tegenop om een dikke 2uur met hem in de auto te zitten, maar al bij al viel het nog goed mee, behalve dan zijn rijstijl, maar dat is iets eigen aan Zambianen, of misschien wel Afrikanen. Het was leuk om mijn stagementor te zien. Dinsdagavond heb ik samen met hem iets gegeten en veel gepraat over het alles hier verloopt. Het was een goed babbel en het deed echt goed om alles eens te kunnen vertellen aan iemand die je kent van thuis. Klinkt misschien stom maar er is een verschil tussen dingen vertellen aan mensen hier of mensen die je kent van thuis hoor, voor mij dan toch.
Woensdag heeft hij met Sydney wat rondgereden om verschillende delen van Kara in de namiddag hebben we mijn schooltaken en voornamelijk mijn thesis besproken. Het maakt mij echt bang, alleen al bij het typen van het woord wordt ik al zenuwachtig. Het is gewoon niet evident om er hier aan te beginnen maar ik heb nu, dankzij mijn gesprek met Eric, toch al een beter overzicht gekregen over hoe en wat en ik ga erin vliegen.
S’avond hebben we samen met Siobhan iets gegeten en heeft hij toevallig Raj ook ontmoet.
Vandaag was ik de hele dag in de hospice en is Eric in de namiddag naar daar gekomen om met Gabriël, coordinator van de hospice, vanalles te besrpeken. Ik had echt een fantastsich dag vandaag. Het merendeel van mijn tijd heb ik doorgebracht met Agnes, het liefste meisje van de hele wereld. Echt ongelofelijk, ze is 11 jaar en is HIV positief en is opgenomen in de hospice omwille van TBC. Ze was ondervoed en heeft verschillende schimmels op haar angezicht en uitslag op haar armen. Haar beide ouders zijn overleden aan aids en ze woonde bij haar oom voordat ze in de hospice opgenomen werd. Haar oom is nu opgesloten in de gevangenis omwille van mishandeling en misbruik. Dit wil zeggen dat wanneer Agnes beter is, ze zal geplaatst worden in een weeshuis hier in Kabwé, wat echt niet zo fantastisch is! Ze is zo een pracht van een meisje echt ongelofelijk en dan moeten haar zoveel problemen overkomen, en zij is maar één van zo zovelen. Het doet zo een deugd en het geeft zo een heerlijk gevoel wanneer je beseft dat jou aanwezigheid iets positief is voor dat meisje. Ik heb het altijd moeilijk om haar dan echter te laten helemaal alleen. Er komt haar nooit iemand opzoeken. Ze heeft wel veel aan de mensen die werken in de Hospice, stuk voor stuk schatten van mensen, maar toch het is niet hetzelfde als je eigen familie. Haar gezichtje vandaag wanneer ik haar vertelde dat ik naar huis ging, oooh echt zo triestig. Dat vind ik zo ontzettend moeilijk é. Ik zou haar bijna willen meenemen naar huis, echt waar.
Morgenochtend is Eric al weer terug naar België. Om het nog maar eens te zeggen: “ongelofelijk hoe snel de tijd hier gaat”.
Ik ga onder de wol kruipen, of toch tenminste in mijn bedje want onder de wol zou iets te warm zijn hier.( hihih)
Slaaplekker!
Miss you al
Zoenen
p.s. Zussie nog eens een dikke proficiat met je verjaardag é, khoop da je mijn berichtje ontvangen hebt. Je begint ook al een oude doos te worden é!
p.p.s Sam, ik wens jou al proficiat voor morgen!!!
Zoenen
Het is vandaag gewoon al weer donderdag, ik kan het bijna niet geloven dat het morgen al de laatste dag van de week is. Het is zo gek hoe snel de tijd hier voorbij vliegt. Ik zit nu gewoon al in de helft en kan het zelf helemaal niet geloven dat ik hier al 2 maanden ben. I love it here!!!
Zaterdag was het een leuk feestje ze! Eerst hadden we bij Raj naar de rugby gekeken en Ierland heeft “the six nations” gewonnen dus Siobhan was euforisch! Hihihi! Daarna zijn we vertrokken naar Kate haar huis. Het was reeds half 10 toen we aankwamen en er was een gezellige sfeer. Toen iedereen begon weg te gaan besloten we om met verschillende te gaan dansen. Het was echt heerlijk om nog eens te gaan dansen. Ik heb me zo goed geamuseerd! Het was 04u00 als we in ons bed lagen en de volgende dag heb ik tot 14u in mijn bed gelegen. Voor de eerste keer in 2 maanden dat ik langer dan 7u00 geslapen heb!!! Zondag was echt de perfecte “lazy Sunday”.
Dinsdag ben ik, samen met Sydney (coördinator van Sables), naar Lusaka gereden om mijn stagementor, Eric, op te pikken in de luchthaven. Ik zag er echt tegenop om een dikke 2uur met hem in de auto te zitten, maar al bij al viel het nog goed mee, behalve dan zijn rijstijl, maar dat is iets eigen aan Zambianen, of misschien wel Afrikanen. Het was leuk om mijn stagementor te zien. Dinsdagavond heb ik samen met hem iets gegeten en veel gepraat over het alles hier verloopt. Het was een goed babbel en het deed echt goed om alles eens te kunnen vertellen aan iemand die je kent van thuis. Klinkt misschien stom maar er is een verschil tussen dingen vertellen aan mensen hier of mensen die je kent van thuis hoor, voor mij dan toch.
Woensdag heeft hij met Sydney wat rondgereden om verschillende delen van Kara in de namiddag hebben we mijn schooltaken en voornamelijk mijn thesis besproken. Het maakt mij echt bang, alleen al bij het typen van het woord wordt ik al zenuwachtig. Het is gewoon niet evident om er hier aan te beginnen maar ik heb nu, dankzij mijn gesprek met Eric, toch al een beter overzicht gekregen over hoe en wat en ik ga erin vliegen.
S’avond hebben we samen met Siobhan iets gegeten en heeft hij toevallig Raj ook ontmoet.
Vandaag was ik de hele dag in de hospice en is Eric in de namiddag naar daar gekomen om met Gabriël, coordinator van de hospice, vanalles te besrpeken. Ik had echt een fantastsich dag vandaag. Het merendeel van mijn tijd heb ik doorgebracht met Agnes, het liefste meisje van de hele wereld. Echt ongelofelijk, ze is 11 jaar en is HIV positief en is opgenomen in de hospice omwille van TBC. Ze was ondervoed en heeft verschillende schimmels op haar angezicht en uitslag op haar armen. Haar beide ouders zijn overleden aan aids en ze woonde bij haar oom voordat ze in de hospice opgenomen werd. Haar oom is nu opgesloten in de gevangenis omwille van mishandeling en misbruik. Dit wil zeggen dat wanneer Agnes beter is, ze zal geplaatst worden in een weeshuis hier in Kabwé, wat echt niet zo fantastisch is! Ze is zo een pracht van een meisje echt ongelofelijk en dan moeten haar zoveel problemen overkomen, en zij is maar één van zo zovelen. Het doet zo een deugd en het geeft zo een heerlijk gevoel wanneer je beseft dat jou aanwezigheid iets positief is voor dat meisje. Ik heb het altijd moeilijk om haar dan echter te laten helemaal alleen. Er komt haar nooit iemand opzoeken. Ze heeft wel veel aan de mensen die werken in de Hospice, stuk voor stuk schatten van mensen, maar toch het is niet hetzelfde als je eigen familie. Haar gezichtje vandaag wanneer ik haar vertelde dat ik naar huis ging, oooh echt zo triestig. Dat vind ik zo ontzettend moeilijk é. Ik zou haar bijna willen meenemen naar huis, echt waar.
Morgenochtend is Eric al weer terug naar België. Om het nog maar eens te zeggen: “ongelofelijk hoe snel de tijd hier gaat”.
Ik ga onder de wol kruipen, of toch tenminste in mijn bedje want onder de wol zou iets te warm zijn hier.( hihih)
Slaaplekker!
Miss you al
Zoenen
p.s. Zussie nog eens een dikke proficiat met je verjaardag é, khoop da je mijn berichtje ontvangen hebt. Je begint ook al een oude doos te worden é!
p.p.s Sam, ik wens jou al proficiat voor morgen!!!
Zoenen
zaterdag 21 maart 2009
21 maart
Hallo iedereen,
Ja ik weet het, sorry!! Het is lang geleden maar het is zo ontzettend druk geweest en het internet was niet altijd even goed.
Afgelopen week was een vol uiteenlopende emoties. Het begon eerst en vooral met afgelopen weekend. Siobhan was van vrijdag tot maandag naar Lusaka om Saint-Patricks Day te vieren. Er was een bal in de Ierse ambassade enzo. Dus ik was vier dagen helemaal alleen. Ik zag er heel erg tegenop om hier helemaal in mijn eentje te zijn, maar het was eigenlijk best leuk. Vrijdag en zaterdagavond zijn de meisjes van Sables gekomen voor een etentje en het was heel gezellig. We hebben goed gelachen.
Ik had wat tijd voor mezelf, om rustig eens alles op een rijtje te zetten wat er tot nu toe allemaal is gebeurd en dat heeft deugd gedaan. Het nadeel is ook dat ik een beetje ben beginnen flippen voor mijn thesis. Het is zo moeilijk om mij hierop te concentreren en relevante info te zoeken, het is echt niet makkelijk. Ik hoop dat het mij allemaal gaat lukken.
Maandag, dinsdag en woensdag waren drie vreselijke dagen. In Sables liep het heel moeilijk, Syndey was er nooit en niemand die dan iets doet daar. Ik heb mij nog nooit zo nutteloos gevoeld als toen denk ik. Ik wou zelf dingen doen met de kinderen maar dat gaat niet aangezien we elkaar helemaal niet kunnen verstaan en als je dan hulp vraagt aan één van de sociaal werksters is dat niet altijd met hun volle zin. Het is zo frustrerend dat ik niet met hen kan communiceren, of toch niet op een volwaardige manier. Ik voelde mij zo stom om naar Zambia te komen en te denken dat ik echt iets kon betekenen hier. Ik kan geen normaal gesprek met de kinderen voeren terwijl ze daar heel veel nood aan hebben. Sommige kinderen hebben echt serieuze problemen. Ze worden geconfronteerd met mishandeling, armoede, honger, misbruik,...Daar moet over gepraat worden, dat is de taak van de sociaal werker, maar dit gebeurt helemaal niet. Ik wou dat ik de taal kon en met die kinderen gesprekken kon voeren. Het is soms gewoon erg frusterend.
Iedere avond na het werk gooien Siobhan en ik altijd al onze frustraties op tafel en praten erover en dit is zo een grote hulp. Indien we dit niet konden doen, waren we er al lang onder door gegaan denk ik. Relativeren é, dat hier zo belangrijk maar dan heb je ook het gevaar van te veel te relativeren. Het is gewoon niet gemakkelijk om een middenweg te vinden.
Gelukkig waren donderdag en vrijdag fantastische dagen. Samen met Edith en Barbara, twee sociaal werksters in Sables, ben ik naar Makululu geweest waar we verschillende nieuwe vrouwengroepen ontmoet hebben. De groepen van vrouwen die we dan empoweren, motiveren om zelf handeltjes op te richten zodat ze zelfvoorzienend kunnen worden, en zodat hun kinderen niet meer op straat moeten gaan verkopen. Het is echt een goed project maar het loopt niet altijd zo gemakkelijk, maar ja wat is wel gemakkelijk é!
Het nutteloos gevoel dat ik de eerste drie dagen had was helemaal verdwenen. Ik voelde gisteren dat ik echt iets betekende voor de vrouwen daar. Het feit alleen al dat een blanke persoon interesse toont in hun leven en werken is voor hen zo motiverend om verder te doen. Ze zijn zo ontzettend gelukkig om mij te zien en dat geeft mij een warm gevoel. Echt wat ik nodig had na een slechte start van de week. Ze hebben allemaal al redelijk wat geld gespaard en ze bereiken er echt goede dingen mee. Het is zo goed om eens positieve dingen te zien.
Op dit moment ben ik terug in de farm van Raj. We gaan sebiet naar de laatste rugby match kijken van Ierland en daarna is er een afscheidsfeestje van Kate. Ze heeft hier ongeveer vier jaar gewoon en gaat terug naar engeland nu! Dus hopelijk wordt het een leuk feestje!!
Ik zie jullie allemaal graag en mis jullie allemaal!!
Dikke zoenen en tot snel!
Sorry dat ik niet zoveel schrijf maar het is allemaal wat hectisch en druk daarmee!!
Tot snel!!
Ja ik weet het, sorry!! Het is lang geleden maar het is zo ontzettend druk geweest en het internet was niet altijd even goed.
Afgelopen week was een vol uiteenlopende emoties. Het begon eerst en vooral met afgelopen weekend. Siobhan was van vrijdag tot maandag naar Lusaka om Saint-Patricks Day te vieren. Er was een bal in de Ierse ambassade enzo. Dus ik was vier dagen helemaal alleen. Ik zag er heel erg tegenop om hier helemaal in mijn eentje te zijn, maar het was eigenlijk best leuk. Vrijdag en zaterdagavond zijn de meisjes van Sables gekomen voor een etentje en het was heel gezellig. We hebben goed gelachen.
Ik had wat tijd voor mezelf, om rustig eens alles op een rijtje te zetten wat er tot nu toe allemaal is gebeurd en dat heeft deugd gedaan. Het nadeel is ook dat ik een beetje ben beginnen flippen voor mijn thesis. Het is zo moeilijk om mij hierop te concentreren en relevante info te zoeken, het is echt niet makkelijk. Ik hoop dat het mij allemaal gaat lukken.
Maandag, dinsdag en woensdag waren drie vreselijke dagen. In Sables liep het heel moeilijk, Syndey was er nooit en niemand die dan iets doet daar. Ik heb mij nog nooit zo nutteloos gevoeld als toen denk ik. Ik wou zelf dingen doen met de kinderen maar dat gaat niet aangezien we elkaar helemaal niet kunnen verstaan en als je dan hulp vraagt aan één van de sociaal werksters is dat niet altijd met hun volle zin. Het is zo frustrerend dat ik niet met hen kan communiceren, of toch niet op een volwaardige manier. Ik voelde mij zo stom om naar Zambia te komen en te denken dat ik echt iets kon betekenen hier. Ik kan geen normaal gesprek met de kinderen voeren terwijl ze daar heel veel nood aan hebben. Sommige kinderen hebben echt serieuze problemen. Ze worden geconfronteerd met mishandeling, armoede, honger, misbruik,...Daar moet over gepraat worden, dat is de taak van de sociaal werker, maar dit gebeurt helemaal niet. Ik wou dat ik de taal kon en met die kinderen gesprekken kon voeren. Het is soms gewoon erg frusterend.
Iedere avond na het werk gooien Siobhan en ik altijd al onze frustraties op tafel en praten erover en dit is zo een grote hulp. Indien we dit niet konden doen, waren we er al lang onder door gegaan denk ik. Relativeren é, dat hier zo belangrijk maar dan heb je ook het gevaar van te veel te relativeren. Het is gewoon niet gemakkelijk om een middenweg te vinden.
Gelukkig waren donderdag en vrijdag fantastische dagen. Samen met Edith en Barbara, twee sociaal werksters in Sables, ben ik naar Makululu geweest waar we verschillende nieuwe vrouwengroepen ontmoet hebben. De groepen van vrouwen die we dan empoweren, motiveren om zelf handeltjes op te richten zodat ze zelfvoorzienend kunnen worden, en zodat hun kinderen niet meer op straat moeten gaan verkopen. Het is echt een goed project maar het loopt niet altijd zo gemakkelijk, maar ja wat is wel gemakkelijk é!
Het nutteloos gevoel dat ik de eerste drie dagen had was helemaal verdwenen. Ik voelde gisteren dat ik echt iets betekende voor de vrouwen daar. Het feit alleen al dat een blanke persoon interesse toont in hun leven en werken is voor hen zo motiverend om verder te doen. Ze zijn zo ontzettend gelukkig om mij te zien en dat geeft mij een warm gevoel. Echt wat ik nodig had na een slechte start van de week. Ze hebben allemaal al redelijk wat geld gespaard en ze bereiken er echt goede dingen mee. Het is zo goed om eens positieve dingen te zien.
Op dit moment ben ik terug in de farm van Raj. We gaan sebiet naar de laatste rugby match kijken van Ierland en daarna is er een afscheidsfeestje van Kate. Ze heeft hier ongeveer vier jaar gewoon en gaat terug naar engeland nu! Dus hopelijk wordt het een leuk feestje!!
Ik zie jullie allemaal graag en mis jullie allemaal!!
Dikke zoenen en tot snel!
Sorry dat ik niet zoveel schrijf maar het is allemaal wat hectisch en druk daarmee!!
Tot snel!!
woensdag 11 maart 2009
9 Maart
Hoe is het daar in België?
Het is vandaag maandag 9 maart 2009, een feestdag hier in Zambia: International Womans Day! Iedereen krijg hier vrijaf om de dag van de vrouw te vieren, als dat nu eens geen goed initiatief is. :-)
9 maart betekent ook dat ik hier al een maand en 2 dagen ben. Ik kan het gewoon niet geloven hoe snel de tijd hier vliegt. Een maand is in een knip voorbij.
Vorige week donderdag en vrijdag ben ik iedere middag Pethias gaan bezoeken in de Hospice. Ik ben zo blij dat ik voorgesteld heb om hem naar daar te brengen, wie weet wat er nu anders met hem zou gebeurd zijn. Hij voelde zich wel niet zo goed in de Hospice, wat natuurlijk heel logisch is wanneer je omringd bent door stervende en zwaar zieke mensen. Iedere keer als ik daar aankwam blonken zijn oogjes van geluk en als ik s’avonds weg ging blonken ze ook maar dan van zijn tranen. Het was zo erg om hem daar achter te laten wetend dat er niemand is die hem nog zal bezoeken of missen. Er werd wel heel goed voor hem gezorgd en hij was daar de ster, iedereen was gek op hem. Ze hebben hem daar zelf een paar extra dagen gehouden zodat hij voldoende kon recupereren. Dus dat is allemaal heel positief é, morgen komt hij terug naar Sables. Het geeft mij echt een grote voldoening dat ik ervoor heb kunnen zorgen dat alles nu goed met hem gaat en dat hij toch ergens het gevoel heeft gekregen dat er mensen om hem geven. Allé, dat hoop ik toch tenminste.
Vrijdagavond ben ik samen met Siobhan, Kate, Kelly en Raj op een weekendje vertrokken naar Mulungushi Lake, ongeveer 2 uurtjes rijden vanuit Kabwé. Het was een fantastisch en relaxed weekendje. Toen we daar aankwamen was het al donker. We hebben wat gegeten en gaan slapen. Je kan je echt niet voorstellen wat Raj allemaal meehad van eten en drinken, het was er echt over. Het was precies alsof we met 10 man weg waren voor een week. Het was echt een beetje decadent en ik had momenten dat ik mij echt afvroeg wat we aan het doen waren, gelukkig dacht Siobhan er net hetzelfde over. Raj heeft veel geld en hij toont het ook graag. Iets waar ik mij nu over heb gezet want het heeft niet veel zin om daar met hem over in discussie te treden.
De volgende dag zijn we gaan varen met zijn zodiac op het meer. De hutjes waar we sliepen staan langs de oevers van het meer echt prachtig. Je hebt verder een enorme dam met watervallen waar we naartoe gevaren zijn. Daarna hebben we een tour gedaan op het meer en naar de zonsondergang gekeken vanuit de boot. Ik heb nog nooit zoiets prachtigs gezien. Het meer is reusachtig en we zaten met ons vijf in een klein bootje in het midden. Je voelt je zo ontzettend klein. Ik mij nog nooit zo overweldigd gevoeld door de natuur als op dat moment. Kelly, Kate en Siobhan zijn toen in het meer gesprongen maar Siobhan had mij zo bang gemaakt voor de krokodillen dat ik vriendelijk bedankt heb. Ze waren er trouwens zelf snel in en uit, want er zitten wel degelijk krokodillen in maar jammer genoeg geen gezien.
Zondag zijn Raj, Kate en Kelly gaan vissen en wandelen en Siobhan en ik zijn aan het zwembad gebleven. Het was te warm om te gaan wandelen op de rotsen en er was daar een klein zwembadje dus zijn we daar gebleven. Heerlijk wat zwemmen, wat lezen en wat babbelen. Het was een supermiddag. Toen ze terug waren hebben we alles ingepakt en terug naar Kabwé vertrokken. Ik en Siobhan zaten in de laadbak van Raj’s zijn pick-up en genoten van het uitzicht en weeral een prachtige zonsondergang terwijl we liedjes zongen en Hunters dronken. Het klinkt allemaal nogal idyllisch, maar het was ook zo. Het is zo leuk om even weg te kunnen en te bekomen van een zware en emotionele week want indien je dat niet kan, kan je het niet lang volhouden hier.
Ik ga het hierbij laten!
Hoe is het daar in België?
Het is vandaag maandag 9 maart 2009, een feestdag hier in Zambia: International Womans Day! Iedereen krijg hier vrijaf om de dag van de vrouw te vieren, als dat nu eens geen goed initiatief is. :-)
9 maart betekent ook dat ik hier al een maand en 2 dagen ben. Ik kan het gewoon niet geloven hoe snel de tijd hier vliegt. Een maand is in een knip voorbij.
Vorige week donderdag en vrijdag ben ik iedere middag Pethias gaan bezoeken in de Hospice. Ik ben zo blij dat ik voorgesteld heb om hem naar daar te brengen, wie weet wat er nu anders met hem zou gebeurd zijn. Hij voelde zich wel niet zo goed in de Hospice, wat natuurlijk heel logisch is wanneer je omringd bent door stervende en zwaar zieke mensen. Iedere keer als ik daar aankwam blonken zijn oogjes van geluk en als ik s’avonds weg ging blonken ze ook maar dan van zijn tranen. Het was zo erg om hem daar achter te laten wetend dat er niemand is die hem nog zal bezoeken of missen. Er werd wel heel goed voor hem gezorgd en hij was daar de ster, iedereen was gek op hem. Ze hebben hem daar zelf een paar extra dagen gehouden zodat hij voldoende kon recupereren. Dus dat is allemaal heel positief é, morgen komt hij terug naar Sables. Het geeft mij echt een grote voldoening dat ik ervoor heb kunnen zorgen dat alles nu goed met hem gaat en dat hij toch ergens het gevoel heeft gekregen dat er mensen om hem geven. Allé, dat hoop ik toch tenminste.
Vrijdagavond ben ik samen met Siobhan, Kate, Kelly en Raj op een weekendje vertrokken naar Mulungushi Lake, ongeveer 2 uurtjes rijden vanuit Kabwé. Het was een fantastisch en relaxed weekendje. Toen we daar aankwamen was het al donker. We hebben wat gegeten en gaan slapen. Je kan je echt niet voorstellen wat Raj allemaal meehad van eten en drinken, het was er echt over. Het was precies alsof we met 10 man weg waren voor een week. Het was echt een beetje decadent en ik had momenten dat ik mij echt afvroeg wat we aan het doen waren, gelukkig dacht Siobhan er net hetzelfde over. Raj heeft veel geld en hij toont het ook graag. Iets waar ik mij nu over heb gezet want het heeft niet veel zin om daar met hem over in discussie te treden.
De volgende dag zijn we gaan varen met zijn zodiac op het meer. De hutjes waar we sliepen staan langs de oevers van het meer echt prachtig. Je hebt verder een enorme dam met watervallen waar we naartoe gevaren zijn. Daarna hebben we een tour gedaan op het meer en naar de zonsondergang gekeken vanuit de boot. Ik heb nog nooit zoiets prachtigs gezien. Het meer is reusachtig en we zaten met ons vijf in een klein bootje in het midden. Je voelt je zo ontzettend klein. Ik mij nog nooit zo overweldigd gevoeld door de natuur als op dat moment. Kelly, Kate en Siobhan zijn toen in het meer gesprongen maar Siobhan had mij zo bang gemaakt voor de krokodillen dat ik vriendelijk bedankt heb. Ze waren er trouwens zelf snel in en uit, want er zitten wel degelijk krokodillen in maar jammer genoeg geen gezien.
Zondag zijn Raj, Kate en Kelly gaan vissen en wandelen en Siobhan en ik zijn aan het zwembad gebleven. Het was te warm om te gaan wandelen op de rotsen en er was daar een klein zwembadje dus zijn we daar gebleven. Heerlijk wat zwemmen, wat lezen en wat babbelen. Het was een supermiddag. Toen ze terug waren hebben we alles ingepakt en terug naar Kabwé vertrokken. Ik en Siobhan zaten in de laadbak van Raj’s zijn pick-up en genoten van het uitzicht en weeral een prachtige zonsondergang terwijl we liedjes zongen en Hunters dronken. Het klinkt allemaal nogal idyllisch, maar het was ook zo. Het is zo leuk om even weg te kunnen en te bekomen van een zware en emotionele week want indien je dat niet kan, kan je het niet lang volhouden hier.
Ik ga het hierbij laten!
4 Maart
What a day, what a day,...
Gisteren en vandaag waren echt twee zware dagen.
Gisteren in de hospice is er een meisje van 11 jaar overleden. Ze had HIV/AIDS en TBC en kwam geregeld naar de hospice wanneer het slecht ging. Ze kreeg dan medicatie en als het beter was ging ze terug naar huis. Gisteren kwam naar de hospice samen met haar en ze zag er echt verschrikkelijk uit. Siobhan heeft haar onmiddelijk naar het General Hospital gebracht omdat ze in de hospice niets meer konden doen en onderweg in de wagen is ze overleden. Het is gewoon echt zo oneerlijk.. De vader heeft juist zijn vrouw verloren, had geen geld en deed alles zodat zijn twee kinderen eten hadden s’avonds. Maar het mocht allemaal niet baten, bovenop alles is hij zijn dochter ook nog eens kwijt. Wie kan nu zo hard en gemeen zijn. Ik kan er echt niet bij dat deze mensen zo sterk blijven geloven in een God die ervoor zorgt dat alles inorde komt. Alles komt inorde maar je moet gewoon geduld hebben want God geeft het je wanneer de tijd rijp is. Dat is wat ze hier geloven, ondanks alles wat ze hier moeten meemaken geloven ze dat nog steeds. Can you imagine?!!! Ik had mijn geloof al lang opgegeven in hun plaats, want een God die zoiets doet is het gewoon niet waard om in te geloven.
Het gevoel van onrechtvaardigheid en ongeloof bleef vandaag ook de hele dag. Ik heb reeds verteld over Pethias, de jongen van Sables die sinds kort op de straat slaapt. Ik ben 2 weken geleden op huisbezoek geeweest bij zijn vader, zonder resultaat echter. Ik merkte gisteren reeds op dat hij een heel zware hoest had en niet zichzelf was. Deze morgen zag hij er echt slecht uit en ik stelde voor aan Alice, sociaal werkster in Sables, om hem naar Siobhan in de Hospice te brengen om hem te laten nakijken. Aangezien ze toestemde heb ik hem naar Siobhan gebracht. Ze besliste om hem op te nemen omdat hij positief testte voor malaria en ook tekenen van een longonsteking vertoonde. Aangezien hij op de straat slaapt zou het er niet beter op worden, dus besloot Siobhan om hem enkele dagen in de Hospice te houden. Ze hebben hem propere kleren gegeven, want sinds mijn eerste dag in Sables tot nu (zo goed als een maand) droeg hij dezelfde, ongewassen kleren. In Sables hebben ze nochtans kleren, maar ze willen ze niet zomaar geven. Ik was helemaal in shock. Ik vroeg of ik een trui mocht nemen voor hem omdat hij enkel een t-shirt draagt en dit is niet echt bevorderend voor zijn longen maar dat mocht niet. Het moest eerst goedgekeurd worden door Sydney, blablabla.... Echt, ik kon mijn oren niet geloven. Gelukkig hebben ze hem in de Hospice vanalles gegeven. Ik ben zo lang mogelijk bij hem gebleven en ik had zo een vreselijk gevoel wanneer ik hem alleen moest achterlaten daar. Mijn hart is opnieuw gebroken!! Deze jongen heeft niemand die hem zal missen deze avond, niemand die hem zal gaan opzoeken. Het is gewoon niet in woorden te vatten. Ik ga morgen naar de Hospice en kijken hoe het met hem is. Hopelijk kan hij daar nog eventjes blijven totdat hij weer de oude is, want slapen op de straat zal de dingen alleen maar erger maken. It’s just so unfair!!
Voor ik hierheen kwam geloofde ik dat alles een reden had, maar daar begin ik nu serieus aan te twijfelen want voor deze dingen is geen enkele, maar dan ook geen enkele reden aanvaardbaar. Ik zou zelf in de verste verte geen reden kunnen bedenken om al deze vreselijke dingen te kunnen rechtvaardigen. Een 11 jarig jongetje helemaal alleen op de wereld, wie kan dat rechtvaardigen?
Dus mama, ik ben serieus aan het twijfelen of alle dingen die gebeuren een reden hebben en uiteindelijk in iets positief uitdraaien. Ik geloof er hoe langer, hoe minder in.
Zoenen en tot snel!
What a day, what a day,...
Gisteren en vandaag waren echt twee zware dagen.
Gisteren in de hospice is er een meisje van 11 jaar overleden. Ze had HIV/AIDS en TBC en kwam geregeld naar de hospice wanneer het slecht ging. Ze kreeg dan medicatie en als het beter was ging ze terug naar huis. Gisteren kwam naar de hospice samen met haar en ze zag er echt verschrikkelijk uit. Siobhan heeft haar onmiddelijk naar het General Hospital gebracht omdat ze in de hospice niets meer konden doen en onderweg in de wagen is ze overleden. Het is gewoon echt zo oneerlijk.. De vader heeft juist zijn vrouw verloren, had geen geld en deed alles zodat zijn twee kinderen eten hadden s’avonds. Maar het mocht allemaal niet baten, bovenop alles is hij zijn dochter ook nog eens kwijt. Wie kan nu zo hard en gemeen zijn. Ik kan er echt niet bij dat deze mensen zo sterk blijven geloven in een God die ervoor zorgt dat alles inorde komt. Alles komt inorde maar je moet gewoon geduld hebben want God geeft het je wanneer de tijd rijp is. Dat is wat ze hier geloven, ondanks alles wat ze hier moeten meemaken geloven ze dat nog steeds. Can you imagine?!!! Ik had mijn geloof al lang opgegeven in hun plaats, want een God die zoiets doet is het gewoon niet waard om in te geloven.
Het gevoel van onrechtvaardigheid en ongeloof bleef vandaag ook de hele dag. Ik heb reeds verteld over Pethias, de jongen van Sables die sinds kort op de straat slaapt. Ik ben 2 weken geleden op huisbezoek geeweest bij zijn vader, zonder resultaat echter. Ik merkte gisteren reeds op dat hij een heel zware hoest had en niet zichzelf was. Deze morgen zag hij er echt slecht uit en ik stelde voor aan Alice, sociaal werkster in Sables, om hem naar Siobhan in de Hospice te brengen om hem te laten nakijken. Aangezien ze toestemde heb ik hem naar Siobhan gebracht. Ze besliste om hem op te nemen omdat hij positief testte voor malaria en ook tekenen van een longonsteking vertoonde. Aangezien hij op de straat slaapt zou het er niet beter op worden, dus besloot Siobhan om hem enkele dagen in de Hospice te houden. Ze hebben hem propere kleren gegeven, want sinds mijn eerste dag in Sables tot nu (zo goed als een maand) droeg hij dezelfde, ongewassen kleren. In Sables hebben ze nochtans kleren, maar ze willen ze niet zomaar geven. Ik was helemaal in shock. Ik vroeg of ik een trui mocht nemen voor hem omdat hij enkel een t-shirt draagt en dit is niet echt bevorderend voor zijn longen maar dat mocht niet. Het moest eerst goedgekeurd worden door Sydney, blablabla.... Echt, ik kon mijn oren niet geloven. Gelukkig hebben ze hem in de Hospice vanalles gegeven. Ik ben zo lang mogelijk bij hem gebleven en ik had zo een vreselijk gevoel wanneer ik hem alleen moest achterlaten daar. Mijn hart is opnieuw gebroken!! Deze jongen heeft niemand die hem zal missen deze avond, niemand die hem zal gaan opzoeken. Het is gewoon niet in woorden te vatten. Ik ga morgen naar de Hospice en kijken hoe het met hem is. Hopelijk kan hij daar nog eventjes blijven totdat hij weer de oude is, want slapen op de straat zal de dingen alleen maar erger maken. It’s just so unfair!!
Voor ik hierheen kwam geloofde ik dat alles een reden had, maar daar begin ik nu serieus aan te twijfelen want voor deze dingen is geen enkele, maar dan ook geen enkele reden aanvaardbaar. Ik zou zelf in de verste verte geen reden kunnen bedenken om al deze vreselijke dingen te kunnen rechtvaardigen. Een 11 jarig jongetje helemaal alleen op de wereld, wie kan dat rechtvaardigen?
Dus mama, ik ben serieus aan het twijfelen of alle dingen die gebeuren een reden hebben en uiteindelijk in iets positief uitdraaien. Ik geloof er hoe langer, hoe minder in.
Zoenen en tot snel!
2 Maart
Hello iedereen,
Vandaag heb ik een heel drukke dag gehad. Om 07u00 vertrokken om dan uiteindelijk tegen 7u50 in Sables aan te komen.
Eerst ben ik eventjes meegeweest naar de training voor peereducators met Sydney. Toen ik terug in Sables was, ben ik samen met Edith (Sociaal werkster in Sables) naar Makululu geweest. Herinneren jullie je Makululu nog?....
Inderdaad, de op één na grootste sloppenwijk in Afrika. Edith doet daar een project om de vrouwen te empoweren. Het is een project waarbij Edith en Barbara (ook een Sociaal werkster in Sables) de vrouwen bijstaan om met hun eigen geld een business te beginnen. Ze hebben dit al eerder gedaan maar dan met geld van Sables en dit lukte niet goed. De vrouwen gebruikten het geld voor anderen dingen, maar aangezien het nu om hun eigen geld gaat ziet het er veel beter uit. Ze komen één keer per week samen om alles op te volgen en vragen te beantwoorden.
Het was ongelofelijk om te zien. Zo groot dat makululu is echt, je kan het je niet voorstellen. Ze hebben een eigen market, vol met capenta (de rotte gedroogde visjes). Kunnen jullie zich het een beetje voorstellen, tientallen kraampjes met capenta in de blakende zon,... Niet bepaald een aangename geur dus.
Toen we op de afgesproken plaats aankwamen, vonden we slechts enkele vrouwen. Edith vertelde me dat het kwam door de hevige regenbuien in de ochtend.
Het is waar, je ziet het in Sables ook, wanneer het regent zijn er veel minder kinderen. Dit komt omdat de meeste mensen overal te voet gaan en wanneer het regent blijven ze gewoon thuis. Het maakt niet uit wat ze afgesproken hebben. Regen = thuisblijven. Ik snap het wel want als het hier regent is het echt vreselijk, in één seconde ben je echt tot op je ondergoed drijfnat.
Dus we zaten met enkele vrouwen te praten, eigenlijk Edith want het was in Bemba, en ik vroeg of ik wat foto’s mocht nemen. Ze vonden het de max. De mensen hier vinden het zo fantastisch wanneer ik foto’s van hen neem. Ik beloofde hen om er een paar uit te printen en ze mee te brengen de volgende keer en ze waren dolgelukkig. Het is zo een goed gevoel wanneer je mensen zo gelukkig kan maken met zo kleine dingen. Het is uit deze dingen dat je energie moet halen en het zijn deze kleine dingen waaruit je kracht moet halen wanneer het eventjes minder gaat.
Hiermee ga ik afsluiten, tot snel!
Zoenen
Sarah
Hello iedereen,
Vandaag heb ik een heel drukke dag gehad. Om 07u00 vertrokken om dan uiteindelijk tegen 7u50 in Sables aan te komen.
Eerst ben ik eventjes meegeweest naar de training voor peereducators met Sydney. Toen ik terug in Sables was, ben ik samen met Edith (Sociaal werkster in Sables) naar Makululu geweest. Herinneren jullie je Makululu nog?....
Inderdaad, de op één na grootste sloppenwijk in Afrika. Edith doet daar een project om de vrouwen te empoweren. Het is een project waarbij Edith en Barbara (ook een Sociaal werkster in Sables) de vrouwen bijstaan om met hun eigen geld een business te beginnen. Ze hebben dit al eerder gedaan maar dan met geld van Sables en dit lukte niet goed. De vrouwen gebruikten het geld voor anderen dingen, maar aangezien het nu om hun eigen geld gaat ziet het er veel beter uit. Ze komen één keer per week samen om alles op te volgen en vragen te beantwoorden.
Het was ongelofelijk om te zien. Zo groot dat makululu is echt, je kan het je niet voorstellen. Ze hebben een eigen market, vol met capenta (de rotte gedroogde visjes). Kunnen jullie zich het een beetje voorstellen, tientallen kraampjes met capenta in de blakende zon,... Niet bepaald een aangename geur dus.
Toen we op de afgesproken plaats aankwamen, vonden we slechts enkele vrouwen. Edith vertelde me dat het kwam door de hevige regenbuien in de ochtend.
Het is waar, je ziet het in Sables ook, wanneer het regent zijn er veel minder kinderen. Dit komt omdat de meeste mensen overal te voet gaan en wanneer het regent blijven ze gewoon thuis. Het maakt niet uit wat ze afgesproken hebben. Regen = thuisblijven. Ik snap het wel want als het hier regent is het echt vreselijk, in één seconde ben je echt tot op je ondergoed drijfnat.
Dus we zaten met enkele vrouwen te praten, eigenlijk Edith want het was in Bemba, en ik vroeg of ik wat foto’s mocht nemen. Ze vonden het de max. De mensen hier vinden het zo fantastisch wanneer ik foto’s van hen neem. Ik beloofde hen om er een paar uit te printen en ze mee te brengen de volgende keer en ze waren dolgelukkig. Het is zo een goed gevoel wanneer je mensen zo gelukkig kan maken met zo kleine dingen. Het is uit deze dingen dat je energie moet halen en het zijn deze kleine dingen waaruit je kracht moet halen wanneer het eventjes minder gaat.
Hiermee ga ik afsluiten, tot snel!
Zoenen
Sarah
zaterdag 28 februari 2009
hectische week vol emoties
Ej iedereen,
Het is een tijdje geleden é! Het is vandaag zaterdag 28 februari. Ik kan niet geloven dat ik hier al drie weken ben. Echt ongelofelijk hoe snel de tijd hier gaat.
Ik heb zoveel te vertellen en weet niet wat eerst te schrijven.
Ik zal beginnen bij vorige zondag (22 februari). Vorige zondag ben ik samen met Siobhan, Stephan en Rachel, Kelly en Kate naar de farm van Raj, de indiër geweest. Het was zo een heerlijke dag echt amaai! Zo een prachtige farm echt ongelofelijk. Om het hele domein, met al zijn velden, te zien duurt het ongeveer 4 uur ( met een auto). Het is echt insane. Het is hier echt een klein paradijsje en echt heerlijk om hier af en toe tot rust te komen. Het is precies alsof ik in een film leef als ik op de farm ben zo fantastisch is het. We zijn gaan zwemmen in een rivier met een klein watervalletje dat heeft zo een deugd gedaan. Toen we terug kwamen heeft Raj, Biryani gemaakt. Het is een indisch gerecht met kip en rijst en vanalles dat ongeveer 2 tot 3 uur op het vuur moet staan! Mmmmmm het was echt heerlijk! Op dit ogenblik ben ik ook op de farm en we gaan weer iets heerlijks eten met kip en allerlei specerijen jammiejam. Het is echt heerlijk om eventjes van alles weg te kunnen “vluchten” in dit paradijsje.
Maandag kreeg ik het slechte nieuws van Valérie dat ze naar huis ging. Het viel haar hier te zwaar en ze heeft dinsdagochtend het vliegtuig terug naar België genomen. Het was wel een serieuze schok voor mij, maar het is beter voor haar. Als je je niet goed voelt moet je hier niet blijven é! Het is wel heel spijtig maar het lukt mij wel!
Dinsdag ben ik samen met Sydney, de coordinator van Sables en tevens mijn mentor, naar een training van jongeren tussen 14 en 18 jaar geweest. Deze jongeren werden getraind als peer-educators om naar deze vierdaagse training in hun school preventie te geven over HIV/AIDS. Het is echt een fantastisch initiatief alleen jammer dat het vanuit zo een religieus oogpunt gegeven wordt. De keyword is “ABC” (Abstain, Be faithfull and use a Condom). Ze krijgen hier ingeprent dat onthouding het beste middel is tegen HIV/AIDS. Het is hier ook een grote zonde om seks te hebben voor het huwelijk en condooms zijn niet te vertrouwen volgens hen. Ik had het hier wel wat moeilijk mee, maar toch is de training zeer positief. HIV/AIDS is zo een supergroot probleem hier, echt amaai. Het brengt zoveel misérie met zich mee. Het is erg om te zien wat een ziekte als dit allemaal teweeg kan brengen. Vandaag ben ik met Siobhan meegeweest, in de voormiddag, naar de hospice. Het is vreselijk om die mensen daar te zien. Het zijn allemaal terminale mensen. In de hospice doen ze “Palliative care and return to life care”. Ze proberen, voornamelijk mensen met HIV/AIDS, een zo comfortabel mogelijk leven te geven. Wanneer ze het niet meer kunnen volhouden komen ze naar de hospice voor een tijdje en krijgen medicatie en als ze terug wat beter zijn kunnen ze terug naar huis. Het is allemaal gratis, wat wel belangrijk is. Het zet je allemaal aan het denken. Het klinkt echt zo cliché, ik weet het, maar je gaat je leven echt zo hard gaan appreciëren wanneer je dit allemaal ziet. Je leert hier, ik tenminste toch, zo hard relativeren.
Genoeg met het diepzinnig gedoe. Ik vertel verder over mijn week. Dinsdag hebben Siobhan en ik pannenkoeken gebakken want in Ierland en Engeland was het “Panecake Tuesday”, juist voor de vasten. We hebben Kate, Kelly en Raj uitgenodigd en het was zo gezellig. We hebben pannekoeken gemaakt met spinazie, uit Raj zijn tuin, en feta, citroen en suiker, appeltjes en sirup,... Het was heerlijk en super geslaagd.
Woensdag en donderdag waren twee gewone dagen in Sables en s’avonds met Siobhan veel gebabbeld en filmpjes gekeken. Heel gezellig.
Gisteren was echt een zware dag. In de voormiddag ging ik samen met Siobhan naar de immigratiedienst want we moesten beiden ons visum verlengen. Ik moet volgende week vrijdag terugkeren maar normaal zou het geen probleem moeten zijn dus dat is al iets positiefs. Ik had natuurlijk al mijn dollars mee omdat ik dacht dat ik ging moeten betalen. Daarna ging ik naar Sables... Voel je het al komen.... Inderdaad, al mijn dollars waren gestolen in Sables. Ik had mijn zak, zoals altijd, in de staffroom gezet en na een tijdje ging ik kijken en alles (280 dollars) waren weg. Het was zo een ontgoocheling want ik dacht dat je de kinderen echt kon vertrouwen. Ik stond onmiddelijk met mijn voeten terug op de aarde. In het begin van de week was er reeds geld gestolen van Alice (social worker) ook vanuit haar tas. Alice riep alle kinderen bij elkaar en ze werden één voor één “ondervraagd”. Uiteindelijk had een meisje bekent, maar ze wou niet vertellen waar ze het geld verstopt had. Alice heeft haar toen verteld dat wanneer ik het geld niet terug ging hebben ik terug moest naar België en in de gevangenis moest omdat ik geen geldig visum had. Ze begon te wenen en vertelde. Ik voelde mij zo slecht, het was echt heel erg. Het is een meisje van 11 jaar die alleen is thuis met haar vader, haar mama is vertrokken met haar twee jongere broertjes. Haar vader is nooit thuis en als hij thuis is, is hij dronken. Er is geen eten, en ze wou het geld om eten te kopen. Ik was er echt niet goed van. Ik heb met haar proberen praten, ik zeg wel proberen want de communicatie is zo moeilijk, maar ze heeft tenminste begrepen dat ik het haar niet kwalijk neem. Ik heb er de hele avond slecht van gelopen. Je wilt dan zo graag helpen, maar je kan niet echt iets doen. Het is zo frustrerend echt. Het is iets waar ik mijn weg in zal moeten vinden. Soms kan je gewoon niets doen, behalve luisteren en zorgen dat wanneer ze gedurende de dag in Sables zijn, ze een goede dag met veel plezier hebben. Het is moeilijk om dat te accepteren.
Ik heb gisteren ook zeep gekocht voor de kinderen in Sables. Ze hebben al verschillende maanden geen zeep meer om hun te wassen omdat er geen “budget” is. Ze kunnen zich wel douchen maar ze hebben geen zeep. De geuren die je soms ruikt zijn echt vreselijk. Ik kon het niet meer aanzien en heb verschillende stukken zeep gekocht. Ze kunnen nu toch enkele maanden verder hoop ik. Ik weet dat het niets groots is, maar ze kunnen tenminste fris en proper de dag doorbrengen.
Dat was zowat in grote lijnen mijn week. Hoe is het daar bij jullie!
Het is hier echt fantastisch. Ik hou er elke dag meer en meer van!!
Dikke zoenen en tot snel!
Sarah
Het is een tijdje geleden é! Het is vandaag zaterdag 28 februari. Ik kan niet geloven dat ik hier al drie weken ben. Echt ongelofelijk hoe snel de tijd hier gaat.
Ik heb zoveel te vertellen en weet niet wat eerst te schrijven.
Ik zal beginnen bij vorige zondag (22 februari). Vorige zondag ben ik samen met Siobhan, Stephan en Rachel, Kelly en Kate naar de farm van Raj, de indiër geweest. Het was zo een heerlijke dag echt amaai! Zo een prachtige farm echt ongelofelijk. Om het hele domein, met al zijn velden, te zien duurt het ongeveer 4 uur ( met een auto). Het is echt insane. Het is hier echt een klein paradijsje en echt heerlijk om hier af en toe tot rust te komen. Het is precies alsof ik in een film leef als ik op de farm ben zo fantastisch is het. We zijn gaan zwemmen in een rivier met een klein watervalletje dat heeft zo een deugd gedaan. Toen we terug kwamen heeft Raj, Biryani gemaakt. Het is een indisch gerecht met kip en rijst en vanalles dat ongeveer 2 tot 3 uur op het vuur moet staan! Mmmmmm het was echt heerlijk! Op dit ogenblik ben ik ook op de farm en we gaan weer iets heerlijks eten met kip en allerlei specerijen jammiejam. Het is echt heerlijk om eventjes van alles weg te kunnen “vluchten” in dit paradijsje.
Maandag kreeg ik het slechte nieuws van Valérie dat ze naar huis ging. Het viel haar hier te zwaar en ze heeft dinsdagochtend het vliegtuig terug naar België genomen. Het was wel een serieuze schok voor mij, maar het is beter voor haar. Als je je niet goed voelt moet je hier niet blijven é! Het is wel heel spijtig maar het lukt mij wel!
Dinsdag ben ik samen met Sydney, de coordinator van Sables en tevens mijn mentor, naar een training van jongeren tussen 14 en 18 jaar geweest. Deze jongeren werden getraind als peer-educators om naar deze vierdaagse training in hun school preventie te geven over HIV/AIDS. Het is echt een fantastisch initiatief alleen jammer dat het vanuit zo een religieus oogpunt gegeven wordt. De keyword is “ABC” (Abstain, Be faithfull and use a Condom). Ze krijgen hier ingeprent dat onthouding het beste middel is tegen HIV/AIDS. Het is hier ook een grote zonde om seks te hebben voor het huwelijk en condooms zijn niet te vertrouwen volgens hen. Ik had het hier wel wat moeilijk mee, maar toch is de training zeer positief. HIV/AIDS is zo een supergroot probleem hier, echt amaai. Het brengt zoveel misérie met zich mee. Het is erg om te zien wat een ziekte als dit allemaal teweeg kan brengen. Vandaag ben ik met Siobhan meegeweest, in de voormiddag, naar de hospice. Het is vreselijk om die mensen daar te zien. Het zijn allemaal terminale mensen. In de hospice doen ze “Palliative care and return to life care”. Ze proberen, voornamelijk mensen met HIV/AIDS, een zo comfortabel mogelijk leven te geven. Wanneer ze het niet meer kunnen volhouden komen ze naar de hospice voor een tijdje en krijgen medicatie en als ze terug wat beter zijn kunnen ze terug naar huis. Het is allemaal gratis, wat wel belangrijk is. Het zet je allemaal aan het denken. Het klinkt echt zo cliché, ik weet het, maar je gaat je leven echt zo hard gaan appreciëren wanneer je dit allemaal ziet. Je leert hier, ik tenminste toch, zo hard relativeren.
Genoeg met het diepzinnig gedoe. Ik vertel verder over mijn week. Dinsdag hebben Siobhan en ik pannenkoeken gebakken want in Ierland en Engeland was het “Panecake Tuesday”, juist voor de vasten. We hebben Kate, Kelly en Raj uitgenodigd en het was zo gezellig. We hebben pannekoeken gemaakt met spinazie, uit Raj zijn tuin, en feta, citroen en suiker, appeltjes en sirup,... Het was heerlijk en super geslaagd.
Woensdag en donderdag waren twee gewone dagen in Sables en s’avonds met Siobhan veel gebabbeld en filmpjes gekeken. Heel gezellig.
Gisteren was echt een zware dag. In de voormiddag ging ik samen met Siobhan naar de immigratiedienst want we moesten beiden ons visum verlengen. Ik moet volgende week vrijdag terugkeren maar normaal zou het geen probleem moeten zijn dus dat is al iets positiefs. Ik had natuurlijk al mijn dollars mee omdat ik dacht dat ik ging moeten betalen. Daarna ging ik naar Sables... Voel je het al komen.... Inderdaad, al mijn dollars waren gestolen in Sables. Ik had mijn zak, zoals altijd, in de staffroom gezet en na een tijdje ging ik kijken en alles (280 dollars) waren weg. Het was zo een ontgoocheling want ik dacht dat je de kinderen echt kon vertrouwen. Ik stond onmiddelijk met mijn voeten terug op de aarde. In het begin van de week was er reeds geld gestolen van Alice (social worker) ook vanuit haar tas. Alice riep alle kinderen bij elkaar en ze werden één voor één “ondervraagd”. Uiteindelijk had een meisje bekent, maar ze wou niet vertellen waar ze het geld verstopt had. Alice heeft haar toen verteld dat wanneer ik het geld niet terug ging hebben ik terug moest naar België en in de gevangenis moest omdat ik geen geldig visum had. Ze begon te wenen en vertelde. Ik voelde mij zo slecht, het was echt heel erg. Het is een meisje van 11 jaar die alleen is thuis met haar vader, haar mama is vertrokken met haar twee jongere broertjes. Haar vader is nooit thuis en als hij thuis is, is hij dronken. Er is geen eten, en ze wou het geld om eten te kopen. Ik was er echt niet goed van. Ik heb met haar proberen praten, ik zeg wel proberen want de communicatie is zo moeilijk, maar ze heeft tenminste begrepen dat ik het haar niet kwalijk neem. Ik heb er de hele avond slecht van gelopen. Je wilt dan zo graag helpen, maar je kan niet echt iets doen. Het is zo frustrerend echt. Het is iets waar ik mijn weg in zal moeten vinden. Soms kan je gewoon niets doen, behalve luisteren en zorgen dat wanneer ze gedurende de dag in Sables zijn, ze een goede dag met veel plezier hebben. Het is moeilijk om dat te accepteren.
Ik heb gisteren ook zeep gekocht voor de kinderen in Sables. Ze hebben al verschillende maanden geen zeep meer om hun te wassen omdat er geen “budget” is. Ze kunnen zich wel douchen maar ze hebben geen zeep. De geuren die je soms ruikt zijn echt vreselijk. Ik kon het niet meer aanzien en heb verschillende stukken zeep gekocht. Ze kunnen nu toch enkele maanden verder hoop ik. Ik weet dat het niets groots is, maar ze kunnen tenminste fris en proper de dag doorbrengen.
Dat was zowat in grote lijnen mijn week. Hoe is het daar bij jullie!
Het is hier echt fantastisch. Ik hou er elke dag meer en meer van!!
Dikke zoenen en tot snel!
Sarah
zondag 22 februari 2009
Sociaal werk in Sables
Ik, Steve en Sandra. Steve is één van de oudste jongens in Sables. Hij is 16 jaar en slaapt op de straat.. Hij is echt de max.Sandra is een student sociaal werk in Zambia en ze doet haar stage in Sables.Haar stage is bijna afgelopen.
Leven In Sables
Pethias, de jongen waarbij we op huisbezoek geweest zijn omdat hij op straat slaapt.
Pethias zijn huis
de leefruimte en keuken
slaapkamer van Pethias, hij heeft geen bed, zelf geen matras
in de sloppenwijk Katondo. Ze verkopen tomaten, de gedroogde visjes (capenta),...
Eten in Sables
Nshima (= van maïsmeel en water). Dit is het middagmaal in Sables en eigenlijk eet iedereen dit, soms zelfs 3 maal per dag. Niet echt lekker, om niet te zeggen niet lekker.
me eating nshima, jammie!! ;-)
Foto's
Dit zijn de kindjes in het Daycare Centre waar Valérie werkt. Ze waren naar een video aan het kijken.
Onze living met geschilderde ramen. Echt stom want je kan niet buitenkijken en het geeft zo een opgesloten gevoel (al onze ramen zijn zo).
Onze slaapkamer, ook met geschilderde ramen
Onze keuken
Onze eerste echte regenbui (dit is onze gemeenschappelijke tuin)
De straat waar ons huis is
Abonneren op:
Reacties (Atom)